Foto bij H.50.

Het laatste stuk van het vorige hoofdstuk:
Ik wil Evan niet meer zien.
Misschien overdrijf ik, want hoe groot was dat leugen nou precies?
Maar ik vertrouwde hem.
Ik had mij aan hem opengesteld, stond mijzelf toe om kwetsbaar te zijn.
Langzaam maar zeker voel ik tranen achter mijn ogen opwellen en ik neem de tijd niet om ze weg wrijven, ook al betekend dat dat de eerste al snel een spoor over mijn wang naar beneden trekt.
Ik vertrouwde hem.
Dan gaat opeens de deurbel en van schrik snij ik haast in mijn vinger.
Ammay staat al op, maar ik gebaar dat ze eventjes daar moet blijven.
Ik loop naar de deur, zonder echte verwachtingen, hoop, of angst.
Pas wanneer ik de deur open - in die fractie van een seconde dat ik nog niet zie wie of wat daar staat - borrelt er paniek op.
Wat als het Geoff LeNoir is?
Wat als hij weet waar ik woon?
Maar hij is het niet.
Het is een volle boodschappentas met alle spullen die ik die ochtend gekocht heb.
Maar Evan is al weg.

Ammay ligt al te slapen als ik nog beneden ben, in het half-donker van het weinige licht en de hoge stroomkosten.
Ik lig op de bank, mijn hoofd op de leuning, mijn knielen half opgetrokken, mijn handen losjes tegen mijn borst.
Ik kijk in het duister, door het raam naar buiten, waar het donker is.
Buiten is er zo veel gebrek aan licht dat ik vrijwel niets zie, misschien een silhouet van een boom, misschien is het mijn verbeelding.
Iemand zou mij zo kunnen staan bekijken en ik zou het niet weten.
Ik heb het koud.
Niet het koude-handen-koude-voeten koud, maar iets vreemds, iets dat niet door temperatuur komt.
Er zit een kilte in mijn borst, van binnenin, koud en toch gloeiend.
En ik kan het niet stoppen.
Dus staar ik in de verte, hopend dat het ophoud.
Ik denk aan Evan.
Is het wel eerlijk dat ik zo boos werd?
Aan de ene kant zou het oneerlijk zijn niet te begrijpen dat hij zich gereserveerd opstelde, maar aan de andere kant heeft hij nu pas iets gezegd.
Het doet pijn, want ik kan hem niet vertrouwen.
Het doet pijn, want ik wil het zo graag.
Het doet pijn, want ik heb hem nodig.
Dan hoor ik voetstappen op de trap en sta ik snel op, mijn lichaam werkt sneller dan mijn brein.
Het is tien over een.
Waarom is Ammay nog wakker?
Ik kijk naar haar blote, koude voeten op de vloer, onder haar pyjama.
Ze ziet er nog kleiner uit dan normaal; haar haren in de war, een vermoeide blik, een kussen tegen haar buik en borst gedrukt alsof heet een knuffel is.
‘Wat is er, lieverd?’ vraag ik met een iets schorre stem.
‘Ik kan niet slapen.’ antwoord ze, heel zachtjes, maar net verstaanbaar.
‘Waarom niet?’ vraag ik en probeer een kleine glimlach te produceren, al ziet het er maar droef uit.
‘Jij bent verdrietig’, zegt ze,’ want Evan is weg.’
Ik probeerde het zo goed mogelijk te verbergen, de hele avond al, maar blijkbaar is het haar toch zo opgevallen en ik voel me er slecht over.
‘Maak je maar geen zorgen. Met mij kont het wel goed. En met jou ook. Gioa en Ammay. Samen kunnen we de hele wereld aan, oké? Jij en ik tegen de rest van de wereld.’ zeg ik en probeer mijn gezicht zo te houden dat de tranen in mijn ogen het minst opvallen.
Ze knikt en loopt dan voorzichtig naar me toe.
‘Gioa knuffel nodig?’ vraagt ze en voordat ik antwoord geef drukt ze zich tegen me aan, haar armen stevig om mij heen geklemd.
En ik pak haar ook vast en ik voel haar wang tegen mij aan en het wordt mij allemaal te veel.
Ik begin te huilen.
Snikken stoten door mijn lijf, maar ze trekt zich er niets van aan, ook al is dit de eerste keer dat ik mijzelf toesta zo openlijk te huilen waar zij bij is.
‘Wil je vannacht bij mij slapen? Ik vind het eng als je niet bij mij slaapt. En mama komt echt niet, dus je hoeft niet op de uitkijk te staan.’ zegt ze dan en ik kan alleen maar knikken.
Zelfs wanneer we al lang boven zijn, in de slaapkamer, kan ik geen woord uitbrengen, bang dat ik breek als mijn lippen uiteen wijken.
Onder de lakens trek ik haar tegen mij aan en wacht totdat ze slaapt voordat ik mij ontspan.
Ik probeer niet te huilen, maar Ammays liefheid helpt niet.
Waar heeft zo’n engel als zij dit aan verdient?
En waarom kan ik haar niet beschermen?

Wow! Hoofdstuk 50 alweer! Ik wil jullie als abo's heel erg bedanken dat jullie mijn verhaal zijn blijven volgen. Als iemand nog feedback of opmerkingen heeft, laat het me dan alsjeblieft weten.

Reacties (5)

  • GossipGirl21

    mooi geschreven.

    2 jaar geleden
  • DeNaamIsGideon

    Ik heb echt nog nooit een kleuter in derde persoon horen praten IRL.
    En al helemaal niet een achtjarige.

    Als enige duidelijke referentie heb ik mijn broertje, en die kon op 8 Engels op een niveau van iemand 4 jaar ouder makkelijk spreken.
    Die praatte dus al zeker niet zo vreemd Nederlands.

    Maar die is hoogbegaafd, dus misschien is dat niet helemaal eerlijk.

    3 jaar geleden
    • AmeranthaGaia

      Ik heb geprobeerd om in te voegen hoe mensen reageren in onbekende of emotionele situaties. Als Ik zelf op kinderen oppas en er gebeurd iets, merk ik dat ze vreemd beginnen te stotteren of raar te praten en kort gezegd in paniek of in verwarring raken. Ik realiseer nu dat zolang ik het moeilijk vind om een helder beeld te krijgen van hoe mensen reageren in paniek-situaties, ik het beter weg kan laten.

      3 jaar geleden
    • AmeranthaGaia

      De gedachte die ik erachter had is dat ik het idee heb dat wanneer er een situatie van verwarring is, mensen - zeker kinderen - de neiging hebben om hardop te zeggen wat ze denken, omdat ze het op een rijtje willen hebben pf wat voor doms we wel niet als rede hebben. Ammay heeft nog nooit gezien dat Gioa zo openlijk van slag is, het op zo’n manier, dus raakt ze ontrust en ik had dit als reactie gekozen, maar nu ik het teruglees merk ik dat het inderdaad wat onduidelijk en niet onderbouwd is.

      3 jaar geleden
    • DeNaamIsGideon

      Het is niet zo erg, je ziet het in veel andere verhalen ook opduiken.
      Je moet gewoon schrijven wat je denkt dat goed is, en als het dat niet blijkt leer je daar van.

      Na wat opzoekwerk van mijn kant blijkt dat in derde persoon over zichzelf praten afgeleerd word rond 28 maanden.
      Enkel mensen met een ondergemiddeld IQ vallen er in moeilijke situaties (bijvoorbeeld paniek) op terug.
      Ammay leek me best een slimme meid.

      Soms gebruiken mensen het ook om andere te manipuleren door schattig te willen lijken.
      (Psycho en sociopaten doen dit bijvoorbeeld), ookal lijken hippe meiden dat ook wel eens te doen als ze schattig willen lijken.
      Ammay lijkt me niet echt manipulatief, en al zeker geen sociopaat.

      3 jaar geleden
    • AmeranthaGaia

      Nee, ik hoop het toch niet, dat ze een sociopaat is. Bedankt voor de tip!

      3 jaar geleden
  • Luckey

    oh boy

    3 jaar geleden
  • BethGoes

    Wow hoofdsuk 50 al idd!!

    Ammay is 8 toch? Waarom praat ze steeds in 3e persoon? 😂

    Fantastisch verhaal btw!!!

    3 jaar geleden
    • AmeranthaGaia

      Wel... het is nacht, ze is bang, haar grote zus staat op het randje van een paniekaanval: een kleine terugschieter in de 3e persoon lijkt me wel vergeeflijk.xD

      3 jaar geleden
  • Diago

    Alsjeblieft!

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen