Foto bij H44: Ho-o gespot ~ Khana

N.A.: Verder heb ik nog niet kunnen herschrijven, maar de verhalenlijn blijft grotendeels hetzelfde. Er zijn wel 2 dingetjes die anders zijn en misschien voor verwarring kunnen zorgen:
1. Basilisk komt in het nieuwe verhaal niet meer voor. Hij was een wezel die Khana had gevonden in het oorspronkelijke verhaal, maar ik heb hem in de herschreven versie weggelaten.
2. Aangezien ik meer research heb gedaan ondertussen, heb ik in de eerste hoofdstukken meer wezens benoemd dan in het oorspronkelijke verhaal. Deze zijn echter "nieuw" en er wordt dus ook niet op terug verwezen in de volgende, niet-herschreven hoofdstukken. (vb. Maiko bestaat in de rest van deze hoofdstukken niet, Yoko wel)

Ik keek Nick hoofdschuddend na en ging dan maar naar de slaapkamer. Basilisk volgde me en snuffelde rond, waarna hij de kamer uit rende. Ik glimlachte zwak en pakte mijn boog. De tuin was hier groot genoeg om te kunnen boogschieten, dus waarom niet? Toen ik met mijn ontspannen boog en een paar pijlen in mijn pijlenkoker naar de keuken ging, zag ik dat Basilisk een cadeautje had achter gelaten. Oh fijn, kon ik dat nog opruimen ook…

Nadat ik het had opgeruimd, ging ik naar buiten. “Echt, ik zie hier nergens een zwembad”, mompelde ik en ik ging verder. Toen ik een plek vond die redelijk open was, spande ik mijn boog op en koos een boom. Ik haalde een pijl uit mijn koker en schoot die met één beweging weg, recht in de verste boom. Ik glimlachte en pakte de volgende pijl en zo ging ik door.

Na een tijdje raakte ik het beu, aangezien het doelwit niet bewoog en ik weigerde stellig om op een onschuldige vogel te schieten. Ik zette me neer bij een vijver en ik zuchtte diep. Wou ik nog met Nick rondreizen? Ergens niet, omdat ik me bedrogen voelde. Maar aan de andere kant was dit een unieke kans en mijn oma zei dat ik die moest grijpen. Oma… Ik miste haar erg, maar ik moest volhouden. Met een kitsune of niet, ik zou verder reizen. Maar met welk geld? Ik had nog 10 dollar… Niet veel dus.

“Aan het peinzen?” hoorde ik opeens en ik keek op. Nick had een handdoek rond zijn schouders geslagen, aangezien het zomer was en de zon scheen. Zijn haren waren nat, dus er moest degelijk hier ergens een zwembad zijn. “Een beetje”, antwoordde ik en ik staarde terug naar de vijver waar ik bij zat. De kois zwommen rustig heen en weer en ik zuchtte. Nick kwam naast mij zitten en het was even stil.

“Dus euhm… reizen we nog verder samen? Of liever niet?” vroeg hij opeens voorzichtig en ik zuchtte. “Je laat er ook geen gras over groeien hé…?” vroeg ik, maar bleef naar de vijver staren. Ik zuchtte weer en zei toen: “Ik denk het wel, want ik heb zelf geen geld meer om zelfs maar terug te gaan en zoals mijn oma zou zeggen: dit is een unieke kans, grijp hem met beide handen…” Ik zag vanuit mijn ooghoeken Nick glimlachen. Opeens voelde ik een paar armen om mij heen en Nick zei: “Dank je om mij nog een kans te geven.” Ik glimlachte flauw en hij liet me terug los.

“Ik ga me maar eens afdrogen en aankleden”, zei Nick en hij stond op. Ik keek niet weg van de vijver en niet veel later hoorde ik zacht getrippel. Toen ik opkeek, zag ik dat het Basilisk was. Hij kroop bij mij op mijn schoot en ik aaide hem liefdevol. Ik sloot mijn ogen en luisterde naar de omgeving. Ik ontspande en genoot van de wind die zong en van het water dat kabbelde. En toen hoorde ik het. Een zacht geluid, amper hoorbaar als je er niet op zou letten. Ik voelde Basilisk bewegen en zacht grommen, maar ik opende mijn ogen niet. Het geluid begon een soort vorm te krijgen en ik hoorde nu een zacht gejammer. Toen ik uiteindelijk mijn ogen open deed, zag ik hem zitten. Een prachtige vogel jammerde een zacht liedje en keek naar de ondergaande zon. Ik kon mijn ogen niet van het wezen afhalen, totdat het omkeek naar mij en zijn blik leek recht in mijn ziel te kunnen kijken. Toen vloog het wezen weg en verdween.

“Khana?” hoorde ik en ik keek om. Het was Nick en hij keek ook in de verte, alsof hij net als mij de vogel had gezien. “Heb je het ook gezien?” vroeg ik aan hem en hij knikte. “Was dat…” “Ja, dat was een Ho-o, een Japanse feniks”, zei ik met een glimlach.

Reacties (1)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen