Er is nog geen woord uit mijn mond gekomen. Ik weet niet hoe ik moet beginnen. “Wat is er aan de hand, Estelle?” vraagt Bill dan. Een zucht verlaat mijn lippen. “Ik weet het niet of dit wel zo’n goed idee is…” fluister ik dan. “Wat?” vraagt hij. Ik bijt op mijn lip en kijk naar de grond. “Ik denk gewoon niet dat het zo’n goed idee is dat we vrienden zijn.” Voilà, ik heb het gezegd. “Vind je me onaardig?” Bam. Klap. Wat denkt hij nou? “Dat is het echt niet, Bill. Je bent een toffe gozer! Twijfel niet aan jezelf!” zeg ik zo overtuigend mogelijk. “Maar je vindt me te saai?” gaat hij verder. Hoe laag kan iemand zijn zelfbeeld zijn? “Nee, Bill. Het ligt echt totaal niet aan jou! Het is gewoon beter zo.” Zeg ik. Hij trekt zijn wenkbrauw op. “Dus als het niet aan mij ligt, dan ligt het aan jou. Dan zou ik nu graag een uitleg willen waarom…” zegt hij dan. Ik slik. Welke uitleg moet ik hem nu geven? Mijn handen gaan zenuwachtig over mijn jeans, sneller en sneller. “Ik ben gewoon niet zo iemand dat mensen beoordeelt op wat ze hebben. Mij boeit het niet of iemand arm is, of lelijk, dik of dun. Voor mij is iedereen gelijk en ik hoef geen rijke, knappe vrienden. Ik ben blij met de vrienden die ik heb. Voor mij is het belangrijk dat ik me goed voel bij mijn vrienden en mezelf kan wezen. Voor mij is het belangrijk dat ze me kunnen laten lachen en ik hen kan laten lachen. Voor mij is het totaal niet belangrijk hoe iemand zijn status is naar andere toe. Ik wil gewoon een normaal leven hebben. Jij vergeet me weer na twee weken en dat wil ik mezelf besparen. Jij bent een beroemdheid, ik ben een normale tiener die gewoon wat lol wilt trappen. Dat gaat niet samen.” Leg ik uit. Bill zijn gezichtsuitdrukking is veranderd. “Dus voor jou maakt het niet uit hoe iemand is? Rijk, arm, dik , dun, mooi, lelijk?” vraagt hij ter bevestiging. Ik knik. “Inderdaad…” “Dus alles en iedereen mag, behalve een beroemdheid. Dat mag niet?” Ik slik de brok in mijn keel door. Daar heeft hij me. “Bill…” “Zoals je zegt, Estelle. Status en uiterlijk maakt totaal niets uit in vriendschap. Voor mij maakt dat ook niets uit. Het is niet dat ik beroemd ben dat ik alleen wil uitgaan met andere beroemdheden of rijke mensen. Jij doet hier net een speech over hoe dat je niet mensen beoordeeld over hun status. Dat doe je super hard wel, Estelle. Ik dacht dat jij anders was en dat ik je kon vertrouwen. Dat is dus super duidelijk niet.” “Bill, ik ben zo helemaal niet!” “Helemaal niet, zeg je? Jouw reden dat je niet met me wilt omgaan is omdat ik dagelijks met mijn kop op TV kom. Omdat ik bovenaan de hitlijsten sta. Omdat ik rijk ben, dat iedereen me kent. Jij bent hier de gene die het meest beoordeeld, Estelle. Maar het is prima dat je niet meer met me wilt omgaan. Na dit te horen heb ik ook echt geen zin om nog met jou om te gaan.” Bill staat recht en wilt mijn huis uitlopen. “Bill, waar ga je naartoe?” vraag ik bezorgd. “Ik bel een taxi.” Mompelt hij. “En je frieten dan?” “Eet die lekker zelf op, Estelle. De groeten.” Met een harde knal vliegt mijn deur dicht en ik moet moeite doen om mijn tranen te bedwingen. Is het normaal dat ik het hiermee moeilijker heb als met mijn break-up met het vriendje waar ik langer als een jaar mee samen was?
“ETENSTIJD!” Keila en Tom komen binnen en de geur van frieten vult mijn woonkamer. “Waar is Bill?” vraagt Tom dan. “Die is terug naar het hotel.” Mompel ik. “Hoezo?” Tom kijkt me onderzoekend aan en ik kijk weg van hem. “Hij wou gewoon naar het hotel.” Beantwoord ik hem. “Zomaar?” “Jesus, Tom als je het zo graag wilt weten dan bel je hem of ga je zelf naar het hotel.” Zeg ik terwijl ik met mijn ogen draai. “Laat ik dat maar doen.” Tom staat op en Keila houdt hem tegen. “Tommie, hoe geraak je daar?” vraagt ze bezorgd. “Ik neem wel een taxi.” Hij gaat het huis uit en alleen ik en Keila zitten nog hier. “Ik ga naar m’n kamer toe.” Mompel ik. Ik sta op van de bank en loop naar boven toe. “Hey, en ik dan? En al de frieten?” moppert Keila. “Je had er toch zin in? Wel, je hebt er genoeg. Smakelijk eten, Kei.” Zeg ik voor ik de deur van mijn kamer dicht sla. Deze dag is officieel de ergste dag van mijn leven. Ik kijk naar de sms’jes die Bill me heeft verzonden. Een raar gevoel verspreidt er zich in mijn lichaam. Hij was zo bezorgd en zo medelevend en ik deed zo bod tegen hem. Hij wou echt gewoon vriendschap. Maar misschien wou hij alleen hier vriendschap hebben. Over een tiental dagen is hij weer weg en dan is hij alles weer vergeten. Het is echt beter dat het zo is gelopen. Ik heb nu wel even pijn, maar die pijn voel ik dan niet over twee weken als hij weer vertrekt. Ik ben nu gewoon te over dramatisch bezig. Ik ben ook best wel grof tegen Keila geweest. Als ik naar beneden loop, zie ik haar zitten met vier pakken friet. “Hey, mag ik nog mee eten?” vraag ik zachtjes. Ze lacht en schuift op. “Er is genoeg.” “Het spijt me dat ik zo gemeen deed.” Zeg ik dan. Ze kust me op mijn wang. “Het is wel oké, liefje. Tom belde me net en heeft me alles uitgelegd wat er tussen jou en Bill.” Ik knik alleen maar. “Eet nou maar, daarna gaan we het er wel over hebben…”

Reacties (1)

  • VampireMouse

    Ow wilde eigenlijk gaan slapen maar zag je upload. Timing. Alleen nie zo leuk deeltje ze moet het goedmaken hoor!!

    Verder!
    Maar voor nu slaap lekker:)

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen