Gemma was rond het avondeten weer vertrokken en dus waren Louis en ik weer alleen.
"Zal ik langzaamaan maar eens aanstalten maken om naar het campus te gaan?" vroeg Louis me.
Ik fronste "hoezo? Wil je hier weg?"
"Nou nee maar-"
"Als je niet weg wil, mag je gewoon blijven hoor. Desnoods blijf je hier 3 weken. Je moet niet weg. Tenzij je het zelf wil, natuurlijk" ratelde ik nu lomp.
Louis grinnikte "oké, dankjewel".
"Wat wil je eten?" vroeg ik hem nu. Louis dacht even zichtbaar na en haalde zijn schouders op "wellicht kun je die lasagne koken die je destijds altijd kookte".
Ik grijnsde "die bewaarde ik altijd voor speciale gelegenheden. Ik wist dat je er dol op was".
Louis glimlachte onschuldig "alsjeblieft?"
Ik deed net alsof ik er over na moest denken, hoewel die lieve blik van Louis me al binnen een nanoseconde overtuigd had in werkelijkheid. Louis bleef de zielige blik volhouden. Ik vond het wel leuk om er naar te kijken. Een glimlach vormde zich onbewust op mijn gezicht. Ik wou het moment onderhand niet laten eindigen.
"Oké, je hebt me overtuigd" zei ik uiteindelijk. Louis maakte een gelukzalig geluid en grinnikte toen, waarna hij zich plaatste op de barkruk tegenover het fornuis en toe keek hoe ik begon met koken.
"Dus, wat is er gebeurd op school vandaag?" vroeg hij me uiteindelijk.
Ik begon gelijk te zuchten "Hanna".
Louis grinnikte en kantelde zijn hoofd ietwat "vertel".
"Ze kon zich natuurlijk weer niet gedragen. Ze kon me niet bij mijn leraren naam noemen, kon haar mond niet houden over het voorval. Gebruikte bijnamen. Koosnamen onderhand. Ze begon nog net niet over wat we vervolgens gedaan hebben, maar jezus... Om gek van te worden" ratelde ik, terwijl ik met het woord meer geërgerd raakte. Ik voelde een hand op mijn schouder. Louis wurmde zich tussen mijn armen in. "Rustig maar, laat je niet gek maken" zei hij zachtjes.
Ik keek even ietwat verbaasd naar Louis, die nu voor me stond, voor het fornuis.
Louis glimlachte lief naar me terwijl zijn armen eigenlijk nog steeds losjes rondom mijn middel lagen. Ik kwam ietwat tot rust toen ik hem aan keek. Dat leek hij ook wel te merken en het leek tevens zijn plan te zijn.
"Dit is vast het moment dat ik los moet laten" zei hij uiteindelijk.
"Wil je dat?" vroeg ik zachtjes.
"Nou.. nee" mompelde hij zachtjes terug.
"Oké, dan laat me niet los" zei ik grinnikend. Louis hield zijn armen om mijn middel en grinnikte ook. Het was een hele tijd stil en uiteindelijk legde hij zijn hoofd tegen mijn borst. Ik legde mijn kin op zijn kruin en hield hem stevig tegen me aan. We bleven zo een tijdje staan. Dit kwam langzaamaan in de richting waarin ik überhaupt wou gaan. Dit was nu al meer affectie dan wat we toonde toen we nog een relatie hadden, vlak voordat Louis op vakantie ging. En dat terwijl we alleen maar knuffelde. Konden we dat maar gewoon volhouden. Ik zou er onderhand een moord voor over hebben om met Louis te kunnen knuffelen op de bank of in bed. Maar goed, laten we niet te ver op de feiten vooruit lopen. Hij knuffelde me nu al spontaan en bleef vrijwillig in mijn appartement. Dat was een begin. Meer kon ik dan ook niet nu van hem verlangen. Ik was blij dat we al zo ver gekomen waren.
"Lou?" vroeg ik zachtjes terwijl ik hem vast bleef houden.
"Hmm?" vroeg hij ietwat gesmoord gezien hij ook gewoon bleef staan.
"Als je steun nodig hebt op de begrafenis zondag, wil ik die best voor je verlenen" opperde ik.
Louis was een tijdje stil. Had ik iets raars voorgesteld? Was ik weer eens te ver op de feiten vooruit gelopen? Was dit te veel van het goede? Hij hield me nog steeds vast, dus ja...
"Dat zou ik fijn vinden, Harry" zei hij uiteindelijk zachtjes. Ik voelde zijn greep ietwat verstevigen.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen