Ik sta tegen iemand op. Ik weet niet wie want ik nog altijd versteend en nu dus ook beschaamd. Aangezien ik tegen diegene zijn borst aan sta weet ik dat het een jongen is wat het allemaal niet beter maakt. "Kan je niet oppassen waar je loopt?!" Ik ken die stem... Ik kijk op en zie Archer. "Wat was er zo belangrijk dat je niet op kon letten waar je liep?" vraagt hij dan. "Ik moest denken aan Justin en het weeshuis... En voor ik het wist stond ik op de straat," zeg ik. Dan pas laat Archer me los. Ik zet een stap naar achter. "Bedankt," mompel ik dan. Ik voel tranen op komen en kijk naar de grond. Dit is zo beschamend... en ik was bijna dood. Ik doe mijn best om de tranen tegen te houden. Als daar ook nog eens bovenop komt dat ik eraan word herinnert waarom ik er bijna onder lag lukt het niet meer. Ik voel de tranen over mijn wangen stromen. "Wat is er nou? Je bent niet dood," zegt Archer, waarschijnlijk in een poging om me te troosten. "Iedereen haat me..." mompel ik. "Ik haat je niet." Ik kijk op. Archer glimlacht, geen domme grijns maar een aardige en warme glimlach. Ik weet niet waarom maar ik voel mezelf van binnen smelten. "Ik moet terug naar de training, zorg dat je niet nog eens bijna onder een vrachtwagen komt!" roept Archer als hij weg loopt. "Doei!" roep ik. Ik veeg snel met de mouw van mijn shirt de tranen van mijn wangen. Dan loop ik door.

Ik kom aan in het weeshuis. Als ik de hal in loop zie ik mensen bij de balie staan, alweer mensen die iemand komen adopteren maar dan word ik geroepen. "Rachel, kom eens hier!" Ik loop naar de balie. "Dit is de familie Kinako," zegt de vrouw. Een volwassen man en een volwassen vrouw samen met een jong meisje, ze is nog klein en kan niet ouder zijn dan acht jaar. "Oké, en waarom moet ik dat weten?" vraag ik. "Dit is jouw nieuwe familie," zegt de vrouw. "Gaat Justin ook mee?" vraag ik. "Nee, ze willen alleen een meisje," antwoord de vrouw. "Vergeet het dan maar!" zeg ik nors als ik mijn armen over elkaar sla. "Je moet gaan," zegt de vrouw. "Nee!" breng ik er weer tegenin. "Ga je koffers pakken!" roept de vrouw streng. "Nee! Ik ga niet!" roep ik boos. Een paar mensen beginnen zich om ons heen te verzamelen. Dan komt Justin naar voren. "Wat doe je nou weer?" vraagt hij. "Ik moet weg maar dat wil ik niet!" roep ik. Ik zie dat Justin even verbijsterd van de vrouw achter de balie naar mijn 'nieuwe familie' en weer terug naar mij kijkt. "Als je je koffers nu niet gaat pakken, ga je zonder," zegt de vrouw dan. Dus loop ik maar boos naar mijn kamer, gevolgd door Justin.

Ik ben bijna klaar met mijn koffers pakken, Justin helpt me. Het is stil, geen van ons weet wat te zeggen. Dan sta ik met mijn twee tassen bij de deur. Het is relatief niet veel, merendeels kleding. Ik geef Justin nog een knuffel. "Sorry van mijn gedrag de laatste paar dagen," zeg ik terwijl ik de tranen weer op voel komen. "Het is al goed," antwoord hij. "We houden contact, toch?" vraag ik als ik Justin los laat en mijn ogen af veeg aan mijn shirt. "Natuurlijk, elke dag," antwoordt hij. "Ik ga je alsnog missen," zeg ik. "Ik jou ook," zegt Justin. Dan pak ik mijn tassen, rugzak op mijn rug, weekendtas in mijn hand, en loop ik naar onder. "Ben je klaar?" vraagt de vrouw achter de balie. "Ja," zeg ik nors en kortaf. "Ik ben Annelies, dit is Rob en dit is ons kleintje Senna," zegt de vrouw. Ze wijst eerst naar zichzelf, dan naar de man en daarna naar het kind. "Ik ben Rachel en ga niet lang blijven," zeg ik meteen. Ze negeren het tweede deel. "Je nieuwe achternaam word dus, vanzelfsprekend Kinako," zegt de vrouw achter de balie. "Ik weet hoe een adoptie werkt," snauw ik.

Ik heb alles in de auto geladen en zit achterin naast Senna. "Dus jij bent mijn grote zus," zegt het meisje, ze heeft een lieve stem. "Nee," zeg ik toch. "Maar mama zei dat jij mijn grote zus bent," brengt ze ertegenin. "Noem me maar zoals je wilt maar ik blijf niet lang, zie het maar als logeren," zeg ik weer. Ik wil dit kleintje niet kwetsen maar ik kan ook niet tegen haar liegen, ik ga me zo vreselijk misdragen dat ze me weg willen doen. "Oké!" zegt het meisje blij. Ik zucht als Annelies en Rob instappen. Justin staat bij het hek. Ik draai het raampje open. "Doei!" roep ik op mijn hardst als ik zwaai. Justin zwaait terug, hij zegt niks. Dan draai ik het raampje weer dicht en vertrekken we.

"Waarom wou je niet geadopteerd worden?" We zijn net pas weggereden en nu al beginnen de vragen. "Omdat mijn broer nog daar is! Jullie willen misschien ene grotere familie maar halen mij en mijn broer daar wel voor uit elkaar!" zeg ik kwaad. Dan valt het stil. "Het spijt me daarvoor. Maar stop met schreeuwen," zegt Rob. "Waarom zou ik?! Je bent mijn vader niet!" roep ik kwaad. "Luister jongedame! Je gaat onder ons dak wonen dus luister je naar onze regels!" zegt hij streng. "Het is toch niet vrijwillig of wel soms?! Het liefst heb ik dat je me nu meteen terug brengt!" roep ik. Nu word ik genegeerd. Mooi, ze zijn me nu dus al zat.

Reacties (1)

  • Luckey

    die mensen zijn echt niet lief
    ik snap haar heel goed

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen