Foto bij Paralyzed twelve

Ik schrik wakker van een gil op de gang. “Auu!!! Zuster!! Zusterr!!” Klinkt het luide gegil op de gang. Er ligt een oud vrouwtje op de afdeling, die hoogst waarschijnlijk weer zelf is opgestaan en is gevallen. Dit is namelijk ook al een keer overdag, en een andere keer ‘s nachts. Versnelde voetstappen hoor ik op de gang en het schijnen van een zaklamp. “Mevrouw Jansen, rustig maar.. ik help u naar bed en dan wordt u straks geholpen met wassen.” Zegt de zachte, lieve stem. Ik hoor haar praten tegen een collega. “Ik pak de rolstoel en de bloeddrukmeter even.” Fluistert ze. Voetstappen die vervagen, en nog steeds de verpleegkundige die zacht tegen mevrouw Jansen praat. “Ik moest gewoon plassen zuster, en nu heb ik het in mijn onderbroek gedaan.” Ik hoor hoe ze begint te snikken en bijt op mijn lip. Arme vrouw... “Ik ga u helpen, mevrouw Jansen. Vertrouwt u maar op mij.” Zegt ze dan, en ik glimlach. Wat lijkt het mij moeilijk om verpleegkundige te zijn, altijd maar lief, beleefd en vrolijk te moeten zijn. Ik weet niet of ik zoveel engelengeduld zou hebben als de verpleegkundigen die hier werken.

Ik pak mijn telefoon en kijk naar de tijd. Het is 07:15. Bijna tijd voor de wisseling van de dienst. Ik kijk even mijn appjes door, waaronder een van Kirsten, met de vraag of het wel gaat na de opmerking van Jane, en of ik Liam al heb gebeld. Oh nee.. ik ben gister zo in slaap gevallen en heb hem helemaal niet meer gebeld. Shit. Ik kijk eventjes in de groepsapp, maar zie dat er niks meer in de groepsapp gezegd is na mijn berichtje. Ik besluit Kirsten maar even te beantwoorden.

Julia (07:18): Hee lief. Het gaat wel goed, vind het nog steeds wel een hele gekke opmerking.. hoe gaat het met jou? Ik ben in slaap gevallen en ben helemaal vergeten te bellen. Shit. Ik wacht nog even en dan ga ik hem bellen. Ik wil hem ook niet wakker bellen weet je.. X

Kirsten zal nog wel niet wakker zijn, volgens mij is ze vrij vandaag, dus dan slaapt ze uit, tot een uur of half 12. Kirsten kennende. Ik bijt op mijn lip en hoor hoe het geroezemoes op de gang verdwijnt. Ik sluit mijn ogen om weer een poging te doen tot slapen, maar iemand komt mijn kamer in. “Goeiemorgen Julia, ik kom je helpen met douchen.” Zegt de mannelijke stem. “Goeiemorgen.” Zeg ik en kijk even uit het raam. “Je bent vroeg.” Zeg ik. Hij knikt. “Klopt. Maar ik heb veel patiënten die vroeg klaar moeten zijn dus ik dacht ik begin alvast.” Zegt hij. Hij stelt zich aan me voor. “Ik ben Max.” Zegt hij. Ik knik even. “Julia.” Zeg ik. “Ik wil liever gewoon aankleden vandaag, en nog even slapen.” Glimlach ik. Hij knikt en loopt naar de kast. “Wat wil je aan?” Vraagt hij. “Een donkerrode jogginsbroek en een zwart t-shirt graag.” Zeg ik. “Ondergoed maakt niet uit.” Geef ik aan, waarop hij knikt. Hij helpt me met aankleden en kijkt me dan aan. “Hoelaat wil je eruit?” Vraagt hij. “Doe maar om half 10.” Zeg ik. Hij knikt. “Mijn collega komt straks je medicatie brengen.” Zegt hij. “Dankjewel.” Zeg ik en zet mijn tv aan. Ik kijk op de grote klok in mijn kamer die half 9 aangeeft. Zal ik proberen Liam te bellen? Ah fuck it. Ik doe het gewoon. Ik pak mijn telefoon erbij en voel hoe mijn hand een beetje begint te trillen, zijn telefoonnummer intoetsend. Ik durf niet... ik durf niet. DOE HET!!

Ik druk op het icoontje bellen en bijt op mijn lip. Romy, Kirsten en Aimee zouden me net zolang gepusht hebben tot ik het zou doen. Ik hang gauw op. Ik durf het niet. Ik wacht even, nu nog niet. Hij zal vast nog slapen? Het is veel te vroeg, echt veel te vroeg. Ik bel hem wakker. Als een soort verloren puppy leg ik mijn telefoon op mijn nachtkastje en zucht. Wat ben ik een watje...

Reacties (3)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen