Voor die ene keer kwam het enorm handig dat ik bevriend was met iemand die zo rijk was dat hij zich een privé vliegtuig kon veroorloven. Want ja, in Engeland kwam je maar zo niet even. En nu hoefde we niet zo'n overvol, vervelend, passagiersvliegtuig te boeken. Nee, we hadden alle ruimte en konden meenemen wat we wilden. Niet dat dat erg veel was, naast logeertassen. We konden dan ook niet even snel op en neer vliegen. Het was een kwestie van op zaterdag vertrekken en zondag het vliegtuig terug nemen, na het hele drama in de kerk.
Harry beweerde dat hij nog nooit in Engeland geweest was en dus vond hij het allemaal wel interessant zodra we daar aan gekomen waren. We konden in het huis van mijn ouders overnachten op de logeerkamer. Lottie zou er ook zijn, op de andere kamer. Maar goed, ze was samen met Tommy. En ik had Harry. Harry en ik hadden niet meer gedaan dan kussen en knuffelen, hoewel de neiging om meer te doen natuurlijk steeds groter werd. Maar goed, we hadden ons beide nog in bedwang kunnen houden.
We waren rond half 8 die avond in Doncaster aangekomen. Ik voelde me nogal ongemakkelijk. En dat werd natuurlijk niet beter zodra ik mijn moeders spullen allemaal in huis zag. Harry had me meegenomen naar de logeerkamer omdat de spullen daar niet zichtbaar waren. Dat bracht me enigszins, in hoeverre mogelijk, tot rust. Het was een tijdelijke slaapplaats, gewoon omdat we er een nodig hadden. Niet omdat ik het leuk vond, overduidelijk. Ik had zelfs maar gewoon slaapmedicatie meegenomen in de hoop dat het mijn nacht ging redden, wetende dat ik anders toch geen oog dicht ging doen. Daar voelde ik me veel te onrustig voor. En dan mocht ik nog van geluk spreken dat Harry er ook was en ik dus niet in mijn eentje zat te doemdenken op mijn kamer. Want dat had het allemaal nog wel een tikkeltje erger gemaakt. Hij kon me tenminste geruststellen.
In het hele huis was niemand echt spraakzaam. Het was als een stilte voor de storm. Ook Lottie had ik niet erg veel gezien. Ik had haar heel even gesproken zodra we aan kwamen, maar heel spannend was dat gesprek niet geweest. We ontliepen het praten over de situatie een beetje, zoals we destijds ook op vakantie gedaan hadden.
Harry en ik hadden ons dan ook op de logeerkamer terug getrokken de rest van de avond. We hadden samen televisie gekeken en over simpele dingen gepraat, om de tijd te doden. En hoewel ik ook wel wist dat ik rond 11 uur echt maar eens een poging tot slapen moest gaan doen, rekte ik de tijd enorm. Ik wist dat het niet ging lukken. En hoewel Harry ook flink aan het geeuwen was, weigerde ik om er aan toe te geven.
Het was kwart voor 12 toen Harry zelf de knoop door hakte en zei dat we echt moesten gaan slapen. En dus maakte ik me enorm traag klaar om naar bed te gaan. Ik weigerde om gelijk de slaappillen te testen en dus beweerde ik het in eerste instantie gewoon te proberen zonder de pillen. Harry liet me mijn gang gaan, gezien het mijn eigen beslissing was.
"Als je me ergens voor nodig hebt of als ik iets voor je kan doen, meld je dan, oké Louis?" zei Harry nog voordat hij het nachtlampje uit knipperde. Ik knikte gewoon en hulde me nog ietwat verder in de vreselijk koude dekens. Er sliep hier nooit iemand, dus de hele kamer was nogal koel en overduidelijk onbewoond. Harry knipperde het licht uit en ging zelf ook goed liggen. Ik lag dicht bij hem. De achterkant van mijn hand raakte zijn bovenarm. Maar ik lag niet tegen hem aan verder. Daar had ik om de een of andere reden niet per se behoefte toe. Ik wou hem aanraken, maar niet per se knuffelen. Het was wel goed zo. En dus sloot ik mijn ogen en hield ik mezelf stil, in de hoop in slaap te vallen op een moment vannacht.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen