Foto bij 2. Inny

'Inny kom terug!!'
Maar ik luister niet. De tranen prikken in mijn ogen en ik ren de heuvel op. Nu ben ik strafbaar. Maar zelfs het hek kan me niet stoppen. Ik neem een afstand, spring, plant mijn voet in het dikke gaas en spring eroverheen. Eigenschuld van de overheid dat we zoveel sport krijgen. Ik ren verder en heb hierbij de Cuub verlaten. Ik ben 11 jaar oud. Mag hier helemaal niet op het terrein komen. Maar ik ben boos. Ik mis mijn neef zo verschrikkelijk. Marlo hielp me altijd en overal. Ik rende over de vlaktes, bos en train terreinen. Hij was misschien al op lengte maar ik wilde hem terug! Ik ben ziek van de overheid! Ze mogen met z'n allen optiefen! Ziek van regeltjes! Ziek van de roosters... ziek van de straffen.... met die laatste gedachte bereikte ik de parel. Het was een nog groter en nog mooier gebouw dan ik me had voorgesteld. Het was rond en glanzde en je kon niet zien of het nou raam was of niet. Ik sloop met mijn rug tegen de muur verder. Ik moet en zal Marlo zien. Daarna zou ik wel weer terug keren. Opeens hoorde ik stemmen. In paniek keek ik om me heen, waar kon ik me verstoppen? Maar de stemmen gingen de andere kant op. Ik sprong tevoorschijn en vlak voor de schuifdeuren dichtvielen schoot ik naar binnen. Ik stond nu in een hele brede gang. Aan de muur waren allemaal houders, voor de wave boards en voor de vliegende steps. Ik had er nog geen. Ik liep naar de eerste deur. Of beter rond gat met een schuifgaas ervoor. Niet alle deuren waren zo raar. We hadden ook nog ouderwetse deuren hoor! Ik keek door een gat in het gaas. Binnen waren kinderen in hout aan het hakken en stokken aan het slijpen met scherpe messen. Ik schatte ongeveer 100 kinderen. Viel wel mee. Maar ik wist bijna zeker dat Marlo er niet tussen zou zitten. Ik liep vlug door naar de volgende deur. Maar besefte dat dit een onmogelijke opgave was. Ik pakte vlug mijn bril, zette die op en klikte hem aan.
'Zoek Marlo,' commandeer ik de bril. Meteen zie ik door alle muren en objecten heen. Daar is hij. In het roodgekleurd onderscheid ik zijn lichaam van de rest. Ik begin te rennen. Door gangen, de trap op, door gangen, links, rechts, weer een gang en... ik ben er. Ik zet de bril weer af stop hem goed weer terug in mijn zak. Ik schuif naar de deur toe en doe die dan gewoon open. Ik stap naar binnen en... ik weet niet hoeveel, té veel mensen kijken me aan. Rechts achterin vanuit mij gezien zit Marlo op een platform. Hij kijkt me recht aan.
'Inny?' vraagt hij.
'Eh... wat kom jij hier doen?' vraagt de leraar, hij loopt op me af, maar ik spring naar voren en ren tussen iedereen door. Ik spring omhoog (kan heel hoog springen) Marlo grijpt mijn hand en trekt me omhoog.
'Hoi,' fluister ik.
'Mis je me?' vraagt hij.
'Ja, jij mij?'
'Heb geen tijd om te missen, ben nog niet eens gewend!' hij lacht en dan knuffelen we. Opeens vliegt de deur weer open. Vijf Hobpaten komen binnen, dat zijn onze politieagenten zeg maar. Drie van hen staan op wave boards en komen met pistolen en al aanzweven.
'Jij daar! Terug naar de Cuub!' opeens zijn ze super dicht bij. Ze pakken mijn armen en sleuren me mee. Ik gil het uit, de tranen prikken in mijn ogen.
'Marlo! Marlo!' gil ik. Ik wil niet van hem weg, hij is mijn enige steun!
'Inny, rustig...' roept hij nog...

Reacties (5)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen