Deze keer ben ik op de kracht van de aanval voorbereid en weet ik ook dat hij niet op het laatste moment zal stoppen, zoals vroeger. Zijn blik is er een van pure razernij en zijn gezicht lijkt vertrokken van haat, terwijl hij naar me uithaalt. Het gekletter als zijn wapen het mijne raakt, lijkt na te galmen door de ruimte. In werkelijkheid wordt het geluid opgeslokt door het tumult van het bloedbad. We steken, slaan en pareren in het bijna bovennatuurlijk tempo dat ik me de laatste jaren eigen heb gemaakt, onwetend dat hij het ook had gekund. De scherpe klingen van de wapens komen elke keer onaangenaam dichtbij als we elkaar weer net op een haar na missen.
      Het is een kwestie van tijd voordat er serieus bloed zal gaan vloeien en ineens vraag ik me af wie het eerst aan de beurt zal zijn. Binnen minder dan tien seconden heb ik mijn antwoord.
      Zonder waarschuwing schiet er opeens een zilveren flits van een mes voor mijn ogen langs, op de plek waar Cabes hoofd zich een seconde geleden nog bevonden had. Achter me hoor ik een lichaam in elkaar zakken.
      Op het nippertje heeft de zwartharige jongen de dood ontsprongen en een lichte grijns die op zijn gezicht te lezen staat, is er een van trots. Triomf zelfs. Maar hij is er maar heel even. Zo snel als water stap ik naar voren, gebruikmakend van het feit dat Cabes aandacht bij het mes ligt. En niet bij mij. Soepel sla ik mijn linkerarm om zijn nek en even voel ik hem schikken. Iets voordat ik mijn zwaard dwars door zijn lichaam heen steek. Zijn wilde bewegingen verstarren, terwijl zijn mond open valt van afgrijzen en hij verstikt naar adem hapt. Zijn mes klettert op de grond. Ik kijk hem niet aan, maar houd mijn blik resoluut gericht op de blondharige jongen, een aantal meters van Cabe en mij verwijderd.
      Vanbinnen lijkt er iets te breken, als ik merk dat het steeds lastiger voor Cabe wordt om te blijven staan. En het mijn schuld is.
      Vanuit mijn ooghoeken zie ik hoe hij mijn blik zoekt, terwijl ik hem bewust negeer en de blonde jongen aanstaar. Zijn rechterhand is leeg en hangt langs zijn zij naar beneden. Florian heeft het mes gegooid, in een poging me te redden van Cabe. Hij heeft mijn leven gered.
      Het verraad van gisteren borrelt in me op en bevriest een dankbare lach voordat deze mijn lippen kan bereiken. Een sluwe razernij verspreidt zich ervoor in de plaats door mijn lichaam. Kil staar ik de jongen aan, met mijn ene arm om Cabes hals geslagen en mijn andere vlak bij zijn buik. Mijn hand om het zwarte gevest geklemd van het zwaard dat nu door zijn lichaam steekt. Cabes ademhaling wordt onregelmatig en ik kan hem voelen trillen. Nog steeds kijk ik hem niet aan, als ik het zwaard met een meedogenloze ruk uit zijn middenrif trek.
      In de verte draait Florian zich om en haast hij zich naar Samuel.
      Ik laat Cabe los en richt mijn starende blik op hem, terwijl mijn voormalig beste vriend wankelt en zwakjes naar zijn dodelijke wond klauwt. Zijn vingers zijn donkerrood en op zijn gele shirt verspreidt zich een donkere vlek. Met een masker van steen stap ik naar voren, als hij door zijn knieën zakt. Met mijn zwaard in mijn hand, dat druipt van zijn donkere bloed, kijk ik op hem neer. Voor even voel ik mijn gezicht verzachten, terwijl ik mijn ogen opsla naar het rotsachtige plafond en een paar zachte woorden naar de lucht fluister. Dan richt ik mijn blik weer op de grond en steek mijn zwaard voor de tweede keer door het lichaam van mijn beste vriend heen, iets voordat zijn hand zijn lange mes weer heeft vastgepakt.
      Mijn zachte woorden galmen door mijn hoofd heen, vergezeld met een immens gevoel van schuld. Niet kijken, Robin. Niet kijken, terwijl ik je broer van het leven beroof. Niet kijken. Ik had gewild dat ik dat had kunnen doen.
      Waag het niet ook maar een traan om hem te laten. Het stemmetje klinkt zo sterk als ik me wil voelen, maar niet ben. Focussen, Aderyn. Naeve. Met een licht gevoel van walging, trek ik het zwaard uit Cabes levenloze lichaam. Ook gris ik het mes van de grond, dat Cabe had laten vallen. Trachtend onverschillig over te komen, klem ik het mes in mijn hand. Het heft is nog warm van Cabes lichaamswarmte.

Reacties (3)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen