Fun fact: De meeste verhalen die ik schrijf hebben romantiek als genre, waarin regelmatig voorkomt dat personages met elkaar zoenen. Ik schreef al verhalen waarin personages zoenden voordat ik zelf ook maar ooit gezoend had en zonder ervaring om uit te putten, moest ik maar putten uit dingen die ik gelezen of in films gezien had. Ik heb écht een heleboel clichés opgeschreven, die ik zelf vooral uit andere boeken/verhalen heb gehaald, en in de gevallen dat ik dat niet heb gedaan, heb ik eigenlijk een beetje vermijdend geschreven, zodat ik niks daadwerkelijk hoefde te beschrijven. Ik merkte dat dit dingen waren die ik ook tijdens het schrijven van dit verhaal nog gebruikt heb, dus ik besloot voor dit hoofdstuk een keer iets anders te proberen, en dat resulteerde in een niet-geromantiseerde kijk op zoenen ergens in een passage in dit hoofdstuk. Of nou ja, zoiets... Lees maar gewoon (;

Soundtrack voor dit hoofdstuk: Talk Too Much van COIN, omdat dat een van mijn favoriete nummers is en ik er altijd op wil dansen. Ik denk dat ik vanaf nu ga proberen voor elk hoofdstuk een soundtrack te vinden, want dat vind ik leuk. (:

Na de ID- en collegekaartcontrole en de garderobe van Tivoli gepasseerd te zijn, vonden we onze weg naar de Ronda, waar ondertussen de gedachte door mijn hoofd spookte: hoe vind ik in vredesnaam een dronken Hamlet in een overbevolkt Tivoli?
Het bleek echter niet zo'n probleem te zijn: we waren nog maar net binnen en de bruinharige jongen kwam al door de mensenmassa heen op me af gelopen. Het viel me mee dat hij in elk geval nog niet waggelde.
'Leo! Ik hield de deur al in de gaten,' zei Hamlet, terwijl hij me zo stevig omhelsde dat hij mijn voeten een klein stukje van de grond af tilde. Goed, hij kon ook nog best wel normaal praten. 'Ik ben zo blij dat je er bent.' Ik moest even glimlachen. 'Wil je iets drinken? Ik trakteer wel.'
Ik vond het bijna eng hoe normaal hij zich nog leek te kunnen gedragen, terwijl hij al niet meer normaal kon typen. Het was niet alsof de alcohol zo gericht onderdelen van zijn functioneren zou beïnvloeden, toch?
'Alles oké, Hamlet? Je leek nogal ver heen op Whatsapp.'
'Ik moet je eerlijk iets bekennen,' mompelde Hamlet, die daarbij mijn handen vastpakte. 'Ik ben niet dronken. Nou ja, niet zo dronken, in elk geval. Ik heb expres met heel veel fouten getypt om te zorgen dat het wel zo zou lijken, omdat ik hoopte dat je dan hiernaartoe zou komen om te kijken of ik oké was. Wat je dus inderdaad ook deed.'
'Serieus?' Ik deed een stap naar achter, van Hamlet af en trok mijn wenkbrauwen omhoog. Ik wist niet of ik dit nu grappig moest vinden of juist een beetje boos moest worden. 'Hoeveel heb je op dan?'
'Ik denk echt maar iets van vier biertjes. Nou ja, genoeg om te denken dat dit een goed idee was, maar echt, het valt mee. Ik denk dat ik nog steeds behoorlijke stukken Shakespeare zou kunnen citeren zonder het te verknoeien.'
Ik lachte en schudde mijn hoofd. 'Je bent toch echt een behoorlijk geval apart, Hamlet.'
'Ik weet het. Laat me deze actie goedmaken door iets te drinken voor je te kopen.'
'Ik was eigenlijk van plan om maar even te blijven, gewoon om te kijken of je oké was...'
'En dat is hartstikke lief en ik ben oké, maar nu je hier toch bent, kun je net zo goed blijven om even met me te dansen. Toch?'
'Hamlet, ik-'
'Alsjeblieft?' Hamlet keek me glimlachend aan. 'Je hoeft niet te drinken als je wil. Je hoeft ook echt niet lang te blijven. Dans alleen even met me, alsjeblieft? Ik heb zoveel moeite gedaan om je hierheen te krijgen.'
Ik moest lachen. 'Goed, nog even dan. Omdat jij het bent. Omdat je het zo lief vraagt.'

Terwijl ik meebewoog op een wat rustiger nummer, zat ik verwonderend te kijken naar hoe mooi de gekleurde flitsende lichtjes in de zaal eigenlijk waren. Ik moest even lachen om mijn eigen gedachte en had gelukkig genoeg zelfbesef om te weten dat het moment dat ik de lichtjes bewonderde meestal betekende dat ik toch wat aangeschoten was. Op de een of andere manier konden de simpelste dingen dan opeens mooier of leuker lijken. Misschien was dat ook wel waarom sommige dronken mensen alles grappig vonden.
'Heb je het naar je zin?' vroeg Hamlet in mijn oor, zodat ik hem boven de muziek uit zou verstaan. Hij had hierbij zijn arm om mijn schouders gelegd en ik vond dat helemaal prima. Ik knikte glimlachend als antwoord.
Op de een of andere manier leek het net alsof Hamlet een zelfvullend glas bier in zijn hand had - elke keer als ik hem even uit het oog verloor, had hij daarna weer een vol glas bier in zijn hand. Logischer was dat hij in die tijd dan steeds even naar de bar liep om een nieuw glas te halen, maar hij ging er wel redelijk snel doorheen. Ik hoopte niet dat ik zometeen daadwerkelijk een dronken Hamlet naar huis moest begeleiden, hoewel ik vreesde dat dat misschien wel het geval was.
'Wil jij nog?' vroeg Hamlet, die me zijn halflege bierglas voorhield. Ik haalde eerst mijn schouders op en knikte toen, nam Hamlets glas van hem over en dronk er een paar slokken uit. Ik had de smaak van bier nooit heel lekker gevonden, maar het was prima te doen op avonden als deze. Ik gaf het glas terug aan Hamlet, die de laatste slokken wegdronk en het glas vervolgens ergens aan de zijkant van de zaal op een richeltje zette (ik waardeerde het dat hij net als ik niet het soort persoon was dat zijn glas op zo'n moment gewoon op de grond gooide).
Hamlet zei iets wat op 'kom op' leek, maar wat ik niet kon verstaan, aangezien de muziek weer geswitcht was naar een meer uptempo nummer en hij tegelijkertijd mijn hand pakte en me wat meer de mensenmassa in sleurde. We hielden elkaars handen vast en swingden heen en weer op de maat van de muziek. Het kon me allang niks meer schelen dat ik normaal altijd vond dat ik niet kon dansen.
En voordat ik het wist stonden Hamlet en ik nog een stuk dichter bij elkaar. En voordat ik het wist had Hamlet zijn hand op mijn heup gelegd. En voordat ik het wist was hij nog dichterbij. En voordat ik het wist voelde ik Hamlets tong in mijn mond.
Hoe leuk ik Hamlet ook vond en hoewel ik eerder met hem gezoend had, op dat moment kon ik alleen maar denken: oh, dat is Hamlets tong. Ik probeerde er niet bij na te denken, maar omdat ik er niet bij probeerde na te denken, dacht ik er juist bij na en besefte ik opeens hoe raar tongzoenen eigenlijk was als je erbij nadacht. Wie had eigenlijk ooit bedacht dat het leuk was om als het ware een beetje met je tong aan de tong van iemand anders te gaan zitten voelen? Hoe was diegene er ooit op gekomen? En wat maakte dat iemand goed kon zoenen of niet? Wat nou als ik altijd al dingen verkeerd gedaan had? Ik wist eigenlijk niet eens of ik wel genoeg ervaring met zoenen had om te weten wat ik fijn vond.
Nee, ik wist wel wat ik fijn vond. Ik vond dicht bij Hamlet zijn fijn. Ik vond zijn handen fijn, zoals ze nu op mijn middel en heup lagen. Ik vond het fijn zoals ik mijn armen om hem heen geslagen had. Misschien was dat wel alles wat ik op dit moment wilde: armen om me heen en iemand om vast te houden.

Reacties (1)

  • TAMOCHi

    ”oh, dat is Hamlets tong.”
    Beste. Zin. Ever. De volgende keer als ik met iemand zoen zal ik dus m’n best moeten doen niet keihard in de lach te schieten door deze zin.
    Love. It.
    ‘x

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen

Add Your Banner Here