Ik ga even ietwat meer moeite krijgen deze week met uploaden gezien mijn familie me is komen bezoeken in Londen, maar ik ga mijn best doen! Vandaar dan ook dat dit hoofdstukje een beetje laat is.

Ik werd weer wakker een tijdje later. Nou ja, ik kon niet bepaald rustig slapen, wetende dat Louis er ook weer was. Niet dat hij een obstakel vormde of geluid maakte. Absoluut niet. Maar het was het idee van weer samen in één bed liggen dat me onrustig liet voelen.
En dus besloot ik mijn wekker gewoon uit te zetten en vijf minuten van tevoren voorzichtig uit bed te stappen. Louis werd verlicht door de ochtendzon die de kamer langzaamaan begon te verlichten.
Hij leek rustig te slapen. Goed, dat was ook wel wat hij nodig had. Ik had echt de neiging om hem te knuffelen. Maar dat zou raar zijn en bovendien hem waarschijnlijk ook nog wekken. Nee, ik moest met mijn handen van hem af blijven. En dus liep ik heel voorzichtig naar mijn kledingkast en trok ik schone kleding aan. Ik was normaal niet zo'n expert in vroeg opstaan, maar nu voelde ik me klaar wakker om de een of andere reden. Ik liep voorzichtig de slaapkamer uit, naar de keuken. Daar maakte ik toast voor mezelf klaar, die ik vervolgens besmeerde met jam en combineerde met een kop koffie. Ik had nog nooit zo veel tijd gehad dat ik een magazine kon lezen tijdens mijn ontbijt. Toen ik eenmaal helemaal klaar was om te gaan, had ik zelfs nog tien minuten over. Ook uniek.
En dus was ik subtiel weer naar de slaapkamer geslopen om te kijken. Louis' ademhaling bleef rustig. Hij sliep dus nog. Nou ja, dat was goed voor hem. Ik besloot voor hem een briefje achter te laten in de keuken, zodat hij niet het gevoel kreeg dat ik hem maar zo achter gelaten had.
Hé Lou,
Ik hoop dat je weer een beetje meer energie gekregen hebt. Ik moet, zoals je weet, gewoon werken vandaag. Van mij mag je best in het appartement blijven en doen wat je niet laten kunt, gezien dat wellicht spannender is dan je kamer op NYU. Het is jouw keuze. Ik hoop dat je iets gehad hebt aan onze gesprekken en dat ik je heb kunnen helpen in de mate die je van me verwachtte. Bel me in mijn pauze indien je me nodig hebt. -H

Ik schoof het briefje over het keukeneiland en legde de pen neer. Nou ja, meer kon ik niet doen. Ik luisterde nog even of ik niets hoorde, maar het was compleet stil in het appartement. Ik nam mijn tas over mijn schouder en stapte toen voorzichtig de voordeur door, naar buiten.
Ondanks het feit dat het slaaptekort me wellicht nog een keer vandaag in ging halen, voelde ik me momenteel wel goed. Ik vond het eerlijk gezegd geweldig om Louis weer een beetje te spreken en bij me te hebben. We deden dan niet zo klef als we voorheen deden, maar goed er was een klein begin. Hij kwam in ieder geval al weer langs. Iets wat al maanden niet meer was gebeurd. En nu lag hij gewoon in mijn bed. Nou ja, niet op een romantische manier. Maar hij was er. Hij lag daadwerkelijk in mijn bed.
Op de plek waar hij altijd gelegen had. Rustig slapend. Even geen zorgen. Ik hield er nog altijd van om naar Louis te kijken terwijl hij sliep. Het was echt een rustgevend beeld. Ik had al in geen maanden meer kunst gemaakt. Louis was wederom het ideale onderwerp geweest. Maar momenteel was het eng geweest als ik hem maar zo na ging schilderen.
Destijds was het opwindend en uniek. En bovendien ook niet raar om te doen. Nu zou hij vast een beetje creeped out zijn. Ik had al mijn kunstwerken van hem nog niet weg gegooid. Wel had ik ze ergens weg gezet zodat ik er niet constant aan herinnerd werd. Maar weggooien kon ik niet. Daar was de herinnering nog altijd te vers voor geweest.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen