Foto bij Bodie (ik wacht)

27-12-'17

Bodie (ik wacht)
Iemand die alles vergeten is staat in een stad vol herinneringen

Bodie ligt er stil en vergeten bij.

Maar tegelijkertijd, onder al het stof en de roest, heeft het meer herinneringen dan dat ik in mijn hoofd heb.

Bodie kan je eigenlijk geen stad noemen. Met de 100 gebouwen die er nog staan, moet je het eerder een dorp noemen. Een gehucht. Een groter verschil met Los Angeles is er niet. Afgezien van het droge gras en de woestijn dan, die overal in deze staat te vinden zijn.

Toen ik de Death Valley doorreed was ik erachter gekomen dat ik die doodsheid ondertussen zat ben.

Ik sta op wat volgens mij de hoofdstraat van het plaatsje moest zijn. Ik was een kerkje tegengekomen, en auto’s zonder wielen en rood van de roest. Op mijn tenen staand keek ik door de gebarsten ramen van een winkeltje, waar oude gloeilampen en glazen potten er nog steeds staan.

Ik ben op zoek naar ook maar iets dat me bekend voorkwam. De enige reden dat ik hier ben, is omdat dit onderdeel is van de enige route die ik in de navigatie van mijn mobiel kon vinden.

Ik bedoel, het was de meest recente route. De enige die niet alleen in LA is. En als ik het goed heb, was dit de laatste route die ik had genomen voordat…

Dat was juist het rare. Ik heb geen idee wat er gebeurd was. Compleet vergeten.

Ik herinner me het ziekenhuisbed en de gezichten van de mensen die zeggen dat ze mijn ouders en mijn zus zijn. Ik ben van ze weggevlucht, want het gevoel alsof er iets niet klopte bleef steeds bij me. Alsof er iets heel belangrijks miste.

Ondanks dat ik alleen ben, kan ik ze om me heen zien. Het kerkje doet me denken aan het zilveren kruisje dat om de nek van mijn zus hangt en aan het kettinkje bungelt terwijl ze teleurgesteld op me neer kijkt. De auto’s doen me denken aan de grote, glimmende wagens van mijn vader. De gebroken huizen doen me denken aan het gladde gezicht van mijn moeder en de haar missende rimpels.

Ik besef me dat ik eigenlijk niet weet waar ik naar op zoek ben. Antwoorden, waarschijnlijk. De dingen die mijn ouders weigeren om te vertellen. Maar ergens knaagt er iets aan me.

Voor een hele lange tijd was ik weg. Maar ik was niet alleen. Naar wie ben ik op zoek?

Ik ben aan het wegvluchten van mijn familie, maar ik weet vrijwel zeker dat ik dit eerder heb gedaan. En iemand heeft me geholpen.

En iemand zit op me te wachten.

En die iemand ben ik vergeten.

Ik staar naar het dorre gras onder me. En toen omhoog, naar de hemel, waar de zon al richting de horizon gaat.

Mijn route zou me naar het noorden brengen. Wat zou ik daar vinden?

Wie zou ik daar vinden?

Na nog een laatste blik op de spookstad draai ik me om, richting mijn auto om verder te gaan met mijn reis. Ik ben niet van plan om terug te keren naar Los Angeles. Ze zouden me maar moeten komen halen, net zoals ze eerder gedaan hebben.

Ik ga verder.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen