Daniël Havenport,

      De dame bleef staan, in de sneeuw, te koppig om naar binnen te komen voor één kopje thee. Waarom was het nou persé nodig voor haar om haar punt te bewijzen, ze hoeft niet in een auto koffie te drinken, dat was absurd. Ik heb hier genoeg, ook voor haar. Ik zag haar rollen met haar ogen, wat me lichtelijk irriteerde, maar ik had geen zin om nog boos te doen. Eigenlijk was ik altijd alleen, om voor de verandering een keer iemand bij je te hebben, is best prettig.
      ‘Ik ga thee voor ons zetten,’ zei ik terwijl ik me omdraaide en weer door de deur naar binnen liep. Het was buiten veel te koud om in de sneeuw te staan discussiëren over een kop thee. Bij de deur trapte ik mijn schoenen uit, er zat al te veel sneeuw aan en de vloer was al nat geworden doordat ik eerder mét schoenen naar binnen ging. Natuurlijk hoop ik dat de dame naar binnen zal komen, maar ik ben bang voor haar koppigheid, de kans is groot dat ze zich omdraait en naar haar auto gaat. In de keuken zette ik snel een waterkoker aan en nam ik uit een kastje een doosje waar theezakjes in zaten. Na een paar seconden haalde ik twee zakjes uit het doosje, beide met een kerst smaakje, een kaneel en appel mengseltje. De zakjes vielen in de twee koppen die ik klaar had gezet, waarna ik het kokende water er bij gooide. Gelukkig voor mij, hoorde ik bij de voordeur iemand een jas ophangen, waardoor er een glimlach op mijn gezicht verscheen.
      ‘Toch wel van gedachten veranderd?’ vroeg ik terwijl ik mij omdraaide, met de twee koppen thee in mijn handen. Met een nieuwsgierige blik op mijn gezicht liep ik naar de bank en het fauteuil, waar ik de kopjes op de salontafel plaatste. Met een plof kwam ik neer op de bank en keek ik hoe de dame mijn kant op liep.
      ‘Het is inderdaad wel erg koud buiten,’ mompelde ze, waardoor ik even moest lachen. Ik boog voor over en schoof de thee haar kant op.
      ‘Het is een soort kerst thee, met appel en kaneel.’ Vertelde ik terwijl ik zelf ook mijn kop in mijn handen nam. De dame boog voor over, om het kopje vast te pakken en er aan te ruiken, wat er heel erg schattig uit zag om een of andere reden.
      ‘Mijn naam is Daniël trouwens,’ zei ik snel, waarna ik de kop thee naar mijn lippen bracht en er voorzichtig een slok van nam. De dame keek op en staarde me een beetje aan, wat best ongemakkelijk was, maar waarschijnlijk had ze ook geen idee wat ze moest doen in een situatie zoals dit. Eerst wilde ik haar aangeven bij de beveiliging, maar toen realiseerde ik me dat ze niets kwaads in haar gedachten had en alleen maar geld wilde verdienen. Een schuldgevoel begon aan me te knagen en eigenlijk was haar gezelschap ook wel prettig.
      ‘Rose,’ kwam er kort over haar lippen. Rose was een prachtige naam en het past echt perfect bij haar. Ze nam de thee in haar handen en bracht hem naar haar lippen, waarna ze probeerde een slok te nemen, maar door de hete vloeistof schrok ze, waardoor er wat thee over de mok kletste. Snel zette ze de kop neer en stond ze op, waardoor mijn wenkbrauwen even de lucht in gingen.
      ‘Sorry! Heb je een doekje? Waarmee ik even kan schoonmaken?’ ratelde ze paniekerig, het was maar thee, waar maakte ze zich druk over.
      ‘Maak je maar geen zorgen, ik pak wel een doekje, ga maar weer zitten,’ zei ik terwijl ik opstond en naar de keuken liep. Op het aanrecht lag een doekje, perfect voor wat thee drama. Met het doekje liep ik richting Rose, waar wat thee over de salon tafel verspreid lag. Ik ging er mee over de tafel en de thee was meteen verdwenen, niks meer om zorgen over te maken.
      ‘Zo, helemaal schoon,’ zei ik terwijl ik Rose even aankeek. ‘En pas op, de thee is heet,’ glimlachte ik met een plagende knipoog. Het doekje, dat nu doordrongen was met thee, smeet ik naar het aanrecht terwijl ik weer plaats nam.
      ‘Sorry voor mijn gedrag daarnet, ik weet nooit zo goed hoe ik met dat soort situaties om moet gaan.’ Verontschuldigde ik me naar Rose, die me een beetje vragend aankeek. Waarschijnlijk snapte ze niks van mijn stemmingswisselingen, gelukkig snap ik die zelf ook niet.
      ‘Geeft niet,’ kwam er wederom weer kort uit de mond van Rose. Ze was echt een aparte dame, een speciale dame, en iets in me vond het leuk.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen