Foto bij 4.1 Niall pov

‘Rennen! Ren dan toch verdomme!’ roep ik tegen mezelf in mijn hoofd en ik loop zo hard ik kon. De bomen schoten aan mij voorbij, maar het noodlot sloeg toe en ik struikelde. Angstig keek ik achter mij en ik zag de man dichterbij komen. Ik probeerde terug recht te staan, maar het leek alsof mijn benen niet meer wilden meewerken. De man was nu zo dichtbij dat ik het mes zag dat hij vast had. Mijn angst groeide met de seconde, maar mijn benen weigerden dienst. Opeens werd ik door de man op de grond geduwd en hij zette zijn knie op mijn borstkast, wat al veel pijn deed en mij ook nog eens ademnood bezorgde. Met zijn andere hand pakte hij mijn arm en legde die gestrekt naast mij, waarna ik een scherpe pijn voelde van hoe hij met het mes in mijn huid sneed, maar dan tergend langzaam. Ik schreeuwde het uit. “Niall…” hoorde ik hem grijnzend zeggen.

“Niall… Niall… Niall!” hoorde ik en ik opende mijn ogen angstig. Mijn keel deed pijn, alsof ik had zitten schreeuwen. Mijn ogen waren vochtig van het huilen en ik voelde nog steeds tranen over mijn wangen stromen. “Niall, gaat het?” vroeg Liam en ik knikte, hoewel het helemaal niet ging. Dit was al de zoveelste nacht oprij dat ik Liam en de rest van het ziekenhuis wakker maakte met mijn geschreeuw door mijn nachtmerries. Een verpleger kwam binnen en keek me bezorgd aan. “Gaat het weer jongeheer Horan?” vroeg hij en ik knikte. “Zou… zou ik een glas water mogen?” vroeg ik hees en veegde mijn tranen weg. De verpleger ging weg en kwam na enkele minuten terug met een bekertje water, wat ik trillend aannam en wat van dronk. “Probeer terug te slapen Niall, het is nog maar vier uur ’s ochtends”, zei Liam bezorgd en ik zuchtte. Ik durfde niet meer te slapen, zeker niet omdat ik wist dat er terug een nachtmerrie op mij zou zitten te wachten.

Ondanks mijn voornemen om niet terug in slaap te vallen, viel ik toch in slaap en werd ik rond 9 uur wakker gemaakt door een verpleegster. Liam zat al te ontbijten en ik voelde me iets beter dan vannacht. “Niall Horan? De ambulance komt je over een uurtje halen. Eet je ontbijt op en piep me maar op als ik moet komen helpen met aankleden”, zei ze met een zachte glimlach en ze ging terug weg. Ik pakte het plateau met eten en zette dat op mijn benen. Ik begon te eten en Liam vroeg zacht: “Gaat het al weer een beetje?” “Ja, bedankt voor de bezorgdheid en sorry dat ik je wakker maakte. Al de hele week”, zei ik schuldig en Liam glimlachte. “Geeft niet, ik hoop dat ze je kunnen helpen in dat centrum”, zei hij en ik knikte.

Ik piepte de verpleegster op en ze kwam me helpen met aankleden. Toen dat gebeurd was, kwamen de andere jongens binnen en we namen afscheid van elkaar. “Hou je sterk hé Ni”, zei Louis en Zayn zei: “We komen je zeker eens bezoeken.” “Inderdaad”, zei Harry dan weer. Ik kreeg een brok in mijn keel en probeerde deze weg te slikken, wat niet lukte. Uiteindelijk begon ik te huilen en ik kreeg van iedereen een groepsknuffel, behalve van Liam omdat hij niet uit bed kon.

Toen het 10 uur was, kwamen er een paar verplegers binnen. “Niall Horan?” vroegen ze en ik knikte. “Het is tijd om mee te komen, bent u er klaar voor?” vroegen ze en ik knikte, waarna ze me hielpen met rechtstaan. Ik kreeg de krukken, maar ik wou eens proberen om zelf te stappen. Ze stemde toe en wankel en stijf wandelde ik een meter. Eén van hen ondersteunde me en zo gingen we langzaam naar de ambulance. Mijn been was eindelijk wat genezen en ik kon wat wandelen, maar dan op slakkentempo. Eenmaal in de ambulance aangekomen, werd ik vastgemaakt met een riem op de stoel en naast mij kwam een verpleger zitten. De andere twee gingen vooraan zitten en we vertrokken.

Zodra we er waren, werd ik uit de ambulance geholpen en ik stond voor een groot gebouw. “Veel succes, bel maar aan”, zei één van de ambulanciers en ze vertrokken weer, mij hier achterlatend. Ik haalde diep adem om mezelf tot rust te manen en met een trillende vinger belde ik aan. De deur ging open en ik zag meteen een vrouw staan. Ze had donkerbruin haar en grijze ogen. Ze stak haar hand uit en ik schudde deze terwijl ze zei: “Hallo, jij moet Niall zijn, toch? Mijn naam is Marylyn, ik zal je begeleiden zolang je hier bent. Kom maar binnen hoor”, zei ze en ik volgde haar met mijn koffers naar binnen. Ik wist dat er fans gingen zitten, maar hopelijk waren het er niet veel…

We liepen een paar gangen door, voorbij een balie en een deur die alleen met een badge open ging. Het werd me al snel duidelijk dat hier ook mensen zaten tegen hun wil en dat daarom al die beveiliging nodig was. Toen werd er terug een deur met een badge geopend en meteen stonden we in een redelijk grote ruimte. Ik bloosde verlegen toen ik alle hoofden in mijn richting zag draaien. Het was waarschijnlijk ook vreemd dat een beroemde jongen als ik hierheen kwam om opgenomen te worden. “Hallo iedereen, dit hier is Niall en hij…”, zei Marylyn, maar opeens riep één van de mensen die daar zaten luid: “JIJ?!” Meteen werden mijn ogen groot. Nee, dit kon niet, zat die hier ook?!

Reacties (1)

  • Paardenvriend

    YES HOOFDSTUKJE

    NU BEN IK BLIJJJJJ

    Goed dat Nialler weer een kleeeeiiinnnnnn beetje kan aan lopen!!! Maar wel zielig van al die nachtmerries nogsteeds. Wat opzich wel logisch is.

    K U D O

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen