2017, een jaar waarin het donker en het licht beiden vochten om mijn aandacht.

Het begin van 2017 was best lastig van wat ik me kan herinneren. Ik was pas gestopt met mijn opleiding en voelde me verloren, wat voor een opleiding moest ik nu dan weer gaan doen? Wat was mijn doel in het leven, wat zou een boterham op mijn plank brengen en me ook nog eens gelukkig maken? Vooral het laatste knaagt nog steeds aan me, geluk. Waardoor bereik ik mijn bubbel van geluk in het leven?
Daarnaast was er nog de kwestie van mijn moeder, het was niet altijd op en top pret met haar gezondheid en rond mijn verjaardag moest ze weer geopereerd worden. Gelukkig was het dit keer geen 'slechte' operatie, maar juist iets waardoor we verder in het verwerkingsproces konden gaan, het vervelende was echter dat het weer rond mijn verjaardag viel. Het beste cadeau wat ik op mijn verjaardag kreeg was dat mijn moeder het ziekenhuis uit mocht, in de avond heb ik toen met haar en mijn familie mijn verjaardag gevierd. Het klinkt misschien onnozel, maar in 2016 kon ik mijn cadeaus niet uitpakken samen met haar omdat ze toen geopereerd werd, in 2017 kon dit wel en het is ongelofelijk hoeveel vreugde dat mij bracht. Zelfs nu, nu ik dit schrijf verschijnen er weer tranen in mijn ogen. Het zijn de kleine dingen die het hem doen in het leven. De kleine dingen waaronder ook mijn geweldig lieve Quizlet vrienden die alles een stukje dragelijker maken. Op mijn verjaardag kwamen er drie engeltjes helemaal vanuit de rest van Nederland naar Maastricht toe, waar we met zijn vieren de dag gezellig hebben doorgebracht en daar ben ik nog steeds enorm dankbaar voor. Vrienden, cadeaus (boekeeeeen!<3), taart, gezelligheid....en mijn moeder. Ja 15 april 2017 was een goede dag, eentje die ik niet snel zal vergeten.

Thank you for showing me that there are people like you in this world.

Gevolgd op mijn verjaardag heb ik nog enkele memorabele 2017 momenten, de vakantie is Parijs, de eerste in 1,5 jaar tijd. Dat klinkt als niet lang en ik weet dat de meeste mensen niet elk jaar op vakantie gaan....maar als je nagaat dat wij 2 á 3 keer per jaar op vakantie gaan, dan kun je wel stellen dat 1,5 jaar best lang is. Hoe dan ook, ik heb ondanks temperaturen van halleluja 32 graden, enorm genoten van Parijs en de daarop volgende zomervakantie in Italië. Alles voelde langzaam maar zeker weer als vanouds.
Ik had leefde het goede leven voor een paar maanden, totdat september aanbrak en mijn nieuwe opleiding begon. Oh boy, je voelt hem aankomen hé? Nou goed, aardig opgewonden en vol verwachting begon ik aan mijn nieuwe avontuur. Viel dat even tegen zeg. Er zijn vakken waar bij ik bijna in slaap val en die ik alsnog haal en er zijn vakken waarvoor ik nog harder dan hard werk en waarbij ik wonderbaarlijk net geen voldoende haal. Als je dacht dat dat het ergste is: no no no, want hard werken is niet erg. Wat erg is, is als je hard werkt en andere daar op mee liften. Há jullie kennen het vast wel: het gevreesde project. Ik zal jullie de details besparen, maar ik kan wel zeggen dat ik mijn hoofd door een muur wil slaan soms. Er zijn momenten dat mijn hoofd ook voelt alsof ik dat daadwerkelijk gedaan heb en soms heb ik geen energie meer over van alle stress en frustraties die me van binnen uit opvreten.
Het probleem is dus dat ik alles en iedereen aankan, behalve als ze als een steen aan mijn been met me mee rijden. Mijn werk, mijn credits, niet de jouwe. Het is als stront vegen van een stelletje overjarige baby's en ik weet niet of ik het aankan. Na mijn propedeuse aan de uni beginnen is dan ook een van de overwegingen, ik leer liever tien keer harder voor mezelf, dan voor tien anderen.

If we can't find heaven I'll walk through hell with you.

En nu? Nu geniet ik van mijn heerlijk verdiende kerstvakantie met lekker eten, sporten, vrienden, familie, spendeer mijn tijd hoe ik het zelf wil en maal ik zo nu en dan eens over wat ik met mijn leven aan moet. De koers die ik nu vaar is niet de koers waarbij de meeste wind in mijn zeilen raakt, niet de koers die mijn hart begeerd, maar wanneer de wind stil valt zal je toch echt de spanen moeten pakken om zelf te roeien. Dat is wat het leven me geleerd heeft, stilvallen is geen optie en wat er ook gebeurd: ik zal blijven roeien.

Reacties (1)

  • Douceur

    Supermooi dat je ondanks de mindere dingen toch met aardig wat positiviteit terug kan kijken op afgelopen jaar!

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen