Voor Maxfield!
I really do hope you like it tbh. Wow.

Esmée hield van haar baan op het vliegveld. Ze werkte in een piepkleine supermarkt waar dagelijks maar een stuk of twintig mensen kwamen en waar ze meestal samen met een andere medewerker stond. Het was een makkelijke baan. Maar er zat nog een ander pluspunt aan. En dat was eigenlijk de voornaamste reden dat ze nog daar werkte.
Het gebeurde bijna dagelijks dat de knappe beveiliger langs kwam om even met Esmée te praten. De knappe beveiliger, Eddie Thawne bleek te heten, kwam elke dag langs voor een vers flesje jus d'orange en een broodje kaas.
Maar Esmée had al snel gemerkt dat hij niet perse daarvoor kwam. Want elke dag opnieuw, als zij achter de toonbank stond, stond hij een half uur later nog tegenover haar. Esmée vond het niet erg, want hij was niet bepaald lelijk en zijn strakke beveiligers pak zat goed rond zijn lichaam. Al snel had ze door dat ze Eddie meer dan leuk begon te vinden. En daarom ging ze nu altijd met een glimlach naar werk.
En dat bleef niet onopgemerkt. Zowel haar collega's als Eddie zelf zagen dat Esmée met de dag vrolijker werd en ondanks dat ze dat natuurlijk helemaal niet erg vonden, waren ze wel verbaasd door haar stemmingswisselingen. Want een lief persoon wel niet met je kon doen, dacht ze af en toe.

"Esmée, kijk!"
Lieke, een van haar collega's en goede vriendin, was naast haar komen staan en wees naar de man bij de broodjes. Natuurlijk wist Esmée meteen wie het was. Zijn blonde haren gingen zachtjes heen en weer, terwijl hij zocht naar een broodje.
"Jij mag afrekenen." zei Lieke, voordat ze naar een krat liep die ze nog moest gaan vullen in de schappen. Esmée liep naar de kassa en probeerde niet te zenuwachtig over te komen. Ze zette haar mooiste glimlach op en keek op toe hoe Eddie weer rechtop ging staan en zich omdraaide. Toen hij Esmée zag staan, kleurde er een glimlach op zijn gezicht.
"Goedemiddag." zei hij en liep op haar af. Esmée pakte zijn boodschappen aan en sloeg deze aan.
"Hey." zei ze. "Hoe was je dag?"
"Goed, goed. Dit vliegveld is zo saai als het maar kan. Het enigste wat we de hele dag doen is vervelen." grinnikte hij terwijl hij met zijn elleboog op de toonbank leunde.
"Waarom ga je niet ergens anders werken?" vroeg ze, daarna pakte ze het geld aan dat Eddie al in zijn hand had. Toen haar hand die van hem raakte, snakte ze kort naar adem.
"Oh, die optie heb ik wel gekregen.. heb er voor gekozen hier te blijven." lachte hij. Hij keek om zich heen en toen hij zag dat er niemand was sprong hij op de toonbank. Esmée legde haar gezicht in haar handen en leunde met haar ellebogen op de toonbank.
"Hoezo?" vroeg ze, terwijl ze haar ogen focuste op Eddie, die voor zich uit keek.
"Omdat er hier mensen zijn die ik teveel ga missen als ik weg zou gaan. De plek waar ik dan heen had gegaan was een uur reizen. Dit is.. nou, vijf minuten is nog veel denk ik." legde hij uit.
"Je bedoelt je ouders?" vroeg Esmée nieuwsgierig.
Eddie keek haar aan en schudde zijn hoofd.
"Mensen hier, in het vliegveld." zei hij. Esmée knikte, maar wist niet zo goed over wie hij het had.
"Hij heeft het over jou!" riep Lieke toen. Ze zat verstopt ergens op de grond, waarschijnlijk reepjes chocolade aan het bijvullen. Maar het was duidelijk dat ze alles had gehoord en ze was het waarschijnlijk zat dat Esmée en Eddie beide niks durfde te zeggen.
Esmée kreeg het warm van binnen en ging rechtop staan.
"Heeft ze gelijk?" lachte ze zenuwachtig, terwijl ze haar haar in een staart deed. Eerlijk gezegd deed ze dat alleen maar zodat ze wat afleiding had.
Eddie was van de toonbank afgesprongen en ze zag dat hij een verlegen glimlach op zijn gezicht had staan.
"Ja," zei hij uiteindelijk. "ze heeft inderdaad gelijk."
Even wist Esmée niet wat ze moest zeggen. Hij had zojuist toegegeven dat hij voor haar hier was gebleven. En dat verbaasde haar. Het verbaasde haar zo erg dat ze de goede woorden niet kon vinden. Pas toen Lieke naast haar stond, wist ze een aantal woorden te verzinnen. Maar Lieke nam al het woord.
"De winkel gaat bijna sluiten. Wat dacht je ervan dat jij alvast weg gaat, dan sluit ik zo wel af. Volgens mij hebben jullie veel te bespreken." zei Lieke, terwijl ze haar lichtjes richting haar jas duwde.

En dat deed Esmée dan ook. Met bonkend hart en haar gedachtes die overuren maakte, liep ze nu naast Eddie. Het weer was winters en Esmée had het koud, maar naast Eddie voelde het wel goed. Bovendien was ze razend benieuwd wat hij te zeggen had.
"Heb je het niet koud?" vroeg ze zachtjes.
"Nee, deze outfit kan ik aan in weer en wind." lachte hij. Hij deed zijn handen in zijn zakken en glimlachte zachtjes.
"Ik wil je ooit wel een keer in andere kleding zien." zei Esmée lachend.
"Dat kan." zei hij. "Maar laten we het eerste hebben over wat er zojuist is gebeurd."
Hij trok haar naar zich toe en nam haar mee naar een overdekt bankje. Ze zakten samen neer en Esmée keek hem aan.
"Je bent gebleven voor mij? Is dat wat ik er van begrijp?" vroeg ze.
"Deels. Ja." hij leek naar woorden te zoeken. "Toen ik werd gevraagd voor de nieuwe baan gingen er een paar dingen door mijn hoofd. De tijden, het reizen. En toen jij."
"Ik snap het niet.." mompelde ze.
"Oké, luister, Esmée." lachte hij. "Ik vind je leuk. Je bent super lief en ik kan uren met je praten. Ik vind je knap, van binnen en van buiten."
"Hoelang al?" vroeg ze nieuwsgierig.
"Lang." lachte hij toen. "Te lang. Al die keren dat ik bij je was. God, ik wilde je zo graag vertellen hoe ik me over je voelde. Maar ik was bang dat het fout ging."
"Gelukkig gaat het niet fout." grinnikte Esmée. Terwijl ze wat dichter tegen hem aan kroop. De warmte kwam van hem af en Esmée probeerde deze warmte van hem te pikken.
"Nee? Niet?" vroeg hij, terwijl hij twijfelend zijn arm om haar heen deed.
"Je bent de enigste reden waarom ik nog daar werk. Ik verheug mij elke dag weer op onze gesprekken. En om je te zien."
Esmée haar wangen werden rood, maar gelukkig viel dat toch niet te zien in verband met de kou.
"Hm, kom hier." zei hij toen en tilde Esmée boven op hem. Zijn ogen staarde in de hare en binnen enkele seconden waren hun lippen verenigd. Het was niet dat Esmée graag zoende op een eerste date. Of geen date. God nee, laat staan dat ze nu zo dichtbij hem was. Maar ze kende Eddie nu al langer en het voelde niet meer als een eerste date.
En ze hield haarzelf voor dat dit goed was voor de kou. Maar het meeste hield ze haarzelf voor dat ze eindelijk die mooie lippen kon proeven. Kon voelen.
Ze legde haar handen op zijn wang en kuste hem.

Met enig tegenzin ging ze rechtop zitten en keek haar favoriete beveiliger aan. Een warm gevoel kroop door haar lichaam en ze beet op haar lip.
"Ik stel voor.." zei hij, waarna hij gauw een kus pikte. "..dat ik jou mee uit eten neem en dat ik dan iets anders aan doe dan dit pak."
"Al staat het je wel goed." mompelde Esmée.
"Al staat het mij wel goed. Je wilde mij graag zien in iets anders."
Ze begonnen beide te lachen.
"Bedankt.. dat je bent gebleven." fluisterde ze toen. Met zijn duim ging hij over haar wang.
"Geen probleem." grinnikte hij.

Ongeveer twintig minuten later waren Eddie en Esmée op weg naar het kleine appartementje van Esmée. Hij had erop gestaan haar thuis te brengen en dat had Esmée ook niet afgeslagen. De rit was stil, maar het was een goede stilte en Eddie had zijn rechterhand losjes op haar bovenbeen liggen.
"Moet ik Lieke nog bedanken?" grinnikte Esmée.
Eddie richtte zich kort op Esmée voordat hij lachend zijn hoofd schudde.
"Ja, misschien wel." zei hij toen.
Eddie parkeerde de auto voor het gebouw van Esmée en draaide een kwartslag naar haar toe.
"Toen ik vanochtend opstond had ik niet durven dromen dat ik je nu thuis zou brengen." gaf hij lachend toe.
"Nou, ik kan je verzekeren. Ik ook niet." antwoordde ze. Vervolgens boog ze voorover en drukte haar lippen voor de laatste keer die avond op de zijne.
"Gelukkig zien we elkaar morgen weer." zei Eddie, terwijl Esmée de deur open deed.
"En de rest van de week." antwoordde Esmée dromerig. "Ik kan niet wachten om je zonder dat pak te zien."
Eddie begon te lachen en Esmée deed de deur dicht. Zwijgend bekeek ze hoe hij naar achter reed. Hij zwaaide naar haar terwijl hij weg reed en Esmée keek hem na totdat hij haar niet meer kon zien.
Nog eventjes bleef ze staan waar ze stond, om alles te verwerken. Toen ze eenmaal doorhad wat er was gebeurd, liep ze naar binnen en plofte even later neer op de bank. Ze slaakte een zucht en daarna verliet een gil haar mond.
"..oh wauw." mompelde ze toen en begroef haar gezicht in haar kussens. Alsof ze het zelf nog niet kon geloven. Het beeld van Eddie die haar aanstaarde en haar zoende stond nog vers op haar netvlies en eigenlijk wilde ze dat nooit, maar dan ook nooit meer vergeten.

Reacties (16)

  • AckIes

    EDDIE IS ZO CUTE BASGHFHDJSABUHDK

    2 jaar geleden
  • AckIes

    "Hij heeft het over jou!" riep Lieke toen. Ze zat verstopt ergens op de grond, waarschijnlijk reepjes chocolade aan het bijvullen.

    HAHAHAHAHAHAHA KUTLIEKE

    2 jaar geleden
  • AckIes

    Toen hij Esmée zag staan, kleurde er een glimlach op zijn gezicht.

    CUTE

    2 jaar geleden
  • AckIes

    zijn strakke beveiligers pak zat goed rond zijn lichaam

    WOW YES

    2 jaar geleden
  • AckIes

    WOW IK WAS HELEMAAL VERGETEN DAT IK NOG HIER MOEST REAGEREN DUS NA 600 JAAR KOMEN JE REACTIES. ALSO BEN IK TE LUI OM CAPS UIT TE ZETTEN TBH.

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen