Foto bij XI. Enjoy the Little Moments

***


Ik was bezig met het maken van een aantal testshots toen de vier mannen lachend binnenkwamen. Ik legde mijn camera weg en liep naar ze toe.
‘Hallo, ik ben Macy en ik zal jullie vandaag fotograferen,’ zei ik terwijl ik mijn hand naar de voorste jongen, Liam, uitstak.
‘Ha, ik ben Liam,’ stelde de jongen zich voor, alsof ik dat nog niet wist. Ik was vanaf het begin af aan fan geweest van One Direction en had het dan ook jammer gevonden toen ze uit elkaar gingen. Hoewel hun solo-albums geweldig waren, was ik blij dat ze weer bij elkaar kwamen.
Met heel veel geluk en een paar juiste connecties had ik als jonge, onervaren fotograaf deze shoot weten te krijgen. Ik had nog nooit zoveel tijd in mijn voorbereiding gestoken. Alles moest goed gaan.
Nadat ook de andere jongens zich aan me voor hadden gesteld, ging ik ze voor naar de opgezette set.
‘Wauw, de fotografen worden steeds knapper,’ hoorde ik Louis tegen een van zijn vrienden fluisteren. Ik dwong mezelf er niet op te reageer en professioneel te blijven. Ook al deed dat compliment me natuurlijk wel iets.
De mannen waren al omgekleed en bij de visagist geweest, dus we konden meteen beginnen.
Terwijl ik de mannen op de juiste manier op de set positioneerde, probeerde ik me niet te overvallen te laten voelen door hun schoonheid. Ze waren stuk voor stuk, op hun eigen, unieke manier, prachtig. Toen ik eindelijk tevreden was pakte ik mijn camera op en begon met het schieten van de eerste plaatjes. Tot mijn grote verbazing luisterde de mannen perfect naar de aanwijzingen die ik voor ze had, ook al waren we van dezelfde leeftijd en was me meerdere malen verteld dat ik totaal geen autoriteit uitstraalde.
De sfeer was ontspannen en voor ik het wist had ik de eerste shoot erop staan. Ik rechtte mijn rug en keek de mannen aan.
‘Dat was de eerste shoot. Jullie hebben even pauze terwijl ik de set even gereed ga maken voor de volgende shoot,’ zei ik met een vriendelijke glimlach.
Louis sprong meteen op en rekte zichzelf een keer goed uit. Er verscheen een stukje van zijn gespierde buik en ik werd verraste door het spontane, warme gevoel dat in mijn buik ontstond. Ik draaide me met mijn rug naar ze toe en deed net of ik met de instellingen van mijn camera bezig was.
‘Kan ik je helpen?’ Van schrik liet ik bijna de camera uit mijn handen vallen.
Louis stond zo dicht bij me dat ik zijn lichaamswarmte kon voelen. ‘Sorry, ik wilde je niet laten schrikken,’ zei hij met een jongensachtige grijns.
Ik keek hem aan en was even niet in staat om te reageren. Zijn helderblauwe ogen waren zo dichtbij.
‘Macy?’ Ik kwam weer bij zinnen en zette snel een stap achteruit.
‘Ja, sorry,’ zei ik snel. ‘Euhm, we moeten die grote stoel, de poef en de barkruk er neer zetten.’ Ik legde mijn camera veilig weg en keek naar Louis.
‘Maar je hoeft me niet te helpen. Je moet je om gaan kleden. Dit lukt me wel.’
‘Weet je het zeker. Die grote stoel ziet er zwaar uit.’ Ik volgde zijn blik naar de bordeauxrode, leren luxe fauteuil en zag meteen dat ik die nooit in mijn eentje zou kunnen tillen.
‘Oké, maar daarna ga je je omkleden, anders loopt jullie programma uit.’
‘We zijn hierna vrij, en volgens mij heb jij hierna ook geen andere shoot.’ Zonder op Louis te reageren liep ik richting de fauteuil. In stilte tilden we hem op en brachten we hem naar de set. Ik legde uit waar hij moest staan en samen zette we de fauteuil op de goede plek neer. Met een lach op zijn gezicht plofte Louis op de stoel neer.
‘Zeg Macy,’ begon Louis toen. ‘Waarom ben je fotograaf geworden?’
‘Omdat, als je echt goed bent, een foto zoveel meer zegt dan woorden. Je kan zo lang naar een foto blijven kijken en elke keer nieuwe dingen ontdekken. En daarnaast vind ik het fijn om herinneringen vast te leggen.’
‘Geniet je dan nog wel?’
‘Wat?’
‘Nou, stel je ziet een prachtige zonsondergang, kan je dan wel van die schoonheid genieten als je alleen maar foto’s aan het maken bent?’
‘Ik geniet van het fotograferen,’ zei ik. Ik liep naar de poef toe om maar iets te doen te hebben. Met het ding in mijn handen liep ik terug naar Louis, die opstond uit de fauteuil. Ik zette de poef neer en toen ik weer rechtstond stond Louis opnieuw recht voor mijn neus.
‘Dus jij weet niet hoe je moet genieten zonder je camera,’ concludeerde Louis naar mijn mening veel te snel.
‘Nou, ik heb…’
‘Ga straks met me mee, dan zal ik je een aantal dingen laten zien waar ik van geniet,’ onderbrak Louis me.
Ik trok mijn neus op bij het idee om zomaar met Louis mee te gaan. Hoe knap hij ook was, ik ging niet zomaar een van de vele meisjes zijn.
Hij zag waarschijnlijk mijn afkeurende gezichtsuitdrukking, want hij schoot in de lach. ‘Ik beloof je dat we niks doen wat jij niet wil. Dit is niet wat je denkt.’
‘Ga jij je nu maar omkleden,’ bracht ik er snel tegenin.’
‘Alleen als jij straks met me mee gaat.’
‘Oké,’ stemde ik in, puur omdat ik wilde dat hij zich om zou gaan kleden.

