Mijn hart bonsde regelmatig tegen mijn borstkas. Ik kon mijn hartslagritme bijhouden zonder mijn hand op mijn borstklas te leggen. Het weerspiegelde mijn zenuwen. Het vliegtuig taxiede over de juiste banen richting het Londense vliegveld. Ongeduldig was ik en bovendien ook nieuwsgierig. Hoe zou Harry’s huis eruit zien? Hoe zou zijn familie zijn? Hoe waren de andere jongens van de band? Harry had zijn zus en moeder op vrijdagavond uitgenodigd voor een hapje eten en het leek hem leuk om me daarna het Londense nachtleven te laten zien met zijn vrienden en hun vriendinnen. Ik had het allemaal aanvaard, aangezien ik ook zo graag een kijkje in Harry’s leven wilde. Hij was al meerdere malen in Nederland geweest, maar in Londen had ik nog geen voet gezet. Mijn hart leek uit mijn borst te kloppen, waardoor ik opgelucht opsprong toen het vliegtuig eindelijk stil stond. Vlug pakte ik mijn bagage bij elkaar en baande me een weg richting de aankomsthallen. Het vliegveld was immens. En hoewel Schiphol ook reusachtig was, verbaasde deze grootte me nog meer. Alert hield ik de bordjes in de gaten en wist zo mijn weg naar de aankomsthal te vinden. Daar trof ik een vrouw aan met een naambordje in haar hand. Mijn naam stond er in keurige letters opgeschreven. Een teleurstelling golfde door mijn lichaam heen toen Harry nergens te bekennen was. Verlegen stapte ik op de vrouw af en stelde me in het Engels voor. Een grote glimlach vormde zich op haar gezicht, waarna ze me enthousiast in haar armen trok en zichzelf voorstelde als de moeder van Harry. De vrouw vroeg vriendelijk naar mijn vlucht. Haar sociale vaardigheden waren uitmuntend, waardoor ik me al snel op mijn gemak voelde. Ze liep me voor naar haar auto, laadde mijn spullen in en opende het portier voor me. Harry had zijn manieren duidelijk van haar geleerd. De vrouw was zo lief, dat haar hartstochtelijkheid me overdonderde.
‘Harry vindt het heel spijtig dat hij je niet kon ophalen. Er kwam opeens iets tussendoor.’ Ze glimlachte kleintjes. ‘Ik breng je naar Harry’s huis en zal je even wegwijs maken. Als je wil kan ik blijven wachten totdat Harry thuiskomt, maar je bent ook vrij om de stad in te gaan of even lekker een momentje voor jezelf te pakken. Als je iets nodig hebt kan je me bellen. Ik heb mijn nummer op een papiertje geschreven en op het aanrecht gelegd, maar ik zal zo alles laten zien.’ Met die woorden verliet ze de snelweg. Met grote ogen nam ik de stad in me op. Over minder dan twee maanden zou ik hier voor een lange periode wonen. Dan was dit ook mijn stad. Anne ontdekte mijn nieuwsgierige, enthousiaste ogen en begon lachend over de stad te vertellen. Na een tijdje concludeerde ik dat ze voor mij de toeristenroute had genomen. We passeerden mooie winkelstraatjes, de Bigben en ook The London Eye was vanaf een afstandje zichtbaar. Ik drukte mijn neus nog net niet tegen de autoruit. Teleurgesteld was ik dan ook wel enigszins toen Anne de Londense hoogtepunten achter zich liet en de woonwijken van Londen binnenreed. Toch viel ook hier ontzettend veel te zien. Grote villa’s en mooie parken verschenen in mijn gezichtsveld. Het was voor het eerst dat ik me bewust was van het vermogen dat Harry bezat. De oprijlaan bevestigde dit besef. De zenuwen borrelden weer op. Anne parkeerde haar auto voor de deur, waarna ik aarzelend mijn deur opende. Het grind knisperde onder mijn gympen. Overdonderd staarde ik naar de villa voor mijn neus. Het was haast een droom waar ik nog van moest ontwaken. De voetstappen van Anne haalden me uit mijn gestaar, waarna ik snel mijn spullen overpakte en met haar meeliep naar de voordeur. Anne opende deze alsof het haar eigen huis was en haalde het alarm eraf.
‘Het went ontzettend snel,’ leek ze mijn gedachtes te lezen. Ik knikte en zette mijn koffer neer. Het huis was gigantisch en bovendien ontzettend schoon. Anne ging me voor naar de keuken. Daar lag inderdaad een papiertje met telefoonnummers. Ze had haar huistelefoon, Gemma’s mobiele nummer en haar mobiele nummer erop geschreven. Dankbaar pakte ik het papiertje aan en stopte het achter mijn mobiel. Vervolgens begon ze van alles in rap tempo uit te leggen. Helaas kwam ik er vrij snel achter dat ik niet alle termen kon begrijpen. Verschillende ruimtes gleden aan me voorbij. De keuken, woonkamer en eetkamer legde Anne uitgebreid uit. De verschillende televisiefrequenties en kookapparatuur werden me enthousiast geïllustreerd. Voor mijn gevoel was Anne verliefd op alle gadgets die het huis betroffen. Ik gaf haar geen ongelijk. Het was een droomhuis en het betrof alle luxe waar je zelfs in je stoutste dromen niet op durfde te hopen.
‘Ik denk dat Harry snel thuis zal komen. Ik heb eigenlijk een afspraak,’ begon Anne aarzelend. Gelijk keek ik haar bezwaard aan.
‘Je hoeft hier niet voor mij te blijven hoor! Ik red me wel!’ Dankbaar keek ik de vrouw aan. Het idee dat zij een afspraak miste door mijn komst en Harry’s drukke agenda bezorgde me een schuldgevoel. Dankbaar knikte ze me toe en gaf me nog een knuffel.
‘Ik zal je de garage laten zien. Daar staat ook een fiets, mocht je de stad in willen. Ik zal je de sleutel overhandigen en de poort uitleggen. Anders ben je een gevangene in Harry’s huis en ik weet zeker dat Harry dat idee ook niet prettig vindt.’ Ze grinnikte en liep me voor een grote, mooie abstracte witte trap af. De traptreden waren van licht houtwerk en de grote ramen schenen een prachtig licht op de trap. De lichten in de garage flitsten automatisch aan. Fan van auto’s wat ik nooit geweest, maar Harry’s verzameling deed zelfs mijn hart sneller kloppen. Meer auto’s dan ik op één hand kon tellen, verschenen in mijn vizier. En met mijn logische verstand en gebrekkige kennis kon ik beredeneren dat het niet de goedkoopste auto’s waren. Mijn oog viel op een fiets, vlakbij een zijdeur die ongetwijfeld naar de oprijlaan leidde. Het was een leuke oma-fiets. Het rode model deed me glimlachen. Ik voelde me meer op mijn gemak bij de Nederlandse uitvinding dan bij de peperdure gevaartes naast me. Bij de zijdeur van de garage overhandigde Anne me een sleutelbos. Vlug legde ze alles uit, waarna ze de oprijlaan afreedt en ik alleen achterbleef bij de villa van Harry Styles. Eenmaal de poort gesloten was, bekeek ik met grote ogen het huis. Een diepe zucht ontglipte mijn lippen. Wat moest ik hier in godsnaam doen? Een aarzeling trok door mijn lichaam, maar toen besloot ik eventjes egoïstisch te zijn. Vlug krabbelde ik op een papiertje een korte boodschap met de mededeling dat ik even de stad verkennen was. Vervolgens haalde ik de rode fiets van het slot en genoot van het knisperende grind onder mijn banden. Zorgvuldig sloot ik Harry’s huis af, waarna ik me op de weg begaf. Na tweemaal bijna aangereden te zijn, was ik gewend aan het omgekeerde verkeer en baande ik me een weg door mijn toekomstige stad. Alle impulsen en indrukken bezorgden me zoveel afleiding dat ik pas doorhad dat er uren verstreken waren nadat mijn telefoon afging. De naam op mijn display deed me grijnzen.
‘Hé Harry,’ begroette ik de jongen vrolijk.
‘Waar ben je?’ De verbazing in zijn stem was duidelijk hoorbaar. ‘Ik heb je al vijf keer geappt en wacht al een uur op je.’ Dit deed me verbaasd op mijn horloge kijken. Geschrokken slaakte ik een kreetje. Er waren al dik twee uur verstreken.
‘Sorry! Ik kom eraan! Geef me twintig minuutjes, denk ik. Ik heb geen idee waar ik ben, maar komt goed! Sorry, hoe was je afspraak?’ Gehaast brabbelde ik mijn excuses door de telefoon, terwijl ik omkeerde. Luid getoeter deed me verstijven. Een vrachtwagen claxonneerde luid terwijl hij nog net op tijd voor me kon uitwijken.
‘Fé, wat was dat?’
‘Een bijna dood ervaring,’ grapte ik, hoewel het de waarheid was. ‘Ik kom eraan. Spreek je zo.’ Met die woorden hing ik op en fietste met behulp van google maps terug naar Harry’s woonwijk. Een grote glimlach was niet meer van mijn gezicht te slaan. Anne was nu al een top vrouw, Harry’s huis was bloedje mooi en de stad had nu al mijn hart gestolen, net zoals de popster die het zijn thuis kon noemen. Ik verheugde me op ons weekje samen. Hoewel Harry een drukke week had, wist ik zeker dat ik me ook zonder hem zou vermaken. In overleg met mijn ouders had ik een weekje vrij genomen. De tentamens waren net geweest en zowel mijn ouders als ik vonden dat ik wat rust verdiende. Bovendien wilde ik deze week – tijdens Harry’s werkuren – mijn boek afronden. Terwijl de wind door mijn haren woei, de zomerse zon in mijn gezicht scheen en mijn benen ritmisch voortbewogen besefte ik me dat alles voorspoedig ging. Voor het eerst leek ik de wind volledig in de rug te hebben. Er leek geen vuiltje aan de horizon te bekennen. En ik nam het voor lief, aangezien ik me al in tijden niet zo gelukkig had gevoeld.


Hooi lieve lezers,
Sorry sorry sorry dat het niet veel eerder is gepost. Ik had het stukje al tijdje klaar staan, maar was het eerlijk gezegd vergeten door tentamens, kerst en oud& nieuw. Ik hoop dat jullie weer genieten van het stukje! En ik wens jullie allemaal een gelukkig nieuwjaar!
Voor de lezers die altijd reageren of kudo's geven, dank je wel! Hoewel ik - helaas - niet heel actief meer schrijf, is het toch altijd fijn om dit soort reacties te krijgen. Het zorgt ervoor dat ik door blijf schrijven en dit verhaal blijft leven. Anders was afhaken een stuk makkelijker geweest en waarschijnlijk ook veel eerder gebeurd. Dus dank je daarvoor, want schrijven is wel mijn ontspanning en dankzij jullie blijf ik die ontspanning zoeken!
Nou het is 1 januari, voor vele misschien met een nog lekkere vakantie in het vooruitzicht en voor andere misschien wel één van de laatste vakantie dagen. Ik zou zeggen, geniet er nog even van!
Ik hoop dat 2018 voor jullie allemaal een mooi jaar wordt, we 100 abo's bij dit verhaal weten te krijgen en iedereen geïnspireerd raakt om ook zelf een mooi verhaal neer te zetten. Hopelijk ga ook ik weer wat meer gebruik maken van mijn hobby!

Xoxo

Reacties (4)

  • FollowYourDream

    Heerlijk hoofdstuk! Het verhaal van Feline en Harry is zo wauw! Realistisch, mooi, echt, soms wou ik dat ik Feline was!
    Ik hou van je schrijfstijl en dit verhaal!

    Hopelijk gingen je tentamens goed?

    Een heel gelukkig nieuwjaar! Hopelijk komen al je dromen uit in 2018!

    Xxx

    3 jaar geleden
  • MR11

    Oooh ja wat een geweldig stukje weer! Ik kijk echt uit naar haar tijd met Harry, ze echt zo leuk samen ^^

    Jij ook een gelukkig nieuwjaar!(blush)

    3 jaar geleden
  • VampireMouse

    Oewww wat fijn om weer een stukje van je te lezen!
    Zijn je tentamens goed gegaan?
    Ik kan niet wachten het vervolg te lezen:D
    Enuuh gelukkig Nieuwjaar:)
    Xx

    3 jaar geleden
  • Teal

    Jaaa weer een stukje! Mooi geschreven dit, kan me echt heel goed in Fé inleven:)
    Jij ook een gelukkig nieuwjaar!

    Heet Harry’s moeder niet Anne trouwens, en niet Anna?

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen