Foto bij Chapter thirty-four

‘Absoluut niet!’ roept mijn vader uit zodra ik de kamer uit wil lopen. Ik kijk verbaasd om naar hem en frons even. ‘Jij gaat niet dat veld op zolang wij geen blokkade op die armband hebben, Milou!’ zegt hij. ‘Armband?’ vraagt Kai. Ik draai me verbaasd om naar Kai en houd mijn arm omhoog zodat hij het kan zien. ‘Ik heb het van iemand gekregen, maar het geeft schokken af,’ leg ik hem uit. ‘Het is van Kira,’ voegt mijn vader eraan toe. Kai komt op me aflopen en pakt mijn pols beet. Hij kijkt even onderzoekend naar de armband en kijkt even bedenkelijk om zich heen. ‘Ik kan misschien iets proberen, maar ik moet eerst wat halen daarvoor. Over een uurtje heb ik misschien een oplossing,’ zegt hij bedenkelijk. Ik trek mijn pols los uit zijn greep en kijk de twee aan. ‘Een uur duurt te lang. Ik ga,’ zeg ik vastbesloten. Zonder op een weerwoord te wachten, loop ik naar de deur en doe mijn schoenen aan. Ik zwaai de deur open en ren naar buiten, richting de school.

Hoe dichter ik bij de school kom, hoe donkerder de lucht begint te worden. Een luide explosie laat me opschrikken en ik kan een deel van een gebouw zien instorten. Er raast een zwarte voetbal in een boog terug naar de school en versnel mijn tempo. ‘Milou!’ Ik stop abrupt met rennen en kijk verbaasd achterom. Als ik Kai aan zie komen, wrijf ik even verbaasd in mijn ogen en loop hem tegemoet. ‘Wat is er?’ vraag ik als ik tegenover hem sta. ‘Draag dit,’ zegt hij half buiten adem en drukt een armband in mijn hand. Ik kijk argwanend naar het voorwerp en reik het naar hem uit. ‘Ik ben niet zo gecharmeerd van armbanden, als je me goed begrijpt,’ brom ik. ‘Maakt me niet uit,’ bromt hij en klikt zonder pardon de armband, achter de andere. ‘Met een beetje geluk zal dit voor minder stroom zorgen. Hoop ik,’ mompelt Kai bedenkelijk. ‘Het zal misschien even duren voordat het werkt. Geef het 10 minuten de tijd.’ Hij haalt zijn schouders op en kijkt me aan. ‘Je moet na de wedstrijd direct terugkomen. Je- Onze vader wil iets overleggen,’ zegt hij glimlachend. Kai aait even over mijn hoofd en glimlacht me toe. ‘Succes. Ik geloof in je,’ zegt hij bemoedigend en holt dan weg.
Met mijn blik op mijn pols gericht, kijk ik naar de elegante armband die ik van Kai gekregen heb. Je zou niet zeggen dat dit überhaupt iets gaat doen, maar als ik goed aan de binnenkant van de armband kijk, kan ik een aantal draadjes zien zitten. Een luid fluitsignaal trekt mijn aandacht en laat mij mijn weg naar de school vervolgen. Echter, wanneer ik eenmaal aan ben gekomen, ligt er een compleet verslagen voetbalteam op het veld. Het team van Aliea Academy staat grijnzend aan de andere kant van het veld en ze lijken geen druppeltje zweet opgelopen te hebben. Ze zullen waarschijnlijk amper iets gedaan hebben. ‘Wij dagen jullie uit!’ roept Endou vanaf de zijlijn. Terwijl de spelers van Raimon, het andere team van het veld af helpt en de meiden meteen de geblesseerde verzorgen, stapt Endou op Desarm af. ‘Jullie komen hier niet mee weg,’ zegt hij met een serieuze gezichtsuitdrukking. Desarm kijkt op Endou neer en laat de bal in zijn handen op de grond vallen. ‘Jullie hebben de wedstrijd van net gezien. Die duurde 6 minuten,’ grijnst hij. Met grote ogen kijk ik van Desarm, naar het team van Manyuuji. ‘6 minuten,’ mompel ik zacht tegen mezelf. ‘Aangezien jullie Gemini Storm hebben verslagen. Zullen we de wedstrijd tegen jullie na 3 minuten gewonnen hebben,’ zegt Desarm vol zelfverzekerdheid. Mijn mond valt open van verbazing en de verontwaardigde reacties van het team van Raimon, maakt het wel duidelijk dat ze zich daar niet bij neer gaan leggen. Zodra Endou zich naar het veld begeeft, wordt hij tegengehouden. ‘Er zijn maar 10 spelers, waar is Milou?’ kan ik ze horen vragen. Het team begint onderling in discussie te raken en ik kan veel mensen horen protesteren dat ze met 10 mensen moeten spelen. ‘We kunnen ze amper met zijn elven aan, zonder Milou beginnen we niets!’ roepen ze in paniek uit. Een kleine glimlach staat op mijn gezicht en kijk verrast op als Haruna iedereen onderbreekt. ‘Kogure kan spelen!’ Heel het team van Raimon reageert verontwaardigd op Haruna en als ik de kleine jongen vol angst naar haar op zie kijken, heb ik mijn twijfels of het wel een goed idee is. ‘Maar wat doen we dan met de opstelling?’ vraagt Kabeyama. Hij kijkt bedenkelijk naar iedereen en kijkt dan naar Endou. ‘Zijn vijf verdedigers niet wat overdreven?’ Endou knikt instemmend en kijkt de groep rond. ‘Laat dat maar aan de Fubuki Twins over,’ hoor ik Atsuya zelfverzekerd zeggen. Shiro daarentegen lijkt het helemaal geen goed idee te vinden, maar omdat ze op dit moment geen andere keuze hebben, stemt hij in. Ik besluit zelf uit het zicht te blijven en toe te kijken. Als zij daadwerkelijk de spelers van Manyuuji binnen 6 minuten uitgeschakeld hebben, dan zitten zij op een heel ander niveau dan het vorige team. Mijn hand klem ik zachtjes om mijn pols heen. Met tien minuten zou ik moeten kunnen spelen, dat zal veel te laat zijn voor deze wedstrijd, maar misschien dat ik 1 op 1 kan spelen tegen Desarm. Op deze manier hoop ik in ieder geval een aantal zwakke punten te kunnen vinden bij het nieuwe team van Aliea Academy. Met Raimon op het veld gevestigd aan de ene kant en Aliea Academy aan de andere kant, laat ik mijn blik aandachtig over het veld glijden en speur ik tegelijkertijd de omgeving af. Op zoek naar de mysterieuze groenige ogen van Hiroto. Het fluitsignaal trekt mijn aandacht weer naar het veld. Als de bal vanuit Aliea Academy’s kant terug naar Desarm gespeeld wordt die zich in het goal gevestigd heeft, maakt hij een direct en krachtig schot op het goal van Raimon. Niemand zag dat aankomen, geen wonder dat ook maar iemand zich heeft kunnen verroeren en het ervoor zorgt dat Aliea Academy meteen de leiding neemt. Misschien waren de 3 minuten toch niet zo overdreven?

Reacties (1)

  • Luckey

    ze is ook zo lekker koppig

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen