We hebben net de laatste resten in de GFT-bak gegooid en ik plof naast Keila neer op de bank. Ik kijk naar beneden. Ik voel me echt rot ook al weet ik dat het gene wat ik heb gedaan het goede was. “Waarom heb je zo’n laag zelfbeeld?” zegt Keila dan. Ik kijk haar raar aan. “Wat bedoel je?” “Waarom geloof je niet dat je goed genoeg bent om vrienden te worden met Bill? Hij is ook maar een mens weet je.” “Daar gaat het niet om, Kei.” “Jawel, daar gaat het wel om. Ik ken je al mijn hele leven. Ik weet dat je verlatingsangst hebt, Stel. Ik snap het ook enorm goed. Je eerste vriendje dat je liet staan voor toen je beste vriendin, je vader dat is vertrokken,… Ik snap dat jij je rot voelt. Maar je bent echt niet te min voor Bill, Estelle? Als je dat wel was, had hij nooit al die moeite gedaan om met je af te spreken.” Ik reageer niet en voel een brok in mijn keel. “Keila, stop het. Doe er niet zo dramatisch over. Als die popster het niet kan uitstaan dat iemand hem eens een keertje niet moet dan is dat zijn probleem, niet het mijne. Ik voel me prima, oké? Ik ben gewoon moe nu en wil gaan slapen.” Keila staat hoofdschuddend op. “Als je denkt dat dat je gelukkig maakt, Estelle… Ik weet ook dat Tom vertrekt binnen een paar dagen maar ik geniet van iedere second dat ik heb met hem. Gaat hij me bellen als hij vertrekt? Geen enkel idee. Misschien wel, misschien niet. Dat zijn geen zorgen voor nu. Ik hou ervan om bij hem te zijn en tijd met hem door te brengen en ik zie ook gewoon aan jou dat jij geniet als je bij Bill bent. Dus stop met nadenken en geniet gewoon. En ik weet zeker dat ook al vertrekt hij over tien dagen, dat jullie elkaar echt nog wel gaan zien. Leer vertrouwen, leer jezelf open te stellen. Het is oké.” Met die woorden neemt Keila haar tas van de grond en verdwijnt uit mijn huis.

We zijn ondertussen 4 dagen verder en ik ben het huis niet uit geweest, alleen om te werken. Van Bill heb ik niets meer gehoord. Volgens Keila is hij de hele tijd aan het rondhangen met Georg en Gustav. Over Keila gesproken, vandaag is het haar verjaardagsfeest. Ze heeft besloten om het niet zo groots te doen, alleen met de groep. Dat is dus alleen ik, Baptiste en Aurore. Met de andere praten we niet echt zo meer omdat ze volledig achter Rico staan en mij een overdrijfster vinden. Ik neem het cadeautje dat ik voor haar heb gekocht van mijn nachtkastje, steek het in mijn tas, trek mijn leren jasje aan en loop dan de deur uit. “Hallo Marina!” zeg ik vriendelijk als Keila’s moeder de deur opent. “Estelle, meisje wat zie jij er leuk uit!” Ik bedank haar kort en loop dan richting Keila’s kamer. “Hello, birthdaygirl!” zeg ik lachend als ik in de deuropening van haar kamer ben. “ESTELLE! Ik heb je zolang niet meer gezien. Hoe gaat het met je? Oh ik was zo bang dat je niet ging komen!” Keila komt op me afgelopen en knuffelt me dood. Ook Aurore en Baptiste die er al zaten geven me een knuffel. “Natuurlijk wil ik de verjaardag van mijn liefste schat niet missen! En nadat je zei dat je de twins niet had uitgenodigd was ik zeker verkocht!” zeg ik met een glimlach. “Uhu…Is dat voor mij!” zegt Keila wijzend op het cadeautje. Ik knik en overhandig het haar. Een lach verschijnt op haar gezicht als ze de JBL muziek box ziet, in het rood natuurlijk. “Oh, dank je wel! Je bent de beste, Estelle!” zegt ze blij. “Gelukkige verjaardag!” Hoor ik dan achter me. Ik draai me om en ik kan het niet laten om een dodelijke blik op Keila te werpen. “Hey Tommie, hey Bill! Kom maar verder.” Lacht Keila zenuwachtig. “Tom, je zei dat ze er niet ging zijn.” Hoor ik Bill fluisteren in zijn broers oor maar net te luid zodat ik het ook kan horen.” “Ik had ook niet verwacht dat jij er ging zijn hoor.” Kaats ik terug. Keila zucht. “Jongens, maak nou alsjeblieft geen ruzie op mijn verjaardag.” “Inderdaad, kom op Stel. Dat is niet cool van je.” Komt Baptiste ertussen. Ik knik alleen maar en ga dan zo ver mogelijk van Bill zitten. Niet te geloven dat hij alleen maar naar dit feestje kwam omdat ik er niet zou zijn. Wat denkt hij nou? Dat hij closer is met een van mijn beste vriendinnen dan ikzelf? Nee, Kaulitz. Ga je eigen vrienden zoeken. Ik leun met mijn hoofd tegen Aurore’s schouder en mijn voeten liggen op de knieën van Baptiste. “Dus hoelang blijven jullie hier nog?” vraagt Baptiste aan de tweeling om een gesprek aan te knopen. “Nog zo’n zes daagjes.” Glimlacht Tom. “Als het aan mij ligt, waren we al terug vertrokken.” Zegt Bill. Hij laat kort zijn blik op mij vallen. “Wie houdt je tegen?” bijt ik terug. Bill wilt zijn mond openen maar doet dan toch niets. Niet te geloven dat die jongen dat eerst zo bezorgd, medeleven en lief was, zich nu zo bitchy gedraagt. Ik heb geluk dat ik niet met hem omga. Over twee gezichten gesproken. Meneer de artiest krijgt niet wat hij wilt en hij gedraagt zich als een diva. “Dus, wat is het plan liefste?” vraagt Aurore dan. “Wel, het plan is om pizza te bestellen, ik heb wat drank gekocht, we bezuipen ons een beetje en dan gaan we naar de club. Daarna kunnen jullie hier allemaal blijven slapen.” Glimlacht Keila. Hoe weinig zin ik ook heb om de hele nacht daar met meneer Kaulitz te blijven, toch zeg ik niks om Keila’s verjaardag niet te verpesten. Wat ben ik toch een geweldige vriendin. Iedereen praat wat met elkaar, behalve Bill en ik. Wij 2 spreken geen woord uit. Als ik mijn ogen over hem laat glijden zie ik dat hij wat met zijn telefoon aan het klooien is. Asociaal. Ik word uit mijn gedachten gehaald door Keila die voor mijn neus staat. “Welke pizza wil jij, Stel?” vraagt ze. “Eeuhm, doe maar Peperoni.” Ik adem diep in. Dit wordt een lange avond.

Reacties (1)

  • Kusshar

    Net begonnen met lezen super leuk m'n liefde voor th is na 7 jaar terug hahah

    1 jaar geleden
    • Travelandbeliev

      Dit hoor ik graag! Veel leesplezier! Je hebt nog heel wat door te lezen! Reacties maken me altijd blij!

      1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen