Home > Stories > Witte en Zwarte veren > Een blauw bericht

Een blauw bericht

Door: Crimson_Curse
Onderdeel van: Witte en Zwarte veren
Laatst bijgewerkt: 5 maanden geleden
Geactiveerd op: 5 maanden geleden

Dit begint ergens in tijd want als ik vanaf het begin na Het Begin moet vertellen zijn we nog wel ff bezig voordat er wat interessants gebeurt XD

breed | medium | small

Glazen vleugels maakte een zoemend geluid terwijl ze de kamer binnen vlogen.
Een blauwe libel glinsterde in het warme zonlicht terwijl de wind zacht langs de lange gordijnen ruisde.
Het vertrek straalde de rust zelf uit, op deze lente dagen was alles perfect.
Eloria stak uitnodigend haar hand uit, het dier landde teder op haar hand en begon zich op te warmen in de eerste zonnestralen van de dag.
Plotseling begonnen er tussen de libel en Eloria’s hand langzaam kleine blauwe vonkjes te ontstaan maar geen van beide verbaasde zich erover.
Eloria sloot haar ogen, terwijl er herinneringen via het dier haar hoofd in stroomde.
Eerst was ze omringt door zwart niks dat op haar drukte als een dik zwart deken, het voelde alsof het de adem uit haar lichaam wilde persen.
Dit gevoel was maar voor even, toen kwam er een lichter gevoel alsof ze in het niks zweefde zonder zwaartekracht, zonder enig besef van ruimte of tijd.
Kleine groene spikkels begonnen om haar heen te vormen en meer en meer kleuren werden aan het schouwspel toegevoegd.
Haar voeten voelde vaste grond en ze stond plotseling midden in het bos, vogels floten in de verte en je kon de koele schaduw van de bomen om je heen voelen.
Achter haar sprak een stem, die zo krachtig klonk dat die een rots zou kunnen splijten maar ook helder en lieflijk als het kabbelen van een beekje.
“Dus het bericht is aangekomen?”
Eloria draaide zich rustig om en keek recht in de smaragd groene ogen van een gigantische draak die ontspannen langs de oever van een klein meer lag.
“Hallo Emerald, lang niet gesproken”.
Zonder zijn lippen te bewegen antwoordde de draak: “Hallo Eloria, dat is inderdaad waar. Ik had gewild dat het anders was geweest. Maar daarom heb ik je deze kleine boodschapper niet gestuurd, ik wil graag dat je meteen op weg gaat naar het Naamloze Woud het is belangrijk dus haast je.”
Ze vroeg:”Hoezo, wat is er dan zo belangrijk?”
“Dat is nu niet het moment ervoor, als je snel rent zal je er in de middag al zijn.”
“Ja maar...”
“Dit is nu niet het moment om een discussie aan te gaan, doe alsjeblieft wat ik van je vraag.”
Ze zuchte “Ontmoeten we elkaar dan maar bij de poorten van Arboria?”
De draak rekte zich uit, sierlijk bijna katachtig, en gaapte diep “ach ja... dat vind ik best”
Toen was de draak uitgesproken.
Kleine inktzwarte druppels van de bomen af te vallen, druppels werden stroompjes en stroompjes een grote vloed.
Totdat alles weer in zwart gehuld was.

Zachte zonnestralen streelde Eloria’s gezicht en toen ze haar ogen opende stond ze weer in het vertrek, in haar ooghoek zag ze nog snel de libel wegschieten uit het raam.
Ze kleedde zich snel om in haar leren tuniek en rende daarna snel de trap af.
Eenmaal in de grote hal aangekomen hoorde ze een verhit argument tussen een groepje mensen, ze kon Dreyfus haar wapenmeester en rechterhand er tussen zien staan en hij keek niet al te blij.
Ze beende snel op de groep af voordat er een serieus conflict zou ontstaan.
Dreyfus kwam al naar haar toe en vertelde “Vrouwe ik meen dat er wat rumoeren zijn die... ach laten we zeggen... nogal onwaarschijnlijk lijken.”
“Zoals?”
“Tja een paar herders menen in de bergen mensen gezien te hebben...”
“Mensen?, en wat is daar bijzonder aan?” vroeg Eloria.
“Wel vrouwe ziet u, de mensen die mogelijk gezien zijn zijn al lang geleden overleden of als vermist verklaard...”
“Wat? Hoe kan dat? Daar zal vast een verklaring voor zijn toch? Na de creatie van Medeis zijn er wel vaker magische illusies ontstaan of onverklaarbare dingen vernomen.”
Dreyfus vroeg “zal ik er een magiër mee aan de slag laten gaan?”
“Als je dat zou doen zou dat erg prettig zijn, dat zal mijn mensen dan ook weer een veiliger gevoel geven. Het is beter dat we snel uitvinden wat hier aan de hand is.”
Eloria haastte zich de hal uit eenmaal buiten voelde ze zich gelijk een stuk rustiger in haar hoofd.
Groepjes mensen stonden of zaten rond om het paleis, het maakte de sfeer altijd een stuk gezelliger.
Maar daar had ze nu geen oog voor, ze had haast, een plek om te zijn, en daar moest ze nu heen.
Eerst begon ze met wandelen toen begon ze wat sneller te lopen en eindigde met dat ze op volle snelheid naar het lage muurtje dat om het paleis heen lag heen sprintte.
Twee stenen beelden van gigantische wolven vormde samen de een opening in het muurtje, maar de opening was niet nodig.
Met de snelheid die ze nu had behaald hoefde ze zich alleen maar af te zetten en dan te springen... en dat deed ze!
Ze zette zich midden in de lucht nog een keer af, dit keer op de bovenkant van het muurtje en ze bevond zich nu bijna twee-en-halve meter hoog in de lucht.
Precies toen ze dit punt had berijkt gooide ze zichzelf voorover, haar handen verwisselden zich voor klauwen, haar neus voor een natte snuit en een zwarte borstelige vacht verspreidde zich over haar hele lichaam.
Het moment waarop ze de grond weer raakte was ze volledig veranderd in een zwarte, trotse wolf die bijna even groot was als een pony!

Kudo Door naar het volgende hoofdstuk

Reacties

  1. aarvsogel
    aarvsogel 4 maanden geleden

    Oehhh heel cool Marijn! Ik ben echt heel erg benieuwd! En je krijgt nu een sneeuwbal van me;)

  2. Alex_D
    Alex_D 5 maanden geleden

    Fancy fancy wolf

Details

6 (0 | 0)

AL

932

16 (0)

Stories van Crimson_Curse

Share