We komen aan in dezelfde club waar we vorige week waren. Meteen verdwijnen Aurore en Baptiste weer naar de biljart tafel en Keila en Tom op de dansvloer. Ik kijk naast me en zie dat Bill ook niet echt weet wat hij moet doen. Ik draai me om en loop naar de bar. “Wat wil je, meid?” vraagt de barman. “Ice tea, alsjeblieft.” Ik ben niet zo’n alcohol persoon. De man geeft me mijn ice-tea en ik neem mijn telefoon. “Hey daar, schoonheid.” Ik draai me om en rol met mijn ogen. “Wat moet je, Jeroen?” vraag ik verveeld. Jeroen is een jongen van mijn school die al de moeite van de wereld doet om mij in zijn bed te krijgen. Newsflash, gaat nooit gebeuren. “Wat een verrassing dat jij hier ook bent. Ik heb gehoord dat jij en Rico uit elkaar zijn?” Hij komt naast me zitten en bestelt ook een drankje. “Wel, dan werken je oren goed.” Antwoord ik kort. Hier heb ik echt geen zin in. “Misschien heb je zin om morgen avond naar mij thuis te komen?” stelt hij voor. “Ja, of misschien ook wel niet. Oh nee, wacht, zeker niet.” “Ik weet dat je het zo niet bedoelt, schat.” Glimlacht hij. Hij geeft me een knipoog en ik voel de pizza zowat naar boven komen. Kan iemand die jongen stoppen, ja? “Kan je me geen schat noemen?” zeg ik verveeld. Zijn lippen gaan naar mijn oor en er gaan rillingen over mijn lijf. Niet van genot, nee van walging. “Je rilt, vindt je dit fijn … schat?” Ik kijk in de ronde. Waar is iedereen? Kan iemand me helpen. “Laat haar, ze wilt niet.” Hoor ik dan een stem achter me zeggen. De stem komt me bekend voor maar door de luide muziek kan ik niet direct plaatsen wie het is. “Bemoei je er niet mee, zangertje.” Hoor ik Jeroen zeggen. “Laat haar dan met rust. Je ziet duidelijk dat ze dit niet wilt.” Jeroen zucht en gaat dan van me weg. “De roddels zijn dus waar. Je bent dus echt aan het daten met die zanger van Tokio Hotel. De groeten, Estelle.” Jeroen verdwijnt uit mijn zicht en ik glimlach zachtjes naar Bill. “Dank je, dat was echt aardig van je.” Bill knikt alleen maar en bestelt dan wat om te drinken, neemt het glas aan en wilt weer weggaan. “Waar ga je heen?” vraag ik hem. “Maakt jou dat wat uit dan?” zucht hij. Yup, ik verdien dit gedrag. “Zou je misschien mee een sigaretje willen roken?” stel ik voor. Bill twijfelt even maar knikt dan. Samen gaan we naar buiten toe. Ik geef een sigaret aan Bill en samen gaan we op het stenen muurtje zitten waar we de vorige keer ook zaten. Beiden zeggen geen woord en de spanning valt echt te snijden. “Nog bedankt voor daar binnen. Jeroen is echt een eikel…” probeer ik te beginnen. Bill knikt alleen maar. “Ik weet dat ik de stille behandeling verdien maar… het spijt me wat ik zei.” Zeg ik dan. “Hou je sorry voor jezelf, Estelle. Het is niet jouw schuld. Je gaf in het begin al aan dat je niets met me te maken wou hebben maar ik bleef opdringen. Ik moet sorry zeggen. Ik laat je met rust.” Zijn de eerste woorden dat Bill zijn mond verlaten. “Dat bedoel ik niet, Bill. Het spijt me dat ik deze vriendschap geen kans wilde geven. Je bent echt een super jongen.” Zeg ik dan. Voor de eerste keer vanavond draait Bill zijn hoofd naar me toe en kijkt me aan. Hij zegt niets maar zijn blik zegt ‘ga verder.’ “Ik was gewoon wat aangedaan door de dingen die die dag en avond ervoor waren gebeurd. Ik wou echt niet gemeen doen tegen je.” Zeg ik dan. “Je kwetste me echt met je woorden.” Zegt hij dan. Ik kijk naar beneden. “Ik wou alleen maar vriendschap sluiten en ik voelde echt dat ik niet goed genoeg voor je was…” “En ik had hetzelfde gevoel…” fluister ik dan, voor de eerste keer mijn gevoelens uitend. “Wat bedoel je?” vraagt Bill. “Bill, wees eerlijk. Jij bent rijk, beroemd, knap, geweldige zanger,… Iedereen ken jou. Ik ben maar een gewoon meisje. Zelfs mijn eigen vader blijft niet bij me, waarom zou dan…” Ik voel tranen achter mijn ogen prikken en voor ik het weet barst ik uit. Voor het eerst sinds mijn vader is vertrokken komen al mijn emoties eruit. “Hey, shhht” Bill neemt me in zijn armen en alle tranen vloeien eruit. “Ik kan het gewoon niet nog eens aan dat iemand waar ik om geef gewoon vertrekt en me dan alleen laat, verder gaat met zijn leven zonder ook maar een seconde aan me te denken.” Fluister ik dan. “Ik beloof je, Estelle dat ik je niet zomaar zal vergeten. Vertrouw me alsjeblieft.” Zegt Bill dan die door mijn haren streelt. “Ik vertrouw je…”

Vertrouwen. Een groot woord. Vertrouwt Estelle Bill terecht? Of zal ze nog maar eens gekwetst worden door iemand waar ze enorm veel om geeft?
Laat een reactie achter! Dank je voor het lezen 

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen