Het Hartenkasteel komt in beeld. Ik kijk hoe het langzaam groter word tot de griffioen land. Ik loop naar binnen en zie daar iedereen in de hal staan, ik verstop me achter een pilaar als ik de hartenkoningin boos word. Ze word boos op iedereen. Voor verraad. "De koppen eraf!" Mijn teken. Ik stap naar voren. "Nee!" roep ik, moediger dan ik me voel. Zij heeft hier de complete controle en ik kom opeens binnen, die kaarten kunnen me nu zo grijpen en dan sta ik er alleen voor tegen al deze wachters. "Grijp haar!" roept de Hartenkoningin. Dit is het moment dat Alice groeit en het hele kasteel in stort. Maar wacht eens, ik heb geen verkleindrank gehad. Ik kan niet terug groeien. Ik steek mijn handen dus maar naar voren en gebruik de paar kleine spreuken die ik heb geleerd. Gelukkig is een windvlaag genoeg om de kaarten om te gooien. "Aargh! Grijp haar gewoon!" roept de Hartenkoningin, shit, dit gaat moeilijker worden dan dat Alice het had. Ik loop naar de Hartenkoningin maar word van achter gegrepen door de kaarten. Dan zie ik een spiegel, perfect! Ik probeer er zo dicht mogelijk bij te komen. Als ik ernaast sta raak ik hem met mijn voet aan en concentreer me. De kaarten worden erin gezogen en dan sluit ik hem.

Ik kan weer adem halen. "Wat heb je gedaan?!" Dat ademhalen duurde ook niet lang. "Ik heb je schaakmat gezet," zeg ik nonchalant. Dan komt Jack aan met een grijns. "Je bent verslagen," zeg ik als ik naar haar toe loop. Ik pak haar pols en trek haar naar de spiegel, haar verzet negerend. "Als je de poort naar de gewone wereld niet weer opent gooi ik je er ook in, dan opent die ook omdat ik je heb verslagen en denk maar niet dat ik je dan nog kom helpen," dreig ik. Ze houd haar poot stijf. "Echt niet! Je zit nu voor eeuwig vast in Wonderland," zegt hij. "Dan is het je eigen schuld," zeg ik als ik haar door de spiegel duw. Ik concentreer me even op een spreuk, het duurt niet lang voor het kasteel verdwijnt en ik opeens weer op school sta. Jack verschijnt naast me. "Wat deed je op het laatst eigenlijk nog met de spiegel?" vraagt hij. "Ik heb hem betoverd, zodra ik uit Wonderland zou zijn, moet de poort weer open gaan," zeg ik. "Je hebt de Hartenkoningin verslagen," zegt Jack dan. "Dat weet ik," zeg ik lachend.

We staan nu al een tijdje in stilte naar het gras te kijken. Dan komt meneer Kikker. "Wat is er allemaal gebeurt?!" roept hij. "Ik heb de Hartenkoningin verslagen!" roep ik blij. "Hopelijk kan je nog een koningin verslaan, de koningin van strafwerk!" roept hij. Ik zucht, dit was te verwachten. "Maar gaan jullie eerst maar slapen, jullie straf bepalen we morgen wel," zegt meneer Kikker dan. "Kom, dan gaan we naar mijn kamer," zegt Jack als hij me vast pakt en we opeens op zijn kamer staan. We zijn net geteleporteerd. "Had je dat niet in Wonderland kunnen doen?" vraag ik hem. "Nee," antwoord hij. Ik zucht alweer. "Wat zucht je veel," lacht Jack. Ik moet ook lachen. Dan laat ik me op het bed neervallen. Ik ga liggen, bovenop de deken want ik heb het niet koud. Dan voel ik dat er iemand naast me komt liggen. Ik kijk op. Jack is niet deze keer als kat aan het voeteneinde gaan liggen maar naast me. Aangezien het een een-persoons bed is lig ik tegen hem aan, anders valt een van ons eruit. "Trusten," fluistert Jack in mijn oor. "Trusten," fluister ik. Ik weet niet waarom we fluisteren maar het maakt ook niet uit, ik wil nu alleen even slapen.

Ik word wakker omdat ik een bonk hoor en daarna iemand die kreunt. Ik kijk op en zie dat Jack uit het bed is gevallen. Ik moet lachen. "Je kan wel lachen maar jij bent degene waardoor ik ben gevallen," zegt hij. "Nou, goedemorgen!" roep ik blij als ik naast hem op de grond ga zitten. "Het is wat minder goed als je je eigen bed uit word geduwt," zegt hij chagrijnig. Ik twil hem overeind trekken maar val zelf om, hij is zwaarder dan ik verwachtte maar omdat ik om viel lig ik nu dus bovenop hem. Ik ga snel overeind zitten, ik voel mijn wangen branden. "Sorry, ik wou helpen maar dat lukte niet," zeg ik als ik met mijn rug naar Jack toe ga staan omdat ik niet wil dat hij me zo rood ziet. Dan voel ik twee armen om me heen en een adem in mijn nek. Jack is blijkbaar opgestaan en heeft me van achter vast gepakt. "Ik vond het gaan probleem, als je daarom zo rood werd," zegt hij. Dan draai ik me om, in een poging om los te komen maar het enige wat gebeurt is dat we nu een soort van knuffelen. Mijn wangen branden zo erg dat ik wel heel veel op een tomaat moet lijken. "Werd je rood omdat je je schaamde omdat je zo verschrikkelijk onhandig bent of om een andere reden?" vraagt Jack dan. Ik laat mijn hoofd maar tegen zijn borst rusten en sla mijn armen ook om zijn buik. "Misschien was er wel een andere reden," zeg ik.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen