Foto bij Chapter thirty-three

Terwijl ik mijn vader op de hielen volg door de gezellige straatjes, houd ik tegelijkertijd mijn omgeving goed in de gaten. Mijn vader gaf in de bus namelijk al aan dat er zich een abnormale energiebron in de stad bevond. Omdat we niet weten of het het nieuwe team van Aliea Academy is, of dat het mogelijk Hiroto is, moest ik een groot vest aan en moet ik de capuchon ten alle tijden op mijn hoofd houden. Veel mensen kijken me hierdoor een beetje angstig aan en kijken vaak snel weer weg. ‘Zijn we er bijna? Ik zie er enorm shady uit en ik maak mensen bang,’ brom ik een beetje chagrijnig. ‘Als ze jou met een voetbal zien worden ze al bang,’ antwoord mijn vader droog terug. Mijn vader stopt met lopen en kijkt achterom naar me. ‘Sorry,’ zegt hij verontschuldigend en aait over mijn bol. Er staat een zwakke glimlach op mijn gezicht en wend mijn blik af. ‘Het geeft niet. Het is niet alsof het niet waar is,’ mompel ik zachtjes. Mijn vader kijkt me medelevend aan en kijkt dan om zich heen. ‘Kom, we zijn er,’ zegt hij glimlachend. Hij klopt op een aparte manier aan en na een aantal tellen schuift de deur open. Er verschijnt een jongen in de deuropening met een warrig, zwart kapsel en het is duidelijk te zien dat hij pas net wakker is. Als ik de jongen goed bekijk, schat ik hem niet veel ouder dan ikzelf in. ‘Net wakker, luilak?’ vraagt mijn vader en stapt de jongen voorbij. Hij doet zijn schoenen netjes uit en loopt fluitend naar binnen. ‘Mag ik ook eens uitslapen? Je hield met tot midden in de nacht wakker met je onzin,’ bromt de jongen. Hij wrijft de slaap uit zijn ogen en kijkt op mij neer. Hij laat zijn blik uitbundig over mij heen glijden en stopt bij mijn ogen. ‘Ice Queen,’ mompelt hij zacht, maar voor mij hoorbaar. Alsof hij nu pas realiseert wat hij zojuist gezegd heeft, slaat hij zijn hand voor zijn mond, kijkt me even ongelovig aan en smijt dan zonder wat te zeggen, de deur voor mijn neus dicht. Vol verbazing blijf ik staan waar ik sta en kijk ik even verward om mij heen. Daarna stap ik op de deur af en klop aan. De deur vliegt open en de jongen verschijnt opnieuw in de deuropening. ‘Sorry, dat was niet mijn bedoeling,’ verontschuldigd hij zich snel. ‘Het is oké,’ mompel ik nog een beetje verbaasd en stap naar binnen. Net als mijn vader doe ik netjes mijn schoenen uit en stap naar binnen. Terwijl ik naar de achterste kamer loopt, volgt de jongen mij en stappen we naar binnen. ‘Ga zitten,’ zegt mijn vader zonder op te kijken van zijn laptop. Ik kijk aandachtig de kamer rond en zie tussen het apparatuur af en toe een trofee staan. ‘Ik wil niet opdringen, maar mam komt zo thuis. Ik denk niet dat ze heel blij is als ze jou hier ziet,’ mompelt de jongen. Mijn vader kijkt op vanaf zijn laptop en werpt een blik op de klok. ‘Onzin, ze werkt de komende 3 uur nog, voor die tijd zijn we al weg en staan we waarschijnlijk op het voetbalveld,’ bromt mijn vader als antwoord. De capuchon op mijn hoofd, schuif ik af en het vest rits ik open. Als het Raimon tenue tevoorschijn komt zie ik de jongen zijn aandacht meteen op mij richten. Hij kijkt me nog eens onderzoekend aan en keert zich dan weer tot mijn vader. ‘Ga je me nog voorstellen?’ vraagt hij hem. Met opgetrokken wenkbrauwen kijk ik van de jongen naar mijn vader en knik hem toe. ‘Ik zou ook wel eens willen weten met wat voor ongastvrije persoon ik te maken heb,’ zeg ik nonchalant. De jongen kijkt een beetje gepikeerd om. ‘Ik bood toch mijn excuses aan?’ vraagt hij verontwaardigd. ‘Nee, je zei dat het niet de bedoeling was,’ antwoord ik terug. Een kleine grijns staan op mijn gezicht en trek mijn vest uit. ‘Ik ben niet gastvrij, maar jij bent degene die je kleding hier uittrekt. Kan het even?’ vraagt hij brommend. Met een ongeïnteresseerde blik in mijn ogen, kijk ik de jongen aan en werp mijn vest in zijn gezicht. ‘Misschien moet je dan een raam open zetten,’ antwoord ik droog. ‘Miss-’ ‘Kunnen jullie twee alsjeblieft ophouden!?’ roept mijn vader geïrriteerd. ‘Man, het is te merken dat jullie broer en zus zijn,’ mompelt hij en gaat verder met zijn werk. De woorden die hij uitspreekt laat ik even tot me bezinken en draai me dan naar de jongen. Hij ontwijkt mijn blik meteen en richt zich tot mijn vader. ‘Pap?’ begin ik. ‘Wat heeft dit te betekenen?’ vraag ik ongelovig. Mijn vader kijkt opnieuw op van zijn laptop en kijkt me niet begrijpend aan. ‘Wat heeft wat te betekenen?’ vraagt hij niet begrijpend. Vol ongeloof kijk ik van de een, naar de ander en woel met mijn handen door mijn haren en wrijf vervolgens over mijn gezicht. ‘Het is te merken dat jullie broer en zus zijn?’ herhaal ik wat hij gezegd heeft. ‘Wat wil je daarmee zeggen, Milou?’ vraagt mijn vader. Ik knars even geïrriteerd mijn tanden op elkaar en klap zijn laptop hard dicht. ‘Ik ken deze persoon niet, dat is wat ik bedoel!’ roep ik uit. Mijn vader kijkt me verrast aan en slaakt dan een zucht. ‘Die herinneringen heb je dus niet meer,’ mompelt hij en kijkt dan verontschuldigd naar mij en de jongen. ‘Milou, dit is jouw oudere broer. Eigenlijk halfbroer, jullie delen namelijk niet dezelfde moeder. Hij gaat ons helpen met jouw probleempje,’ zegt mijn vader. Ik knipper even verward met mijn ogen en kijk opzij. De jongen zwaait even ongemakkelijk naar me en glimlacht onschuldig. ‘Ik ben Kai. Arashi Kai,’ stelt hij zichzelf voor. Nogsteeds verbaasd, keer ik me terug naar mijn vader. ‘Arashi?’ vraag ik hem. Mijn vader knikt en glimlacht waterig. ‘Kai hier, draagt mijn achternaam Milou. Helaas wist ik toen nog niet wat voor invloed die naam zou gaan hebben. Twee jaar later kwam jij. Jouw moeder en ik hebben er toen voor gekozen om jou je moeders achternaam te geven om je een heleboel narigheid te besparen. Blijkt nou dat Hisame nu ook niet de beste achternaam is geweest,’ lacht hij even schamper. Mijn vader slaakt een diepe zucht en keert zich tot Kai en mij. ‘Het spijt me dat het niet altijd even makkelijk gaat zijn door mijn verleden met Kira Company, maar daarom moeten wij er nu achter komen wat zij en Aliea Academy met elkaar te maken hebben. En wat ze met jou willen, Milou,’ zegt mijn vader serieus. Ik bijt zacht op mijn lip en bekijk de armband nog eens. Wanneer er een zware druk op mijn lichaam begint te hangen, kijk ik moeizaam op naar mijn vader als er een alarm vanaf zijn telefoon begint te piepen. Eén blik op zijn telefoon en de blik die hij me daarna geeft, verteld me dat Aliea Academy gearriveerd is. Ondanks de zware druk, duw ik mezelf overeind en pak ik mijn vest van de grond af. ‘Ik ga. Mijn team heeft me nodig.’

Reacties (1)

  • Luckey

    omg!!!
    broer!!
    welke gehiemen komen er nu nog meer!!
    snel verder!!!

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen