We komen aan bij een groot huis. "Welkom thuis," zegt Annelies. "Thuis? grapje, zeker," mompel ik als ik naar binnen loop. Ik kijk om me heen. Het is heel mooi en vooral duur ingericht. Zowat het tegenovergestelde als in het weeshuis. Om eerlijk te zijn is het best indrukwekkend. "Vind je het mooi?" vraagt Rob. "Het weeshuis was beter," houd ik koppig vol. "In het weeshuis had je waarschijnlijk niet eens een fatsoenlijke douche," merkt Annelies op. Ze heeft gelijk. Ik kijk om me heen en zie het kleintje op de grond zit te spelen. "Ik ga naar buiten," zeg ik als ik mijn tas in de hal neer pleur en naar buiten loop. "Half zes eten!" hoor ik Rob nog roepen.

Ik zit op de verzamelplek van de bende. Er is niemand. Ik heb mijn knieën opgetrokken en mijn armen eromheen geslagen, mijn hoofd ligt op mijn knieën. "Wat zit jij hier verdrietig." Ik kijk op en zie Archer. "Ik ben geadopteerd," zeg ik als ik de tranen op voel komen. "Is dat niet juist goed?" vraagt Archer. "Nee, Justin zit wel nog in het weeshuis," zeg ik als de tranen over mijn wangen rollen. "Dat is minder," zegt Archer. Hij komt naast me zitten. "Door wie ben je geadopteerd?" vraagt Justin. "De familie Kinako," antwoord ik. Dan valt een stilte, de tranen rollen nog steeds over mijn wangen en langzaam begin ik ook te snikken. Ik voel me nu zo zwak... Ik zit tegenover de leider van een bende een potje te janken. Ik veeg mijn tranen weg en voel dan een arm om mijn schouder. "Gaat het?" "Nee." De tranen stromen nu ongecontrolleerd door, als een soort van waterval. Tot mijn tranen op zijn. Dan word ik weer iets rustiger. "Gaat het weer?" vraagt Archer dan. Ik knik langzaam. "Kom eens mee," zegt Archer dan als hij weg loopt.

Nadat ik achter Archer aan ben gelopen komen we uit bij Inazuma Tower. "Ik zou het je maar niet aan doen om naar boven te gaan," grijnst Archer als hij op een bankje gaat zitten. Het kijkt uit op de grond en nu pas zie ik hoe hoog we zitten. "Kijk niet zo naar onder," zegt hij als hij me het bankje op trekt. Wat heeft hij opeens? Ik doe toch wat hij zegt en kijk omhoog. Vlak boven de lijn van gebouwen en bomen zie je een zonsondergang. Het ziet er mooi uit, bijna sprookjesachtig. Dan komt er een koude windvlaag langs. Ik ril een keer. "Heb je het koud?" vraagt Archer. "De wind is wat frisjes, verder valt het wel mee," antwoord ik eerlijk. Ik kijk verder voor me als ik opeens iets om mijn schouders voel. Ik kijk verbaasd op en zie dan dat Archer zijn vest uit heeft gedaan en om mijn schouders heen heeft geslagen. "Sinds wanneer ben jij zo zorgzaam?" vraag ik lachend. "Ik heb gewoon medelijden met je omdat je weg bent gehaald van je broer. Verwacht er maar niet meer van," zegt hij als hij zijn armen over elkaar slaat en naar de zonsondergang kijkt. "Dat deed ik ook niet," mompel ik als ik mee kijk.

Na een tijdje word ik gebeld door een onbekend nummer. Ik neem op. "Kom je nog eten of wat?" Ik herken de stem als die van Rob. Ik negeer zijn vraag en stel de mijne. "Hoe kom je aan mijn nummer?" "Het weeshuis heeft het me gegeven, het stond allemaal in het systeem," antwoordt hij. "Ik kom eten als ik honger heb," beantwoord ik nog snel zijn vraag en dan hang ik op. "Je mag die mensen echt niet, of wel soms?" vraagt Archer. Ik schud mijn hoofd. "Maar ze houden ook totaal geen rekening met het feit dat ik ook nog familie kan hebben, zolang hun familie maar word uitgebreid," zeg ik nors. "Zo werkt de wereld, als je niet doet wat het beste voor jezelf is lig je eruit," zegt Archer. "Zo hey, ik wist niet dat jij zo philosofisch kon zijn," zeg ik lachend. "Ik probeerde ook maar wat," zegt Archer. "Bedankt," zeg ik dan. "Waarvoor?" vraagt Archer. "Me weer op te fleuren," antwoord ik. "Nou... geen probleem dan," zegt Archer. "Ik weet dat ik dit misschien niet moet vragen van je maar ik heb echt geen zin om alleen terug te gaan naar die familie, dus zou je misschien een of twee uurtjes mee willen komen?" vraag ik met puppy-oogjes. "Waarom wil je dan teruggaan?" vraagt Archer. "Ik heb honger," antwoord ik. "Krijg ik ook wat te eten?" "Ja, hoor." "Dan kom ik mee." Ik moet lachen en dan lopen we naar mijn huis.

Reacties (2)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen