Ietwat suf liet ik mijn hand over de zijkant van het warme torso onder me glijden. Ik wurmde me tussen zijn arm en heup met mijn hand, gezien dat lekker warm was.
Harry had inmiddels zijn wang tegen mijn hoofd aan gevleid. Het was heerlijk warm. Ik kon niet eens uitdrukken hoe veel ik dat gemist had. Het gevoel van comfort. Of Harry het hier mee eens was wist ik niet, maar ik kon me bijna niet voorstellen dat hij het erg vond. Die aantrekkingskracht was nooit verdwenen. Hij had nu nog niet door dat ik zo was gaan liggen, dat was duidelijk. Anders had ik wel een reactie gekregen of had hij zijn armen ook om mij heen geslagen. Als hij het leuk vond dan. En ja, dat wist ik niet. Ik gokte zo dat het initiatief sowieso van mij af moest komen, gezien ik degene was die bedrogen was. Hij had niet echt een recht om maar zo weer een versierpoging in te zetten. Hij leefde in meer onzekerheid dan ik deed op dat gebied, hoogst waarschijnlijk. Nou ja, het was niet alsof ik al 100% zeker een keuze gemaakt had. Ik wou gewoon genieten van comfort nu. Ik wou hem aanraken. Bij hem zijn. Het liefst zou ik hem ook nog kussen, als dat niet te ver ging. Ik hunkerde naar zo dicht mogelijk bij hem zijn. Hoe lang voordat enkel het troosten niet meer genoeg was? Nou, niet lang blijkbaar.
Ik merkte een verandering in Harry's manier van ademen. Hij leek nu ietwat in beweging te komen. Nou ja, voor hoever mogelijk. Hij ging nu vast merken hoe ik tegen hem aan lag. Zou het hem bevallen? Ik besloot te doen alsof ik sliep. Nou ja, ik hield me gewoon zo stil mogelijk.
Ik merkte dat zijn armen in beweging kwamen. Zijn lichaam verder niet, gelukkig. Het was niet alsof hij me van zich af duwde of draaide.
Ik voelde zijn handen zachtjes over mijn rug gaan, ietwat tastend. Waarschijnlijk voelende hoe ik lag.
Uiteindelijk hoorde ik zachte gniffel en voelde ik zijn armen ietwat dichter om me heen gaan. Moest ik nu iets zeggen? Maakte dat het beter of slechter? Was het wel handig als hij wist dat ik dit bewust gedaan had? Nou ja, waarschijnlijk wel. Anders gingen we het waarschijnlijk nog eeuwig verzwijgen en daar bereikte we ook weinig mee. We konden er onderhand beter voor uit komen. Althans, ik dan.
Ik kwam dus ietwat overeind met mijn hoofd en keek naar hem. Harry opende zijn ogen ook weer en fronste naar me. "Hey" zei hij hees.
"Hi" mompelde ik zachtjes terug, waarna ik even glimlachte. Zijn grip versoepelde niet. Alsof hij niet eens los wou laten.
"Knus, dit" merkte hij op. Ik tekende met mijn vinger figuurtjes over zijn blote borst en glimlachte "warm".
"Bewust?" vroeg hij me nu. Moest ik toegeven? Ik knikte.
Harry glimlachte "onverwacht".
"Hoezo?"
Alsof dat nog een relevante vraag was, maar goed.
"Ik wist niet of je daar nog zin in had. Ik had het per slot van rekening behoorlijk verpest" gaf hij toe.
Ik knikte "het is lastig om van je af te blijven".
"Knijp me" zei hij nu.
Ik fronste "wat?"
"Ik heb het gevoel dat dit een droom is en ik zomenteen heel teleurgesteld wakker wordt" zei hij grinnikend.
Ik begon te lachen "geen zorgen, je bent wakker".
"Goed" zei hij nu terwijl hij zijn handen liefkozend over mijn rug liet glijden.
Ik glimlachte weer en rekte me uit, waardoor ik me ook weer languit op zijn lichaam liet rusten, mijn kin op zijn borst.
"Hoe voel je je?" vroeg hij me nu.
"Oké, ik heb zo'n uurtje geslapen" gaf ik toe. Harry keek op de wekker. Half 4. Niet lang, in verhouding. Maar goed, ik had niet veel meer verwacht in deze omstandigheden.
"Hmm, oké" zei hij zachtjes. Ik ging met mijn vingers over zijn kaaklijn en wangen. Harry keek me in stilte aan en slikte. Mijn blik dwaalde naar zijn roze lippen. Zou ik?

Reacties (1)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen