Foto bij H.45.

Het laatste stuk van het vorige hoofdstuk:
‘Hey.’ zegt James dan na een seconde of tien.
Mijn mond voelt droog.
Ik slik.
Het helpt niet.
‘Hey.’ antwoord ik.
Na mij nog eventjes stil aanstaren loopt hij naar de klas met alcohol.
Hij pakt een glas en een fles met oranjegekleurde vloeistof.
Het ruikt scherp.
Misschien is het whiskey, maar ik weet het niet zeker.
Net wanneer hij in wilt schenken kijk ik op.
‘Wie is Lily?’ even verstijfd hij, van de zijkant zie ik zijn kaakspieren aanspannen.
Dan zet hij de fles neer.
En kijkt om.
‘Geoff zei... hij vroeg of je net zo veel om mij gaf als Lily. Wie is Lily?’ vraag ik, alsof hij niet al lang weet waar ik het over heb.
Zijn hele houding lijkt ongemakkelijk.
‘Lily...’ hij wrijft over zijn gezicht en komt dan aan tafel zitten, zwaar voorovergebogen. Zijn handen druilen ongemakkelijk door de lege lucht waar hij een glas drank mist,’ Lily was mijn zusje. Ze was nog maar veertien toen... ze is... ze is door een groep mannen verkracht en vermoord. Ik weet zeker dat LeNoir erbij was, maar ik heb geen bewijs.’
Zijn handen zijn tot vuisten gebald.
In de schaduw zie ik dat zijn ogen vol tranen zitten.
‘Ze leek op jou. Dezelfde ogen. Ze had zwart haar en was minder bleek, maar... het is haar houding. Jouw houding.’
Ik slik, zie hoe hij door de tafel in het niets lijkt te kijken.
Ik vraag mij af waar hij aan denkt, welke herinnering aan zijn zusje door zijn hoofd vliegt.
Zijn stem klinkt zacht, monotoon.
‘Ze leek zo erg op jou.’

Als ik thuis ben, ligt Evan op de bank te slapen.
Hij wordt niet wakker van de deur.
Ik weet niet zeker of hij er al was toen ik weg ging of dat Ammay hem binnen heeft gelaten.
Mijn geheugen is heel troebel, herinneringen vaag.
Ik ben verschrikkelijk moe, voel me meer dood dan levend, maar ik wil eerst douchen.
Ik moet het van mij afwassen.
De straat, de geur van leugens, van Lily's verhaal, van drank en de bijna-dood-ervaring.
Onder de douche doet de warmte pijn aan mijn koude handen en striemen de harde stralen haast op mijn rug.
Ik probeer te blijven staan, diep adem te halen, maar bijna meteen beginnen mijn knieën te knikken en doemt de eerste snik op uit mijn borst.
Het begint ermee dat ik benauwd tegen de muur leun, maar al snel zak ik met al mijn verdriet en stress in elkaar, mijn armen om mijn knieën heen geslagen.
Zachtjes wieg ik heen en weer op de harden vloer die zeer doet aan mijn pijnlijke botten.
Ik huil.
Hard.
Voluit, met alles wat mijn pijnlijke longen in zich hebben, maar net niet hard genoeg dat ik boven het geluid van de douche kom, net niet hard genoeg dat iemand mij hoort.
Het voelt alsof ik stik en ik haal vreemd adem, happend, onregelmatig.
Na een minuut of tien draai ik de kraan uit en droog me af.
Langzaam kleed ik mij aan.
Mijn spieren doen pijn, mijn hele lichaam protesteert.
Dan loop ik de badkamer uit en onderdruk ik een schreeuw.
Paniek golft door mijn lichaam.
Er staat iemand.
Er staat een silhouet in de gang.
Dan overspoelt een vreemd gevoel me, alsof iemand me onder water hield en nu weer naar de oppervlakte trekt, waar ik kan ademen, kan leven.
Het is Ammay maar.
Mijn brein kalmeerd, wetende dat het gevaar geweken is, maar mijn lichaam blijft alarm slaan.
Mijn bloeddruk blijft hoog, mijn ademhaling gejaagd.
Ik forceer een glimlach in het donker.
‘Hé, lieverdje. Waarom ben je zo laat nog wakker?’ vraag ik en loop naar haar toe, laat een hand door haar haren gaan.
‘Werd wakker van de douche.’ zegt ze, maar haar stem is te helder om nog maar zo kort wakker te zijn.
Zou ze de hele tijd wakker hebben gelegen, bang, onzeker, wachtend op mijn terugkomst?
Dan til ik haar op en ze houdt zich alsof het automatisch gaat aan mij vast.
‘Oké. Maar nu weer gaan slapen, oké?’ zeg ik en ze knikt, waarna ik haar naar haar kamer draag.
Ik dek haar toe, geef haar haar oude, versleten knuffel.
Net wanneer ik op wil staan houdt haar zachte stem mij tegen.
‘Gigi?’ vraagt ze.
Ik draai me om, glimlach ondanks de vermoeidheid.
‘Ja?’
‘Wil je voor me zingen?’ vraagt ze.
Ik slik, weet niet waarom ik me onvehaaglijk voel.
Dan knik ik.
Ik ga naast haar op bed zitten en ze kruipt dicht tegen me aan.
‘Voor jou altijd.’ zeg ik.
Een paar seconden ben ik stil, alsof ik even vergeet dat ik ook daadwerkelijk moet zingen.
Maar dan hoor ik als vanzelf mijn woorden door de kamer golven.
‘You are my sunshine, my only sunshine. You make me happy, when skies are grey. You’ll mever know, dear, how much I love you. Please don’t take my sunshine away.’
Ik herhaal het tot ze slaapt, mijn stem wegsterft.
Dan dwing ik mij op te staan, mijn lichaam nog even naar het uiterste te drijven.
Nog even en dan kan ik rusten.
Ik loop naar beneden, probeer mijn voetstappen zo zacht mogelijk te laten klinken in de holle ruimte.
Een gedempt licht gaat aan.
Het is Evan.
Blijkbaar is hij toch van mij wakker geworden.
Hij glimlacht zwakjes.
Langzaam loopt hij naar me toe.
‘Je hebt gehuild.’ zegt hij en het klinkt bijna als een beschuldiging, ook al weet ik dat hij het niet zo bedoeld.
Ik slik, kijk weg, bang dat hij de tranen in mijn ogen kan zien of kan zien dat ik lieg.
‘Niet waar.’
Hij legt zijn vingertoppen onder mijn kin, draait mijn hoofd richting de zijne.
‘Wat is er aan de hand?’
‘Ik ben gewoon moe.’
Hij gelooft me niet, maar laat het erbij.
Net wanneer ik onder de dekens wil kruipen hoor ik zijn stem en die stem zorgt ervoor dat ik een soort gloed door mijn borst voel gaan waarvan ik niet weet of het iets goeds of slechts is.
‘Ik hoorde je voor haar zingen’, zegt hij,’ die je dat vaker?’
Ik bijt zachtjes op mijn lip.
Het is iets intiems.
Iets privés.
Maar weet hij toch niet al vrijwel alles van mij?
‘Alleen als ze bang is. Of ik bang ben. Vaak allebei.’ zeg ik zachtjes.
‘Ben je bang?’ vraagt hij in een toon die ik niet kan plaatsen.
Ik strijk een lok haar achter mijn oor.
Mijn vingers trillen.
‘Ik weet niet eens meer hoe het is om niet bang te zijn.’
Dan loopt hij naar me toe.
Ik sta met mijn rug naar hen toe, maar voel zijn aanwezigheid.
Dan slaat hij zijn armen om mij heen en ik sluit zijn ogen.
Zijn warmte voelt als een bevrijding.
Dan begint hij te zingen en na een tijdje zing ik mee.
‘You are my sunshine. My only sunshine...’

Reacties (4)

  • GossipGirl21

    Mooi geschreven.

    2 jaar geleden
  • Diago

    Ik vraag me nu echt af of Gioa goed kan zingen

    3 jaar geleden
  • BethGoes

    Aaawww goede evan!

    3 jaar geleden
  • Luckey

    ze moet nu gaan stoppen
    gaat anders echt fout

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen