Zeven maanden

Als ik de volgende morgen wakker word realiseer ik me na een paar seconden pas dat ik met mijn hoofd op Draco’s borst rust. Hij slaapt nog safe and sound en één van zijn armen ligt om mijn middel heen. Is dit wel eerlijk tegenover Fred? Hij is nog niet eens een half jaar weg en ik lig feitelijk al met een ander in bed.. ik schaam me omdat het goed voelt, en ik schaam me omdat ik gisteravond geen moment aan dacht hoe Fred dit zou vinden, maar aan mezelf.
“Hé, ben je al lang wakker?” klinkt dan een stem zachtjes naast me die mijn uit mijn gedachten haalt.
“Nee, niet echt” glimlach ik dan tegen Draco.
“Oh, oke, zullen we zo maar gaan eten dan?” stelt hij voor “Of wil je nog even blijven liggen?”
“Ik begin wel honger te krijgen” mompel ik.
“Doen we dat” glimlacht hij.
“Dawn! Je bent een dag te vroeg, het is vrijdag, niet zaterdag” hoor ik ineens nadat de deur open gegooid word en Cho binnen komt.
“Shit, echt?” zucht ik dan terwijl ik half omhoog kom.
“Ja, echt”
Natuurlijk, heb ik weer. Ik gooi de dekens van ons af en ga op de bedrand zitten. Met moeite probeer ik mezelf overeind te krijgen maar het lukt niet echt, mijn buik zit niet in de weg maar het word zwaar. Na zeven maanden is mijn lichaam wel enigszins aan het aftakelen en omdat ik nog steeds gewoon nog naar school ga is het niet makkelijker voor me. Draco schiet me te hulp en hij helpt me overeind en in mijn uniform, die ik ook al een aardig tijdje geleden heb moeten vergroten omdat het toch te krap werd rond mijn buik.
Gelukkig valt het nog niet op en heeft niemand van mijn vrienden ook maar gelekt over het feit dat ik zwanger ben. Leraren houden zich ook stil natuurlijk dus daar hoef ik me geen zorgen over te maken. Ik heb namelijk geen zin in het gedoe dat mensen me na gaan staren omdat ik op zo’n jonge leeftijd al een kind zal krijgen. Misschien is het wat onverantwoordelijk van me, maar ik krijg hulp van Arthur en Molly. En met het feit dat zij al zes kinderen hebben opgevoed vertrouw ik erop dat ze mij ook zeker kunnen helpen. Ik kan Fred’s baby gewoon niet af staan..
Alleen jammer dat ik hiermee mijn laatste jaar alsnog niet kan gaan afmaken hier, maar dat zijn zorgen voor later.

Samen met Cho probeer ik zo snel mogelijk naar de les te gaan, natuurlijk Divination in de astronomy tower. Wat helaas voor mij een best stuk lopen is, met vooral veel trappen..
“Ik ben kapot!” roep ik uit als we bijna bovenaan de trap zijn en bijna bij het lokaal.
“Kom op, Dawn, nog een klein stukje” lacht Cho.
“Ja heh, jij hebt makkelijk praten. Jij loopt niet voor twee” lach ik dan naar haar.
Cho schiet in de lach en zo lopen we samen het lokaal binnen.
"Goed dat jullie er ook zijn, welkom, ik zag al dat jullie wat meer tijd nodig hadden vanochtend.." begint Professor Trewlawny als we binnen lopen.
Cho en ik kijken elkaar aan met een blik en meer hoeven we niet te zeggen.

~×××~
I'm Back!
Na een hele lange tijd twijfelen heb ik nu eindelijk besloten dat ik dit verhaal wil gaan afmaken.
En daarna, wie weet, een vervolg met Baby Weasley?
Who knows!
Ik ben van plan nu elke vrijdag te uploaden, minimaal(dus het kan zijn dat ik een keer gul ga zijn en meer upload ;p)
Verder hoop ik dat mijn lezers blij zijn met dit nieuwe hoofdstuk! Het is een beetje roestig.. maar met een klein beetje tijd zal ik wel weer op gang komen!

××Roww

Reacties (1)

  • GoCrazy

    Het ziet er goed uit!:)en roestig? Ik merk er niets van:)

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen