Om tien uur word ik wakker. Ik stap uit bed, neem een douche en ga dan gelijk naar beneden. Daar zit Aurore al naast mijn moeder. “Hey, hoe gaat het liefje?” Mijn moeder komt naar me toe en sluit me in haar armen. Aurore heeft het dus al verteld. “Het gaat wel. Het deed pijn en ik heb niet de beste nacht ooit gehad maar ik ben ervan overtuigd dat ik er wel overheen kom.” Ik schenk mijn moeder een glimlach om haar gerust te stellen. Ze is hoog zwanger, dus ze moet zich hier echt niet ongerust in maken. “Wat heb ik toch een sterke dochter! Wil je wat eten? Aurore heeft wafels gebakken!” Een lach verschijnt op mijn gezicht en zet me aan tafel bij mijn twee lievelingsmensen. Ik wil mijn mobiel nemen als ik hem voel vibreren in mijn broekzak maar mijn moeder kijkt me waarschuwend aan. “Je kent de regels, Estelle Delpierre.” Zuchtend prop ik mijn gsm weer in mijn zak. “Geen mobiele telefoon tijdens het eten.” “Zo is dat, liefje!” Zegt mijn moeder met een glimlach. Aurore giechelt ook zachtjes en we gaan verder met eten.
Meteen na het eten neem ik mijn telefoon uit mijn zak. Vier berichten, wat ben ik toch populair!

Bill K
Goedemorgen! Ik hoop dat je je al wat beter voelt. Is het oké voor jou als ik rond 1 kom? Keila en Tom zijn er ook bij maar ik weet niet of ze blijven…

KeiKeix
Liefje, ik ben rond één uur bij jou samen met de Kaulitztweeling. We gaan er een fijne dag van maken want ik wil niet dat je vandaag ook maar één traan laat om die klootzak! Ly x

Bapt
Alles goed, Stel? Als je iets nodig hebt, bel me. Ik kom langs vandaag met je lievelingschocolade. Ik hou van je, little sis!

Rico <3
Wat er gisteren is gebeurd was niet de bedoeling. Ik hou van je, Estelle. Wil je praten?

Op de eerste drie antwoord ik en de vierde negeer ik. Ik denk dat ik wel duidelijk was gisterenavond. Hij heeft zijn keuze gemaakt. Zo te zien ben ik dus alles behalve eenzaam vandaag. “Keila, Baptiste, Tom en Bill komen allemaal langs vandaag. Blijf jij ook?” vraag ik aan Aurore. Ze knikt. “Is goed voor mij.” “Estelle, ik wil niet iedere dag zo’n drukte in mijn huis.” Zucht mijn moeder. Ik trek mijn pruillipje en kijk haar met zielige oogjes aan en dan schudt ze haar hoofd verslagen. “Oké, vandaag mag omdat je een rotavond hebt gehad. Maar pas toch maar op met die bekende jongens, Estelle. Je kent hen niet.” “Geen zorgen, Suzanne. Ze zijn echt wel oké en zeker Bill geeft ook hartstikke veel om Estelle!” Glimlacht Aurore. “Aurore!” zeg ik verontwaardigd. Aurore giechelt en helpt dan mijn moeder mee met de afwas. Wat een malle meid ook.
“GUESS WHO IS HERE!” Ik hoor een harde boenk en ik kan een lach niet onderdrukken. “Hey, Baptiste!” Roept mijn moeder. “Hey, Suzy lieverd hoe gaat het met je?” Baptiste geeft haar een knipoog en drie kussen. “Wat ben je ook een malloot!” grinnikt mijn moeder. Dan draait Baptiste zich naar me toe en sluit me in zijn armen. “Gaat het een beetje, kleine zus?” vraagt hij bezorgd. “Ja, hoor. Hij sms’te me om te praten maar ik heb hem genegeerd.” Beantwoord ik hem. “Goed… Als ik die kerel zie dan…” De woede is duidelijk hoorbaar in zijn stem. “Ik denk dat één blauw oog wel genoeg is, Bapt.” Grinnikt Aurore. Schuldig kijkt Baptiste naar beneden en dan horen we weer voetstappen. Ik kijk naar mijn horloge. Half 1. Te vroeg voor de twins en KeiKei.
“Estelle?” Ik bijt op mijn lip bij het zien van de jongen in mijn woonkamer. Zijn ene oog is blauw en dik van de klap die hij heeft opgevangen gisteren, en het andere ziet rood. Zijn iets wat langere haren hangen slap langs hem en hij draagt een joggingsbroek met een veel te groot t-shirt. Rico ziet er niet uit en zo heb ik hem nog nooit gezien. Ik reageer niet en Rico wilt een stap dichter zetten maar Baptiste springt voor me. “Laat haar met rust of je tweede oog krijgt dezelfde kleur.” Zegt hij dreigend. “Het is oké, Bapt.” Ik duw Baptiste wat van me af en kijk dan Rico aan. “Ik kom hier niet tussen. Ik ga boodschappen doen. Bel me als er wat is, liefje.” Ze geeft me een kus op mijn voorhoofd en vertrekt dan. “Estelle, ik wil met je praten.” Zegt hij dan. Ik knik. “Oké.” Zeg ik rustig. Ik moet eerlijk zeggen dat ik geen enkele emotie voel. Ik ben niet verdrietig, niet kwaad, niet blij hem te zien, helemaal niets. “Kan het privé?” vraagt hij dan wenkend op Aurore en Baptiste. Baptiste springt op maar Aurore trekt hem terug naar beneden. “Jij houdt je hier buiten.” Mompelt ze tegen hem. “Kom, we gaan wel in de tuin zitten.” Zeg ik dan. Ik neem mijn jas van de kapstok en loop naar buiten toe.

We zitten samen in het gras. Het is lente maar toch is het nog frisjes. Ik trek mijn kniëen op en probeer me zo klein mogelijk te maken voor wat warmte. “Wil je mijn jas?” vraagt Rico dan. “We zitten hier niet in een boek van Nicholas Sparks, Rico. Jij wou praten, ik heb ingestemd, begin dan met praten. Ik heb niet de hele dag.” Mompel ik verveeld. Rico kijkt gekwetst naar beneden. “Het spijt me zo van gisteren avond. Ik was een beetje dronken en…” “Waag het niet om het op de drank te steken, Rico. Dat is zo onorgineel. Je wist heel goed waar je mee bezig was. Je bent vaak genoeg gewaarschuwd geweest, niet alleen door mij maar ook door Aurore en Baptiste. Jij besliste om het te negeren.” “Het was maar een spel, Estelle. Ik kan er toch niet aandoen dat ik dat kaartje trok en Lindsey moest zoenen?” “Maar je kon er wel aandoen dat er de mogelijkheid was om met HAAR te zoenen. Ik kan me niet herinneren dat ik haar heb uitgenodigd.” Weer kijkt hij naar beneden. “Ik dacht gewoon dat je het niet erg zou vinden en ze deel kon uitmaken van onze groep.” Ik rol met mijn ogen. “Eergisteren in de club viel je ook niet van haar weg te slagen. Doe nou niet alsof je mij zo graag wilt, Rico. Iedereen kan zien dat je meer interesse toont in haar. Dat had je de hele avond al voor dat je een slok had gedronken. Ik heb je gewaarschuwd, jij hebt me genegeerd. Ik heb het kunnen relativeren. Het gaat prima met me. Ik ben niet het enorme drama heartbreak type. Laat het nou, Rico. Ik haat je niet. Ik hoop dat je mij ook niet gaat haten.” “Waarom? Waarom is het zo makkelijk voor je om dit los te laten? Ik dacht dat je van me hield en om me gaf, Estelle. Voor jou is dit niets? Ik snap het niet.” Ik wil antwoord geven maar hoor dan mijn naam. “Estelle, hey! Daar ben je… Oh, sorry! Ik laat jullie.” Bill roept luid mijn naam en bij hem lopen Keila en Tom. Ik glimlach kort naar hem. “Ik kom zo meteen weer binnen! Neem maar wat je wilt drinken!” schreeuw ik terug. Rico lacht humorloos en schudt zijn hoofd. “Ik snap het al waarom het zo makkelijk voor je is. Jij geeft niets om beroemdheden, hé? Wat doet hij hier. Ik dacht dat het eenmalig was.” Jaloezie is over heel zijn gezicht te lezen. Ik wil antwoorden maar weet niet wat. Hij heeft gelijk. “Het is oké, Estelle. Ik laat je wel. Wij zijn over. Ik zie je vast ooit wel eens in een boekje verschijnen.” Met die woorden staat Rico op en laat me alleen in het gras. Nu ben ik wel aangedaan…

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen