Voor Maxfield!
Hoe lang heb ik hier over gedaan? :-(

Esmée was normaal gesproken niet iemand die snel met zich liet sollen. Daarom geloofde ze in eerste instantie niet wat Sara haar vertelde. Het klonk te ongeloofwaardig en eigenlijk moest Esmée er wel om lachen. Maar Sara had haar meteen duidelijk gemaakt dat ze serieus was en dat er ruzies uitbraken door dit voorval.
Want, zo bleek, er waren twee mannen die hun weg naar Esmée haar hart zochten. Twee mannen op de Waverider, op een kluitje bij elkaar, die hun ego naar voren brachten om te laten zien dat zij Esmée haar hart verdienden. En het waren ook niet de minste. Leonard Snart, de man die recht voor zijn raap was en hield van mensen te bestelen. De man die tijdens zijn tijd met de Legends heel erg was veranderd en een goede vriend van Esmée was geworden. De andere gegadigde was de charmante Raymond Palmer. Die met zijn uiterlijk al genoeg mensen kon laten duizelen. Maar daarnaast was hij bekend als een grote teddybeer. Een vriend voor iedereen. Hij wist vaak precies hoe Esmée zich voelde en ze kon altijd naar hem toe als het even niet goed ging.
Esmée geloofde het gewoon simpelweg niet.

"Vroeg of laat gaan ze echt vechten. Je hebt het dan misschien niet door, maar die twee zijn net twee katten die elkaar niet uit kunnen staan." zei Sara, terwijl ze haar haar in een staart deed en wat mascara opdeed. "En telkens hoor ik jouw naam vallen. Ik lieg niet."
Esmée deed wat lipgloss op haar lippen en keek vanaf de spiegel naar Sara.
"Toch heb ik het idee dat het een of andere een april grap is.." grinnikte ze. "Ray en Len?"
Ze schudde ongelovig haar hoofd. Sara zuchtte en pakte haar hand vast. Ze trok Esmée mee naar de voorkant van het schip, waar Ray en Leonard als enigste zich nog bevonden. De rest lag vast al in bed. Sara en Esmée hadden besloten die avond uit te gaan, aangezien ze even terug waren in 2017. Maar het verbaasde Esmée dat de twee besproken mannen nog steeds wakker waren. Hun stemmen waren verheven en Esmée wilde het liefst omdraaien en weg lopen. Maar Sara hield haar tegen.
"Ik ben het zat!" zei Leonard boos. "Je gaat maar iemand anders zoeken die je leuk kan vinden. Ik vond haar als eerste leuk."
"Maar misschien vind ze jou wel helemaal niet leuk!" antwoordde Ray boos.
Ze klonken als twee kleine kinderen en Esmée schaamde zich wel een beetje. Als dit echt over haar ging, hoe lang was het dan al niet aan de gang? Ze had niks doorgehad.
"Misschien moet je het haar dan eens vragen!" riep Leonard weer terug. Ze zag hoe boos Ray werd en ze had hem nog nooit zo boos gezien. Esmée beet op haar lip. Ze wilde niet dat het uit de hand liep.
"Hey, als je wil vechten, pretty boy, zeg het dan gewoon!" zei Leonard, terwijl hij opstond en tegenover Ray kwam staan. Ray had het voordeel dat hij een stukje boven Leonard uitstak en een stuk breder was. Maar Leonard kon boos worden. Heel boos. En dan moest je oppassen.
"Kom maar. Laat zien wat je echt kan. Je hebt wel zo'n grote mond altijd, maar als het erop aan komt.."
"Stop!" riep Esmée. "Stop alsjeblieft met dit gedoe!"
Ze rende richting de twee en hield ze uit elkaar.
"Waar gaat dit over?" zei ze verbaasd. Ze hoopte dat er een goede verklaring voor was, maar ze geloofde Sara ergens ook wel.
"Kom op zeg. Jullie lijken wel twee kinderen." mompelde ze, toen geen van hen leek te antwoorden.
Ze keek naar Sara die tegen de muur aanleunde. Ze had een kleine grijns op haar gezicht staan.
Leonard mompelde wat voordat hij zich omdraaide en wegliep. Esmée keek hem na. Ze was verbaasd dat hij niks zei.
Toen ze naar Ray keek, besefte pas dat haar hand nog op zijn borstkas lag. Ze keek hem aan en hij keek haar aan. Daarna haalde ze langzaam haar hand weg.
"Waar gaat dit over?" vroeg ze toen. Ze deed haar handen over elkaar..
"Jou." zei hij toen zacht. Zo zacht zelfs dat Esmée het niet kon verstaan.
"Wat?" vroeg ze.
"Jou." zei hij toen harder.
Sara grinnikte en zwaaide naar Esmée.
"Sara wacht!" zuchtte ze.
"Ik denk niet dat wij nog weg gaan, Es. Ik ga slapen. Veel succes!" riep ze en liet Esmée aan haar lot over. Normaal gesproken had Esmée er om kunnen lachen. Nu wist ze niet wat ze moest doen en stond ze daar tegenover Ray.
"En wat nu?" vroeg ze. "Wat wil je dat ik zeg?"
Toen begon het pas door te dringen. Toen begon ze pas door te krijgen dat Sara niet had gelogen en dat de man tegenover haar echt gevoelens voor haar had. En niet alleen hij, ook Snart.
"Ik weet niet goed wat ik moet zeggen, Esmée. Ik bedoel, je weet waarschijnlijk wel dat ik gevoelens voor je heb. Leonard, hij.." Ray schudde zenuwachtig zijn hoofd. "Hij vind je ook leuk. Maar we durfde beide niks te zeggen."
"Hoelang is dat al bezig?" vroeg ze zachtjes.
"Ik denk een maand. Maximaal." zuchtte hij. "Sorry, Es, ik had het eerder moeten zeggen."
Esmée haalde haar schouders op en keek naar de plek waar Leonard zojuist had gestaan.
"Jij bent hier tenminste nog." verzuchtte ze.

De week die daarna volgde was een lange, vermoeiende week. Ray en Leonard spraken niet meer met elkaar en Esmée durfde eigenlijk niet meer met hun te praten. Ze wist niet zo goed wat ze met de situatie aan moest, maar wist wel dat ze voor een van de mannen wel degelijk gevoelens was gaan ontwikkelen. Maar het deed haar pijn om een van de twee af te moeten wijzen. Ze betekenden beide heel veel voor haar.
Sara, Nate en zelfs Mick hadden met Esmée gepraat, maar eigenlijk had het haar alleen maar verdrietiger gemaakt.
In die korte week was ze beide mannen anders gaan zien. En ze merkte dat Ray er alles aan wilde doen om in ieder geval hun vriendschap staande te houden. Leonard had die week vrij weinig tegen haar gezegd. En daardoor werden haar gevoelens alleen maar erger. De gevoelens die ze had ontwikkeld voor Ray Palmer.
Ze merkte dat ze vaker naar de man keek, vaker contact probeerde te zoeken en voornamelijk meer aan hem dacht. Ze had het Sara ook verteld en zij had gezegd dat ze het moest vertellen. Dat hij al lang genoeg had gewacht. Maar ze wist ook wel dat Esmée het niet makkelijk vond om Leonard af te wijzen.
Daarom had Sara besloten om Ray naar Esmée te sturen. Esmée was al vroeg in de avond naar haar bed gegaan. Ze had zin om even alleen te zijn en dat was voor Sara het ideale moment om Ray te sturen. Ze had Esmée een bericht gestuurd, net voordat er aan werd geklopt, dat ze even niet aan Leonard moest denken en het gewoon over haar heen moest laten komen. En toen de deur open ging, wilde ze dat ze dat niet had gelezen.
Ray stond zo onzeker als het maar kon in de deuropening.
"Kom binnen." zei ze lachend. Zijn aanwezigheid deed haar van binnen al goed.
Zwijgend liep Ray naar haar bed en ging er op zitten. Esmée zat in kleermakerszit naast hem en keek naar de knuffel die hij in zijn hand hield.
"Sara zei dat hij van jou was." zei Ray, terwijl hij haar ratje terug gaf. Esmée haar wangen werden rood. Ze keek naar haar knuffel die ze Rattata had genoemd.
"Klopt." gromde ze, omdat ze zeker wist dat Sara die van te voren had gestolen.
"Heeft ze nog meer gezegd?" vroeg ze toen, waarna hij zijn hoofd schudde.
Toen besefte ze dat hij ook niks ging zeggen en besloot zij het maar te doen. Maar ze was zo zenuwachtig en wilde eigenlijk het initiatief niet nemen. Maar aan de andere kant wilde ze het het liefst achter de rug hebben.
"Ik heb nagedacht over wat er vorige week is gebeurd. En ik weet dat het moeilijk kan zijn om iemand leuk te vinden en bang te zijn dat je word afgewezen. Vooral als iemand anders dezelfde persoon leuk vind." begon ze, terwijl ze Rattata op haar kussen legde en vervolgens zenuwachtig naar haar handen staarde.
"Maar ik ben gevoelens gaan ontwikkelen." zei ze toen. Ray keek op.
"Voor Snart?" mompelde hij.
Esmée keek hem even verbaasd aan en begon toen te lachen.
"Jij word hierheen gestuurd door Sara, omdat ik je kom vertellen dat ik Snart leuk vind?" zei ze. "Ray, lieverd, denk even na."
Het was niet grof bedoelt, maar Esmée was best verbaasd dat hij zo onzeker was hierover.
"Ik heb gevoelens voor jou ontwikkeld." zei ze toen, omdat Ray nog steeds geen kick gaf.
"Oh." zei hij. "Oh."
Toen pas leek het tot hem door te dringen.
"Sorry, het was niet grof bedoeld." zei ze toen snel. Ze kroop wat dichter bij hem en keek hem aan.
"Ga je nog iets zeggen?" zei ze toen.
"Ik ben gewoon even heel erg verbaasd." begon hij toen en keek Esmée aan. Zij keek hem ook aan en toen werd het stil. Esmée hield haar adem in en Ray leek precies hetzelfde te doen. In een flits had Esmée haar lippen op die van Ray gedrukt. Ze onderzocht zijn lippen, proefde de zoetigheid die op zijn lippen zat verspreid. Haar onmogelijk moeilijke ademhaling deed haar stoppen. Maar ze wilde zo graag doorgaan.
"En Leonard dan?" was het eerste wat Ray zei.
"Vergeet hem nou. We zijn nu samen. Hier, nu. Ik, jij." zei ze zachtjes, terwijl ze met haar duim over haar lip ging.
Ze kreeg een beetje de zenuwen van zijn rare vragen. Al snapte ze best dat hij ook Leonard niet boos wilde maken.
"Oké." zei hij lachend. "Oké. Ik vergeet hem. Jij en ik." zei hij toen. Hij legde zijn linkerbeen op het bed zodat hij Esmée beter kon zien en knikte toen nogmaals.
"Ik ben gewoon heel erg verbaasd dat je niet voor Leonard gaat."
"Je moet jezelf niet zo neerhalen." zei ze, terwijl ze wat haar uit zijn gezicht streek en hem aankeek. "Je weet zelf ook wel dat je niet de lelijkste bent. En daarbuiten ben jij een stuk meer meelevend dan Len. En wat betreft Leonard. Dat zijn mijn zorgen, oké?"
"Oké." zei hij.
Esmée sprong blij van het bed af en kwam tegenover Ray staan. Ze stak haar handen uit en trok hem, met enige moeite, omhoog. Toen ze tegenover elkaar stonden, drukte Esmée opnieuw haar lippen op die van Ray. Nu voor een langere tijd. Haar handen leunde op haar borstkas en eigenlijk voelde ze precies hetzelfde als de week ervoor. De kriebels en vlinders die door haar buik heen raasden en nu ook eindelijk het gevoel dat ze wist wat ze deed. Dat ze de juiste keuze had gemaakt.
Wat er later zou gebeuren, dat was zorg voor later. Nu was ze hier, met Ray, en wist ze dat ze eindelijk zijn gevoelens had beantwoord. En dat hij eindelijk kon uitten wat er die anderhalve maand door hem heen was gegaan. En Esmée kon er van op aan, dat hij veel, maar dan ook heel veel nog moest uiten. En dat ze een goede tijd met Ray Palmer tegemoet ging.

Reacties (26)

  • Clarkley

    DIE GIF GEEFT ME RAY ZIEKENHUIS FEELINGS

    1 jaar geleden
  • AckIes

    (wbw)

    2 jaar geleden
  • AckIes

    oeps caps was nog aan dus even opnieuw

    2 jaar geleden
  • AckIes

    (WBW)

    2 jaar geleden
  • AckIes

    Ookal ben ik wel een beetje klojo tbh, DEZE ONE SHOT IS VERY BAE LOVE IT!!!

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen