5.

Vier dagen later (1999)
Lassiter, Louisiana

Het kleine handje dat om Hailey Matthew's vingers was gewikkeld gaf een rukje, de greep stevig, de donkere blik die erbij hoorde vastberaden. “Toe, mama, de laatste van vandaag.”
      Hailey bleef staan. Een hete bries zwiepte haar donkere lokken rond haar gezicht terwijl ze naar de lange kronkelende oprijlaan keek en naar het flakkerende, kantachtige patroon dat de bomen wierpen op het hobbelige, met onkruid overwoekerde grind.
      De boerderij zag er niet veelbelovend uit. De vervaalde naam - Rhodes - op de brievenbus paste bij de rest van dit haveloze deel van Lassiter, maar het was aanlokkelijk die diepe, inktachtige schaduw in te lopen, in plaats van langzaam te worden geroosterd onder de verzengende zon van Louisiana.
      Audrey trok weer aan haar hand en Hailey zette haar hakken in het zand om te voorkomen dat ze het verwaarloosde pad op werd gesleurd voordat ze zelf een besluit had kunnen nemen. Met grote wilskracht rukte ze haar blik los van het betoverende lichtspel. Onverwacht werd ze getroffen door het verlangen weer te gaan schilderen; het was als een vloedgolf zo krachtig dat ze erdoor werd bedolven.
      Zonder iets te zien staarde ze naar Audrey; er drong even helemaal niets meer tot haar door. “Ik moet eerst een poosje uitrusten.”
      En nadenken. Ze keek de donkere, koele tunnel weer in, gefascineerd door het flikkerende licht en het verbazende besef dat ze, na jaren van desinteresse, eindelijk weer zin had om het penseel op te pakken.
      Audrey liet haar vingers los alsof ze haar schoorvoetend respijt gaf. “Oké.”
      Een vochtige lok uit haar gezicht strijkend stapte Hailey de weg af, de schaduw van de dichtstbijzijnde boom in, waar de verdraaide, sierlijke takken zich over een houten hek bogen. Ze schudde de loodzware canvas rugzak af waarin praktisch al hun bezittingen zaten en liet hem op de grond vallen. Er stoof stof op rond haar benen, dat haar sandalen en spijkerbroek met nog een laag vuil bedekte. Nadat ze zich had laten zakken, leunde ze tegen de bepakking aan.
      Ze was zich er vaag van bewust dat Audrey om haar heen rondscharrelde, madeliefjes plukte en van het feit dat er iets was veranderd. Meer dan tweeënhalf jaar trokken ze al rond, op de vlucht, ternauwernood overlevend, wisselend van woonplaats en van werk, altijd net een stap voor op Audrey's vader, Rick. Het was meer dan twee maanden geleden sinds ze hem voor het laatst had gezien, een vluchtige glimp van hem had opgevangen terwijl hij het eetcafe uit was gelopen waar ze destijds had gewerkt. Nu nam het feit dat hij simpelweg iets had gegeten en weer was vertrokken zonder de moeite te doen naar haar te informeren een nieuwe betekenis aan. Doorgaans klampte hij het personeel aan en stelde hij vragen. Soms had hij zelfs het lef om door te lopen naar achteren om haar en Audrey te zoeken.
      Hoogstwaarschijnlijk, besloot ze, was hij op weg terug naar Cleveland geweest - had hij de jacht opgegeven - maar zelfs als dat niet zo was, leek het er ineens niet langer toe te doen wat Rick wilde; ze waren vrij. Iets in haar was veranderd. Ze was niet meer op de vlucht. Als hij ooit weer achter haar en Audrey aan probeerde te komen, zou ze gewoon het eerste en beste politiebureau binnen stappen en aangifte doen. De bloeduitstortingen waren inmiddels al lang vervaagd. Er was geen lichamelijk bewijs, er waren geen getuigen om haar verhaal te staven - het zou haar woord tegen het zijne worden - maar ze zou de strijd winnen.
      Ze liet haar adem ontsnappen, kantelde haar hoofd en staarde naar de lucht, knipperend tegen de transparantie zuiverheid.
      Wettelijk gezien kon Rick hen niets maken.
      Zijn naam stond op Audrey's geboorteakte, maar dat was alles. Ze waren niet zijn bezit en hij had nergens recht op; meteen de eerste keer dat hij haar had geslagen, had hij alles verspeeld.
      De opluchting van het besef dat in haar neerdaalde en eindelijk bodem vond was immens. Nadat ze jaren met zich had laten sollen, begon ze eindelijk weer in balans te komen - vond ze een deel van zichzelf terug dat ze had gedacht voorgoed verloren te hebben.
      Een paar minuten later plofte Audrey met haar handen vol piepkleine bloemetjes tegenover haar neer. Ze vouwde haar benen in kleermakerszit en ging geheel op in de madeliefjes, haar gezicht zo vredig en sereen als een Botticelli-engel terwijl ze een ketting reeg, schakel na nauwkeurige schakel.
      Hailey nam haar op, voor de zoveelste keer verbaasd over het kind dat ze ter wereld had gebracht. Vanuit de orkaan die haar leven was geweest, met al zijn vergissingen en strubbelingen, was dit delicate, onvoorstelbaar kalme wezentje neergedwarreld.
      Praktisch vanaf de bevruchting was Hailey zich ervan bewust geweest dat er iets bijzonders was met het kind dat ze droeg. Tijdens de zwangerschap was ze rustiger en stabieler geweest dan ooit tevoren. Alles was veranderd - zelfs haar stijl van schilderen. Er waren dagen dat haar stemming grensde aan het extatische - alsof het nieuwe leven dat zich in de kern van haar lichaam vormde haar tot in haar vezels door drong, zelfs op het doek doorsijpelde, zodat haar schilderijen hun ruwe randjes verloren en subtieler en zachter werden.
      De bevalling van Audrey was moeizaam geweest, het proces lichamelijk uitputtend, maar toen het zover was, had ze een sensatie van verwondering en trots ervaren die elk werk dat ze had gemaakt overtrof.
      Een kind.
      Audrey was perfect geweest tot in het kleinste detail - en zo veranderlijk als de zee - het ene moment rood en krijsend, met gebalde vuistjes, het volgende moment zo kalm en roerloos als een pop. En zo stil dat Hailey me ingehouden adem had geluisterd of ze nog wel ademhaalde.
      Tegen de tijd dat Audrey en half jaar oud was geweest, was er echter een eind gekomen aan de rustige, bespiegelende periode. Hailey’s vriend, Rick, die zich zorgen had gemaakt over haar afstandelijkheid tegenover hem en haar fascinatie met het kind dat hij had verwekt, had besloten bij haar in te trekken.
      Vanaf de eerste dag waren er ruzies geweest. Rick hield er niet van als zijn nachtrust werd verstoord en hij hield er niet van als Hailey het kind de borst gaf. Alsof de escalerende spanning op de een of andere manier haar bewustzijn binnen was gesijpeld, was Audrey veranderd van een vredige baby die de hele nacht doorsliep, naar een verontrustend vroegwijs wezentje. Ze had de kruipfase eenvoudigweg overgeslagen, had zichzelf wekenlang overeind getrokken aan banken en stoelen, tot ze uiteindelijk zelfstandig had kunnen staan. Een paar tellen nadat dat haar was gelukt, had ze haar eerste stapjes gezet. Tegen het einde van die week, op de leeftijd van acht maanden, had Audrey zich in evenwicht weten te houden.
      Achteraf bezien realiseerde Hailey zich dat Audrey toen al weg had gewild. Op de vreemde intuïtieve manier van kleine kinderen had Audrey de signalen opgevangen, maar, verstrikt in de complicaties van een relatie die altijd al veeleisend en moeilijk was geweest, had het Hailey nog eens vier jaar gekost.
      Op een ochtend was ze letterlijk wakker geschoten met het besef dat het gif van de relatie alle aspecten van haar leven had besmet, haar verstand en haar emoties had lamgelegd. Ze was opgehouden met schilderen en Audrey glimlachte niet meer. Het besluit om te vertrekken was ondubbelzinnig geweest, maar toen ze eenmaal haar spullen had gepakt, had Rick haar in een kamer opgesloten en was hij voor de rest van de dag vertrokken.
      In haar wanhoop had Hailey op de deur staan bonken en toen Audrey begon te huilen, had ze een raam ingeslagen om naar buiten te kunnen. Helaas was Rick net op dat moment terug gekomen en had hij hen opnieuw opgesloten. Deze keer had hij het raam dichtgetimmerd en bleef hij thuis. Geschokt en bang dat hij Audrey misschien iets aan zou doen, had Hailey zich stil gehouden, maar de wanhoop groeide.
      Twee weken later, toen hij haar er eindelijk uit had gelaten, was ze zwijgzaam en mak geweest, maar de ervaring had iets in haar veranderd. Ze had het gevoel dat ze op twee niveaus functioneerde, het eerste een oppervlakkig overlevingsmechanisme dat antwoord gaf en gehoorzaamde, het tweede een razende moeder die haar kind wilde beschermen.
      Het had een maand gekost om genoeg vertrouwen te wekken bij Rick. Hij was opgehouden haar op te sluiten telkens wanneer hij het huis verliet of lag te slapen. Er nog eens twee maanden om haar plan tot uitvoering te brengen.

      Zodra Rick sliep, had ze zijn portefeuille leeggehaald, zijn autosleutels meegenomen zodat hij hen niet achterna kon komen en Audrey wakker gemaakt. Via Audrey's slaapkamerraam waren ze naar buiten geklommen en ze had de grote rugzak die ze al in de struiken had klaargelegd gepakt en sindsdien waren ze op de vlucht geweest.
      Traag verstreken de minuten terwijl haar blik de behendige bewegingen van Audrey's vingers volgende. Haar oogleden zakten omlaag en het landschap zwom om haar heen. Een geeuw smorend weerstond ze de aandrang haar ogen te sluiten. Het leek niet te mogen, slapen terwijl Audrey wakker was, maar soms was slapen het enige waarnaar ze verlangde. Wanneer ze sliep, hoefde ze niet na te denken, maakte ze zich even geen zorgen om alles wat er fout was gegaan en wat haar nog te wachten kon staan.
      De madeliefjes ketting was klaar. Audrey ging staan, hing hem om Hailey’s nek en ging toen in de schaduw op haar buik liggen, haar lichaam vrijwel direct in rust.
      Automatisch legde Hailey haar hand op de rug van haar dochtertje. Meteen werd ze weer helder, gealarmeerd door hoe mager ze was geworden. Voorzichtig, om haar niet te wekken, schoof ze haar t-shirt omhoog en vond er nog een onder, en nog een. Het meisje had in deze hitte drie lagen aan.
      De angst sloeg toe terwijl ze de stof omhoog trok en de knobbelige lijn van Audrey's ruggengraat onthulde. Ze staarde naar de bleke huid, de donshaartjes en de hoekige vorm van haar schouderbladen. Audrey had gewicht verloren en probeerde het te verbergen.
      De spijkerbroek die ze aanhad, droeg ze al ruim een jaar. Hij was vervaagd en de zomen waren gerafeld. Ze was er al lang uitgegroeid - haar enkels staken eruit - maar de tailleband zat los. Ze was afgevallen terwijl ze juist aan had moeten komen.
      Audrey werd niet wakker toen Hailey haar om rolde en de bovenste twee t-shirts uittrok. Haar lichaam was slap en plooibaar, haar armen zo flexibel als gekookte spaghetti.
      Van tederheid vormde zich een brok in Hailey’s keel. Wanneer Audrey haar ogen open had - ogen die kalmte en intelligentie uitstraalden - vergat Hailey wel eens dat ze pas zeven jaar oud was. In haar slaap was Audrey weinig meer dan een baby.
      Ze bestudeerde het gezichtje - de hoge jukbeenderen en de zachte huid, de donkere kringen onder haar ogen, het kleine sikkelvormige litteken op haar kaak waar ze zich had gesneden met een glasscherf - en zag eindelijk wat ze al weken geleden had kunnen zien, als ze zich minder had laten opslorpen door haar eigen ellende. Audrey was langzaam maar zeker aan het verhongeren.

Reacties (3)

  • FollowYourDream

    Oooh! Arme Audrey!
    Jouw personages weten me zo te fascineren!

    En je schrijft zo heerlijk, zo mooi!
    Ik hoop echt dat dit verhaal heel veel abo's krijgt, want dat verdien je!

    Xxx

    2 jaar geleden
  • Medi

    Wauuww zo mooi geschreven!

    2 jaar geleden
  • Spiridakos

    Oh jezus damn dit is zo goed. I can't.

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen