Iets meer dan een jaar geleden schreef ik een brief aan mezelf een jaar later, die je hier kunt vinden: Brief aan twintig. Dit is het antwoord daarop.
Bepaalde dingen zijn vager verwoord dan ik zou doen als ik daadwerkelijk een brief aan mezelf zou schrijven, maar dat is omdat ik namen e.d. wilde weglaten. Ik kan zelf dan wel oversharen af en toe, maar het lijkt me wel een goed idee om de privacy van mijn omgeving te behouden. (:

Lieve nog net negentienjarige Charlotte,

Een jaar geleden schreef je een brief naar jezelf (of eigenlijk aan jezelf van iets meer dan een maand geleden, want je bent inmiddels net 21 geworden), waarin je vragen stelde om een jaar later te beantwoorden. Bij dezen het antwoord, de brief terug.

- Hoe gaat het met je? Op dit moment en in zijn algemeen, de laatste tijd. Eerlijk antwoord geven.
Op dit moment, als bijna twintigjarige, gaat het namelijk goed met je, hoewel je de afgelopen tijd wat verdrietig bent zonder echte reden, maar niet op een vervelende manier. Je weet dat dat weleens anders is geweest, dus hoop ik dat het als je bijna eenentwintig bent nog steeds goed met je gaat.

Het gaat prima, je bent alleen regelmatig best wel moe, omdat je de laatste tijd veel naast je studie doet en soms gewoon zo stom bent om laat te gaan slapen wanneer je weet dat je op tijd op moet (naast het slechte slapen dat je gewoon je hele leven lang al hebt). Op een existentieel crisismomentje (of gewoon een einde verjaardagdip) op je 21ste verjaardag, wat stress omtrent je werk en studie en een paar momenten van eenzaamheid na, gaat het de laatste tijd gewoon best wel goed.

- Vond je twintig een goed jaar?
Negentien was best een goed jaar, namelijk. Achttien was een jaar van gigantische ups en downs, zeventien was vooral prut als je erop terugkijkt, zestien was niet geweldig maar ook niet verschrikkelijk, vijftien was wel oké, maar had ook een paar echte downs.

Twintig was echt een behoorlijk goed jaar, beter dan negentien nog, denk ik. Twintig is een hele fijne leeftijd om te hebben (niet alleen omdat het zo'n mooi rond getal is). Je bent oud genoeg om op eigen benen te staan, alle vrijheden te hebben en serieus genomen te worden, maar ook jong genoeg om aan jezelf te kunnen denken, omdat je nog niet zo heel veel verantwoordelijkheden hebt. Dit zal overigens ook voor 21 en gewoon je studententijd in het algemeen gelden, maar ik denk dat ik het afgelopen jaar echt besefte.

- Noem iets waar je met oneindig veel enthousiasme over kunt praten, maar wat niet je studie (of taal, of hersenen) is. De laatste tijd heb je daar namelijk wat moeite mee: je hebt het gevoel dat je bijna niks anders meer doet, niet zoals vroeger in elk geval.

Misschien muziek, of films, of fotografie. Het is lastig, omdat ik inderdaad minder vaak op mijn stoel begin te stuiteren van enthousiasme dan vroeger het geval was, maar ik verzeker je ervan dat je nog net zo blij bent wanneer je naar een concert gaat bijvoorbeeld. Je probeert de laatste tijd ook zeker de creatieve kant van jezelf niet in de steek te laten en probeert de laatste tijd bijvoorbeeld weer wat vaker te schrijven (al is het maar het hier van je af schrijven van dingen) en je bent heel erg bezig met het arrangeren van muziek, bijvoorbeeld voor je zanggroepje, maar soms ook gewoon voor de lol uitzoeken hoe je een liedje meerstemmig zou kunnen zingen. Daarnaast probeer je elke dag wel even piano te oefenen. Verder heb je een liefde voor films gevonden en doe je verder allerlei ervaringen op die leuk zijn, en waarvan je trots kan zijn dat je die kansen hebt genomen: zo ben je hoofdredacteur van het tijdschrift van je studievereniging, heb je in de introductiecommissie gezeten, heb je eindelijk een bijbaantje (en nog wel als student-assistent bij een onderzoeksproject!) en ben je vrijwilliger geweest op het NFF. Je moet jezelf er soms zowel aan herinneren dat je niet te veel hooi op je vork neemt als dat je ook genoeg tijd aan je studie besteed, maar alles bij elkaar ben je denk ik wel goed bezig.

- Heb je al een nieuwe hobby gevonden voor komend jaar?
Want op je achttiende begon je met keyboard spelen, negentien was ukelele en op je twintigste ben je van plan om meer met fotografie te gaan doen. Op je zeventiende begon je met stencil art. Dus, wat is het plan voor als je eenentwintig wordt?

Hoewel je er nog aan hebt zitten denken om danslessen te nemen, aangezien je ontdekt hebt dat je dansen eigenlijk best wel leuk vindt, hebt je daar te lang mee gewacht, waardoor de inschrijvingen voor wat je op het oog had vol zaten. Misschien kom je nog iets anders tegen, of mag je films kijken als je nieuwe hobby beschouwen? Je hebt stiekem natuurlijk ook nog een wens om te leren video-editen of stop-motion te maken, maar het kan ook zijn dat dat op dit moment onder niet-haalbaar valt en dat is niet heel erg.

- Ben je nog tevreden met waar je woont (ik ga er vanuit dat daar niet veel in veranderd is, toch?)? En zo nee, wat zou er moeten veranderen om je wel tevreden te krijgen?

Ja, je kamer is nog steeds heerlijk, het is ontzettend fijn om achttien vierkante meter voor jezelf te hebben, en het fietsen naar de binnenstad elke dag is ook precies de lichaamsbeweging die je wel kunt gebruiken. Je huisgenoten zijn ontzettend leuk. Jullie mogen wel allemaal wat vaker schoonmaken, eigenlijk, maar verder is alles prima en ben je eigenlijk liever op je studentenkamer dan bij je ouders thuis tegenwoordig.

- Heb je nog steeds contact met al je vrienden van nu? Wie zie je nog vaak en wie minder? Met wie moet je eigenlijk weer eens praten? En wie van je huisgenoten wonen er nog?

Het is jammer dat er mensen zijn weggegaan uit je zanggroepje en die mensen spreek je eigenlijk niet heel vaak meer. Met degene die nu in Noorwegen woont heb je eigenlijk nog het vaakst afgesproken in het afgelopen half jaar. Maar je hebt ook goed contact met een heleboel andere mensen binnen de studievereniging, hoewel dat niet het soort vrienden zijn met wie je een-op-een af zou spreken, maar je weet je meestal wel te redden op verenigingsactiviteiten. Van je huisgenoten woont er eigenlijk nog maar één persoon die er vorig jaar al woonde (degene die er destijds net nieuw bij gekomen was). Je bent dus huisoudste! Je oud-huisgenoten spreek je niet heel vaak meer, maar je nieuwe huisgenoten zijn hartstikke leuk en het is eigenlijk een stuk gezelliger geworden in huis.

- Loop je nog steeds op koers om dit jaar af te studeren en heb je al besloten welke master je wil gaan doen? Vind je het studeren nog steeds even leuk? Zo niet, wat kan je veranderen? Denk eraan dat je jezelf altijd hebt beloofd dat je gewoon stopt als het niet meer uit te houden is, ook al ga ik er niet vanuit dat dat zo is.

Ja, ik loop op koers om af te gaan studeren (hoewel ik nog wel een scriptieonderwerp moet vinden, maar daar heb ik nog een blok de tijd voor). Nee, ik weet nog niet welke master ik ga doen, omdat ik op dit moment nog tussen twee masters twijfel, maar ik denk dat ik me sowieso maar voor allebei moet inschrijven, voor het geval dat ik bij een van de twee niet toegelaten word. Het studeren is nog steeds leuk, hoewel het me de laatste tijd nog meer moeite kost om mezelf aan het werk te krijgen (ook gewoon omdat concentreren zo moeilijk is). Maar nieuwe dingen leren, over de onderwerpen waarover ik dingen leer, is wel leuk.

- En hoe zit het met de studievereniging? Doe je nog steeds commissies, zo ja, welke, andere of dezelfde (of doe je misschien zelfs bestuur? Vast niet, maar je weet maar nooit)? Is het anders nu zoveel mensen met wie je in je eerste jaar vooral omging afgestudeerd zijn? Of heb je vriendjes gemaakt onder de nieuwe eerstejaars of de nu-eerstejaars? Of ander soort contacten met mensen uit je eigen jaar?

De studievereniging is ook nog steeds erg leuk en je bent nog steeds actief! Je zit nog steeds in dezelfde commissies, waarbij je zelfs voorzitter bent geworden van de commissie die het verenigingstijdschrift maakt en dat is erg leuk, vooral omdat je het in elkaar zetten van het tijdschrift, de laatste check en het voorwoord mag regelen, wat wel echt dingen voor jou zijn. Vergaderingen leiden vind je lastiger, maar je hebt het afgelopen jaar wel heel erg de kant van jezelf die het leuk vindt om dingen te regelen ontdekt. Zo ben je ook secretaris van de introductiecommissie geweest en vond je het heel leuk om de introweek en het kamp in november te organiseren.
Je hebt overigens wel voor het bestuur gesolliciteerd, aangezien je bang was dat je er vooral spijt van zou krijgen als je dat niet zou doen, maar je bent het helaas niet geworden. Niet dat dat geeft, want nu heb je gelukkig wel veel meer tijd voor andere dingen.
Aangezien de meeste mensen met wie je omging in je eerste jaar inderdaad afgestudeerd zijn, probeer je op activiteiten maar gewoon om te gaan met de mensen die daar dan op dat moment zijn. Gelukkig is iedereen die taalwetenschap studeert gewoon aardig en kun je wat dat betreft makkelijk met mensen opschieten. Hoewel je met de meeste mensen als zowel je eigen jaar als de jaren onder je misschien niet heel goed bevriend bent, het is wel altijd gezellig. (Oh, en er was heel even iets gaande tussen jou en iemand die vorig jaar eerstejaars was, je mag drie keer raden wie.)

- Ben je de laatste tijd verdrietig geweest? Zo ja, waarover? Was het een goed soort verdriet of niet?

Niet zozeer heel verdrietig, maar je hebt de laatste tijd een paar keer een dipje gehad over het feit dat je voor je gevoel eigenlijk weinig vrienden hebt met wie je echt close bent, terwijl iedereen om je heen dat voor je gevoel wel heeft. Je hebt af en toe van die momenten dat sociaal zijn en contact maken nog steeds niet makkelijk is, maar je moet jezelf er op dat soort momenten aan herinneren dat je je best doet. Misschien moet je proberen minder terughoudend te zijn, want dat is het eigenlijk vooral. Deze dipjes waren niet echt een goed soort verdriet, maar misschien is dit weer gewoon even je winterdip en komt het allemaal wel weer goed tegen de tijd dat het lente wordt.

- Probeer je kledingstijl te beschrijven. Ik hoop dat je inmiddels weer wat meer durft, of dat je een nieuwe stijl gevonden hebt of hebt teruggevonden wat je leuk vindt. Op dit moment heb je toch wat struggles qua kledingkeuze.

Je kledingstijl op dit moment bestaat vooral uit een liefde voor (oversizede) truien. Of ook oversizede andere kledingstukken, eigenlijk. En dat is een look.
Je bent weer wat meer gaan durven qua kleding: zo heb je bijvoorbeeld eindelijk een regenjas gekocht en is deze turkoois en doorzichtig en je hebt ook je eerste niet-skinny spijkerbroek in jaren gekocht en twee jumpsuits en een oversizede blazer met schoudervullingen. Je houdt er vaak van om je niet heel vrouwelijk (soms zelfs tegen unisex aan) te kleden (jurkjes vind je superleuk, maar draag je niet veel omdat je je er ongemakkelijk in voelt), maar soms wil je ook nog wel even laten zien dat je best een mooi, vrouwelijk figuur hebt (of je zelfs even een beetje sexy voelen).

- Heb je het gevoel dat je je persoonlijkheid kent? Dat je jezelf snapt? Denk je dat je jezelf misschien beter snapt dan een jaar geleden?

Ik heb het gevoel dat ik mezelf steeds een stukje beter leer kennen. Ik weet niet in hoeverre ik mezelf een jaar geleden snapte, maar ik weet nu dat terughoudendheid en nieuwsgierigheid voor mij twee van de voornaamste dingen zijn die tegen elkaar opwegen en bepalen wat ik doe of niet doe. En verder dat ik eigenlijk een heel jaloers persoon ben die dat nooit echt toegeeft.

- Welke dingen zou je willen dat je negentienjarige zelf je gevraagd had, die ik niet gevraagd heb?

Nee, niet echt. Misschien wat je favoriete herinneringen aan twintig zijn waren, maar die ga ik nu niet opschrijven want dan wordt dit te lang.

- Hoe zit het met je liefdesleven? Is dat aanwezig?

In je jaar als twintigjarige eigenlijk niet echt, afgezien van misschien de jongen die op vakantie duidelijk met je leek te flirten, maar die al een vriendin bleek te hebben en die eigenlijk wat shady bleek te zijn wat dat betreft (en in wie je overigens totaal geen interesse had).
Een paar dagen na je eenentwintigste verjaardag heb je echter wel je eerste zoen gehad en ben je nog een paar dagen later met die jongen op date geweest. Dat is inmiddels alweer doodgebloed, maar het is meer liefdesleven dan je tot nu toe hebt gehad. Je moet je een beetje zien te beseffen dat er ook heus wel jongens zijn die jou leuk vinden. Hoewel je totaal geen behoefte hebt aan een relatie, is er een deel van je dat misschien weleens gewoon wat meer uit zou willen proberen, gewoon eens iemand daten of zo, dus misschien kun je wel eens iets proberen, maar dan moet je je wel over je verlegenheid heen zetten.

- Wat zou je graag willen doen dat je nog niet gedaan hebt? (Ga ervoor!)

Een deel van je zou misschien best eens danslessen willen nemen. Een ander ding is dat ik misschien altijd nog eens een IQ-test zou willen doen of misschien ook zou willen testen of ik niet toch iets van ADD heb. Het is gewoon heel frustrerend om het gevoel te hebben dat ik zoveel moeite met concentreren heb, dus misschien moet ik toch eens kijken of daar niet iets achter zit. Gewoon om het te weten, of om het uit mijn hoofd te kunnen zetten als er niks aan de hand is. Dat eerste (danslessen) heeft geen haast, maar naar dat andere moet ik misschien toch maar eens kijken.

- Wat is belangrijk voor je?

Ik weet niet of dit is waarop je doelde met deze vraag, maar op dit moment: afstuderen, het liefst cum laude, toegelaten worden tot een goede master, weten dat ik eraan werk om daadwerkelijk iets te bereiken in mijn leven, carrière te maken misschien wel. Ik heb gewoon een soort drang om mezelf te bewijzen.

- Hoe zit het met je zelfvertrouwen? Nu, op je bijna-twintigste is je gedachtegang daarover: 'weet je wat, je bent best wel een oké/misschien zelfs wel leuk persoon', maar je moet jezelf daar alleen af en toe aan herinneren. Is je zelfvertrouwen nu op je bijna-eenentwintigste beter, hetzelfde, minder? En als je er niet tevreden over bent, hoe kun je het veranderen?

Je zelfvertrouwen is wel een beetje hetzelfde gebleven, hoewel je ook momenten hebt waarop tegen andere mensen zegt: 'duh, ik ben ook gewoon heel leuk/intelligent/wat dan ook', als grap. Het is je gebruikelijke manier van slechte humor, maar ook een beetje een poging tot 'fake it til you make it'. Een ander ding is dat je de laatste tijd ook wat zelfverzekerder bent over je lichaam. Je bent nog steeds wel onzeker, maar je weet dat je vooral moet proberen wat minder terughoudend te zijn en dan zit het allemaal wel goed. Zo onzeker als je als puber was ben je allang niet meer.

- Hoe zit het met to do-lijstjes? Heb je al beter leren plannen, kom je minder te laat, of zul je daarin nooit veranderen? Nog extra vakken gevolgd, extra hooi op je vork genomen? Kun je alles nog handelen, geen mental breakdowns gehad? Nog nieuwe projecten begonnen, of misschien zelfs voltooid?

To do-lijstjes moet je eigenlijk weer gaan maken, daar ben je niet heel consistent in namelijk. Minder te laat komen en beter plannen gaan ook niet echt veel beter. Ik denk dat je daar niet zo makkelijk in zult veranderen. Je hebt wel meer hooi op je vork genomen: vorig jaar heb je dus nog een extra vak erbij gedaan en dit jaar heb je dat weer geprobeerd, maar bleek het toch niet te doen te zijn, omdat je ook net een nieuw bijbaantje had. Gelukkig heb je er geen mental breakdown aan overgehouden. Met nieuwe projecten ben je niet echt bezig geweest, behalve dat je een Instagramaccount hebt aangemaakt en die onderhoudt.

- Vind je je negentienjarige zelf irritant? Denk je dat je überhaupt iets met deze brief gaat doen?

Gelukkig is het zo dat ik mezelf nooit zo irritant vind, ik ben alleen bang dat anderen mij irritant vinden. Het was inderdaad wel leuk om mezelf uit het verleden als het ware weer even te spreken en om even bij deze dingen stil te staan en te beseffen wat er gebeurt is in een jaar.

Bedankt voor de bemoedigende woorden aan het einde van de brief! Dat zijn dingen waar ik mezelf inderdaad af en toe aan moet herinneren.

Liefs,
21-jarige Charlotte

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen