Toen Sherlock zich had opgeknapt met behulp van een Scourgifyspreuk, glipte hij behoedzaam zijn slaapzaal in en liep direct door naar de douches. Wat hij al niet voor de wetenschap doorstaan had vandaag...

Het was nu 17:00. Hij had nog ongeveer een uur voor iedereen naar beneden ging. Een uur was nauwelijks genoeg om iets goeds te lezen, zoals Darwin, Nietzsche of Sartre. Het was te veel tijd om te vullen en te weinig om iets nuttigs te doen. Normaal had hij viool gespeeld... Hij zuchtte. Misschien kon hij proberen te regelen dat hij dat ding eerder terugkreeg als hij met Lupin sprak. Om de een of andere reden was deze bijnaam voor Lupos in zijn hoofd opgedoken.
Als er iemand bereid was dealtjes te sluiten voor de illusie leuk gevonden te worden was het Lupos wel. En deze manier van 'sparren' zou de verveling in ieder geval verdrijven.
Om 17:30 kwam hij bij Lupos' kantoortje aan en aarzelde. Ineens leek het plan om aan te kloppen doodeng. Wat als hij geen tijd had? Wat als Lupos direct wilde weten waarom hij langskwam? Plotseling klonk zijn reden zo belachelijk. Of - nog erger - wat als Lupos een praatje wilde maken? Dat was een nachtmerrie!
De deur ging onverwacht open. Sherlock greep naar z'n staf voor hij z'n reflexen kon bedwingen. Hij nam Lupos scherp op.
Deze leek niet kwaad, verrast of druk. Dat was een mogelijk hoopgevend teken.

'Professor Lupos,' startte Sherlock en stopte toen. Hoe nu verder? Shit, hij had te lang gezwegen en waarschijnlijk ook te lang weggekeken, shitshitshit.

'Is er iets mis, Sherlock?'

'Ikvroegmeafhoeikmijnviooleerderterugkankrijgen,' vuurde Sherlock af. Er is letterlijk geen andere beschrijving voor*.

'Sorry, wat?'

Sherlock haalde diep adem.

'Ik vroeg me af,' zei hij zo rustig mogelijk, 'of het mogelijk zou zijn iets te regelen om mijn viool voor het einde van dit schooljaar terug te krijgen.'

'Hm... aan wat voor soort regeling dacht je dan?'

'Ik zou extra opdrachten kunnen maken? Ik heb ook aantekeningen over een fascinerend fabeldier. Ik zou een soort onderzoeksassistent kunnen worden?'

Oh, God facepalmde Sherlock inwendig. Dat klonk zo stom, en mijn stem is veel te hoog waardoor alles vragend en daardoor nog stommer klinkt en... God, why?!

'En in ruil daarvoor, wanneer wil je je viool terug?'

'Zo snel mogelijk.'

Lupos scheen het te overwegen.

'Ik denk niet dat ik iemand dringend nodig heb momenteel,' zei hij eindelijk. 'Maar ik zou je alsnog kunnen inhuren, en het is niet erg als je een dagje niet kunt komen opdagen,' voegde hij haastig aan toe toen Sherlock aanstalten maakte weg te gaan.

'En wanneer krijg ik mijn viool dan?'

'Dat moet ik nog bespreken met Perkamentus.'

'Ik hoor het nog wel.'

'Je hoort van me per uil.'

'Okay, tot ziens!'

*Dit jatte ik een beetje van Maskerade van TPratchet. Alle credits voor het 'afvuren' van zinnen en woorden gaan naar hem of naar de persoon door wie hij geïnspireerd was.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen