2.

(1984)

Door het donkere gaas van haar sluier tuurde Annie Rhodes in de kist van haar man, proberend gepast verdrietig te kijken.
      Barry Rhodes was vroeger een knappe man geweest - groot en stoer, met de restanten van de Rhodes-rijkdom die zijn bestaan hadden veraangenaamd - maar de drank en teleurstellingen, en ja, de eisen van zijn onhebbelijke vrouw, hadden hun tol geëist.
      De priester rondde zijn lijkrede af, de eindeloze ceremonie werd afgesloten en eindelijk werd Barry’s kist op zijn plek in de pretentieuze Rhodes-crypte geschoven.
      Terwijl de steen die het gat bedekte op zijn plaats werd getild, haalde Annie heimelijk een minuscuul zilveren heupflesje uit haar tas en vierde het moment met een slok van Barry’s beste - en enige - brandewijn, maar ze spuugde het haast meteen weer uit toen ze zag dat hij naast Gabriella werd gelegd, zijn eerste vrouw. Er waren nog maar twee andere plekken over in de crypte, beide op grondniveau, wat betekende dat zij zelf daar zou eindigen wanneer ze stierf.
      Over haar lijk.
      Vaag realiseerde ze zich dat er iets niet helemaal klopte aan de redenering, want wanneer ze een plek in dit dure stenen stuk kitsch nodig had zou ze inderdaad een lijk zijn, maar…
      Haar wangen gloeiden van woede terwijl ze het flesje terug stak in haar tas. Ze had het nog zo nadrukkelijk verboden, maar die schriele notaris die Barry had gebruikt, Ron Dawson, moest haar instructies aan zijn laars hebben gelapt.
      Om zich heen spiedend zag ze Dawson op wacht staan bij de ingang van de crypte. Een van zijn borstelige grijze wenkbrauwen ging omhoom, en zijn dunne lippen kneep hij op elkaar in nauwelijks verhulde minachting.
      Ze vloekte binnensmonds. Het gedempte geroezemoes ebde weg en de priester draaide met een ruk zijn hoofd op zijn magere nek.
      Het bloed steeg Annie naar het gezicht, waardoor ze het nog benauwder kreeg. Ze moest de woorden harder hebben uitgesproken dan ze dacht, of anders lag het aan de goede akoestiek.
      Haar mond vertrok bij de afkeuring die haast tastbaar was. Het was niet voor het eerst dat ze zich lomp en boers voelde in het gezelschap van Barry’s aanhang. Niet dat ze de mensen hier persoonlijk kende. Ondanks het feit dat ze zijn echtgenote was, was Barry beledigend ver gegaan om haar buiten zowel zijn sociale als zijn zakelijke leven te houden.

      Een uur later, nadat de plichtplegingen van een dodenwake waren weg gewapperd omdat ze zich die niet kon permitteren - en al had dat wel gekund, ze zou haar kostbare tijd niet verspillen aan Barry’s snobistische vrienden - zat Annie gespannen in een van de met paardenhaar gevulde fauteuils in de salon.
      De begrafenis had vrijwel de hele dag geduurd; het voorlezen van het testament daarentegen was in een mum van tijd gebeurd. Barry had het eenvoudig gehouden: hij liet alles na aan zijn drie zoons. Annie restte niets meer dan de kleren aan haar lijf en de rekening die ze bij de slijter had laten oplopen. Ze mocht in het huis blijven wonen zolang ze voogd was van de jongens, maar zodra de jongste - haar eigen kind, Aiden - ofwel de deur uit ging ofwel achttien werd, moest ze eruit. Dawson en nog een ander fossiel waren executeurs-testamentair en beheerders van de bezittingen. Zij zou een maandelijkse toelage krijgen en daar moest ze het mee doen. Ze kon bezwaar maken bij de rechter, maar volgens Dawson was het testament juridisch waterdicht en redelijk. Financieel bleef ze verzorgd achter en Barry had de rechten van zijn zoons gewaarborgd. Als Annie het wilde betwisten, zou het een zware strijd worden, die uiteraard geld vereiste dat ze niet had.
      Met een grimmig lachje pakte Dawson zijn spullen bij elkaar en vertrok, haar achterlatend met een afschrift van het document, zijn bewegingen afgemeten en precies, het trekje om zijn mond zo arrogant dat ze hem wel kon slaan.
      Terwijl het geluid van zijn auto weg stierf, liet ze haar blik over de jongens glijden, die stil op de bank in de hoek zaten. Vanbinnen kookte ze. Ze had hen er niet bij willen hebben, maar Dawson had erop gestaan. Aangezien zij de begunstigden waren, had hij beweerd, was het gepast dat ze erbij waren. Het drietal was nu getuige geweest van haar definitieve vernedering. Jayden en Leroy zaten allebei te meesmuilen en Aiden keek verdacht onaangedaan.
      Een van de tweeling staarde haar recht aan, zijn blik schaamteloos en er ontsnapte een snauw uit Annie’s keel. Ze had het al lang opgegeven het stel uit elkaar te houden en de laatste tijd waren haar ogen slechter geworden, waardoor het nog lastiger was geworden, maar het deed er ook amper toe.
      Ze stak haar hand in het lijfje van haar jurk en haalde een dikke zilveren ketting met een sleutel aan tevoorschijn. Ze trok hem over haar hoofd en liet hem voor de drie gezichten bungelen, had het voor het eerst naar haar zin op de dag die de mooiste van haar leven had moeten zijn.
      Iene miene mutte. “Wie gaat er vandaag in de put?”
      Ze putte voldoening uit de geschrokken blikken. Geen van hen had verwacht op de dag van hun vaders begrafenis gestraft te worden.
      Met een dominant gebaar wees ze naar Aiden. Ze grinnikte bijna toen zijn gezicht lijkwit werd. Schokkerig duwde hij zich overeind en hij kwam over het vervaalde tapijt lopen tot hij voor haar stond.
      In plaats van hem naar de put te sturen, gaf Annie hem de sleutel. Haar eigen kind. “Van nu af aan ga jij over de sleutel.”
      Aiden’s ogen werden groot. Ze zag dat hij meteen begreep wat dat betekende. Hij hoefde zelf nooit meer onder de grond.
      “Ja, mama.”
      Annie werd door warmte overspoeld. “Omdat jij je papa hebt verloren, mag jij kiezen.” Ze hees zich overeind, greep de stok die ze gewoonlijk in huis gebruikte, pakte hem bij zijn schouders en draaide hem om. Haar gezicht werd hard terwijl ze de twee oudere jongens opnam. “Welke moet erin?”
      Het feit dat ze niet alleen hun vader maar ook hun moeder kwijt waren, was voor haar niet van belang. Ze mochten dan wezen zijn, er werd nog steeds voor hen gezorgd - ze werden nog steeds in de watten gelegd. Dat had Barry wel geregeld.
      De wrok vrat aan haar terwijl ze de gevolgen van het testament overdacht. Haar man had haar niéts nagelaten. Vanuit zijn graf nam hij alsnog wraak, kreeg hij voor elkaar wat hem bij leven niet was gelukt. Hij was haar te slim af geweest. Ze had geen idee gehad dat hij aan een hartaandoening leed of dat hij heimelijk een testament had laten opmaken dat haar uitsloot.
      Hij had zijn plannen gemaakt en was toen dood neergevallen, had die kwal van een notaris ingeschakeld om zowel voor als na zijn laatste ademtocht zijn vuile karweitjes op te knappen.
      Ze staarde naar Jayden en Leroy. Allebei lang en knap - weerzinwekkend veel lijkend op Barry - en nu financieel onafhankelijk. Zij was weinig meer dan hun huishoudster. Het enige lichtpuntje was dat Barry niet in staat was geweest haar de voogdij over zijn zonen te ontnemen. Ze waren getrouwd geweest; zij was de moeder van zijn jongste kind en stiefmoeder van de twee oudere jongens. Hoe ze het ook hadden geprobeerd, Barry en Dawson hadden haar niet volledig kunnen uitstoten.
      Nu waren Gabriella's jongens van haar.
      De haat welde op en ze deed geen poging die te onderdrukken. Barry had geen flauw benul gehad van diep verdriet, geen idee hoe ze had geleden.
      Tien jaar geleden had ze haar eerst baby verloren. Een paar minuten nadat zij een doodgeborene ter wereld had gebracht, was Gabriella Rhodes bevallen van een tweeling. Twee levende, wriemelende baby’s, terwijl er uit haar een misvormd lijk was gekomen.
      Alsof dat nog niet erg genoeg was, had ze bovenop het verdriet om haar verloren kind moeten toezien hoe haar ex-minnaar de afdeling af schuifelde - met opluchting op zijn gezicht omdat met de dood van het kind zijn verantwoordelijkheid tegenover haar was vervallen.
      De twee weken daarna was ze, door een griepepidemie en een beddentekort, niet overgeplaatst naar een algemene afdeling, maar op de kraamafdeling gehouden, naast een vrouw die meer had gekregen dan waar Annie ooit van had kunnen dromen. Ze had de o zo fragiele Gabriella gadegeslagen, die ook aan een hartaandoening leed, fluisterend en knuffelend met Barry, had gezien hoe de cadeautjes en boeketten zich rond haar bed opstapelden totdat die hoek van de zaal eruit zag als een altaar. Het ergst van alles was dat ze had moeten toezien hoe Gabriella haar baby’s streelde en voedde, hun minuscule mondjes vastgezogen aan haar borsten terwijl ze zich in de kussens had laten zakken met een stompzinnige, tevreden uitdrukking waarbij Annie het wel uit kon gillen.
      In haar dagdromen had ze een van de baby’s gestolen.
      Ze had zelfs overwogen ze alle twee mee te nemen. Als ze er een nam, waarom dan niet allebei? Maar wat had het voor zin Gabriella’s baby’s te stelen terwijl ze geen vriend meer had om haar te onderhouden?
      Het gif van de verbittering had aan haar gevreten, tot ze het niet meer aankon Gabriella of de baby’s te zien. Ze kreeg geen hap door haar keel, werd misselijk van de smaak van eten dat ze normaal heerlijk vond. Zelfs water was zuur in haar mond en haar mollige ronde buik met zijn rimpelige plooien verschrompelde.
      Een ongeruste verpleegster had geprobeerd haar onder dwang havermout te voeren, net terwijl de tweeling werd binnengebracht voor de borstvoeding en een duistere razernij was in haar tot ontbranding gekomen. Met een schorre kreet had ze het kommetje uit de hand van de zuster geslagen en ze was rechtop geschoten in bed. Een hete pijn had door haar buik gesneden, alsof er vanbinnen iets was gebarsten en de warmte gutste tussen haar dijen. Zwarte klonters die eruit zagen als brokken rottend vlees en fel rood bloed waren tussen haar benen gestroomd, hadden de witte lakens doordrenkt.
      Wat er daarna was gebeurd stond haar niet meer helder voor de geest, maar ze wist nog dat ze was dubbelgeklapt en had overgegeven - lange, prangende stuipen die haar keel en buik hadden doen branden - en ze herinnerde zich de verwaande blik van Gabriella. Annie had de kostbare voedingstijd met de tweeling van hare koninklijke hoogheid verpest.
      Er waren artsen binnen gestoven. Niet één maar vier, allemaal mannen, die zich beschermend om Annie heen hadden gevormd, haar hadden behandeld alsof ze van porselein was.
      Afwisselend zwetend en huiverend was ze naar een privé-zaaltje gebracht, met kalmerende effen wanden en de luxe van een eigen televisie. Met bonkende slapen, haar lichaam slap, had ze op een schoon bed gelegen terwijl ze was voorbereid op een operatie.
      Uit het gedempte praten van de medische staf had ze opgemaakt dat er een fout was gemaakt. Het reinigen van haar baarmoeder nadat het ‘ding’ uit haar lijf was gegleden, was niet grondig genoeg gedaan. Er was een deel van de placenta achtergebleven, die in haar lichaam was gaan rotten en een infectie had veroorzaakt. Dat was de reden waarom ze alsmaar zieker werd in plaats van op te knappen, waarom ze zich zo depressief voelde en haar eetlust had verloren.
      Er zouden koppen rollen, was haar verzekerd en haar verblijf en de operatie waren op kosten van Lassiter General. Ze mocht zo lang blijven als ze wilde.
      Er had zich een merkwaardige voldoening van haar meester gemaakt. De pijn en het besef dat ze bijna aan bloedvergiftiging was bezweken, hadden haar niet gedeerd. Voor het eerst in jaren was ze gelukkig geweest. In een leven waarin ze geen noemenswaardige aandacht had gekregen, behalve dat haar moeder haar een plekje op de bank had gegund zolang de uitkering maar binnen bleef komen, waren de behandeling en zorgzaamheid verbazingwekkend. Annie had zich net een prinses gevoeld.
      Al met al was ze drie maanden gebleven. Tegen de tijd dat ze was vertrokken, was ze weer helemaal gezondheid. Haar hele baarmoeder werd chirurgisch opgelapt, maar ze was, in tegenstelling tot wat de artsen haar hadden beloofd, nog niet bevrijd van de depressieve episodes.

Reacties (1)

  • FollowYourDream

    Arme kinderen!
    En ik twijfel of ik medelijden moet hebben met Annie door wat haar vroeger is overkomen..
    Alleszins ben ik wel blij dat Barry ales zo goed had geregeld (:

    Je schrijft zo mooi!

    Xxx

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen

Add Your Banner Here