***


Zo zat ik later die dag bij Louis in de auto, terwijl de spanning die tussen ons hing tijdens de shoot alleen maar was toegenomen. Ik snapte niet waarom zijn bandleden er geen opmerkingen over hadden gemaakt.
‘Waar gaan we heen?’ vroeg ik toen toch?’
‘Dat blijft nog even een verrassing, maar ik hoop dat je geen last van hoogtevrees hebt.’
Dat had ik niet, maar ik vond het heel vervelend om de controle uit handen te geven. Daarnaast knaagde het gevoel dat ik eigenlijk de net geschoten foto’s moest na-bewerken aan me.
Ook al zei Louis dat het een verrassing zou blijven, kreeg ik toch een vrij goed idee van wat we gingen doen toen de Shard steeds dichterbij kwam.
Mijn vermoeden werd bevestigd toen Louis de auto parkeerde en me meenam naar de ingang. Hij kocht twee kaartjes en ging me voor naar de lift.
‘Ben je hier al ooit binnen geweest?’ vroeg Louis me toen we in de lift stonden. Nu we alleen in deze ruimte stonden ontstond dat warme gevoel opnieuw in mijn buik.
‘Nee, vond het altijd onzin dat je moet betalen om een gebouw binnen te kunnen,’ zei ik eerlijk. Enigszins zenuwachtig speelde ik met de band van mijn cameratas. In mijn ooghoek zag ik hoe de cijfers langzaam opliepen.
‘Geef die tas eens aan mij. Het gaat erom dat je straks gaat genieten zonder je camera,’ zei Louis toen en hij stak zijn hand naar me uit.
‘Nee,’ zei ik stellig. Dat ik zomaar met hem mee ging was een ding, maar mijn camera kreeg hij echt niet te pakken.
Hij zette een stap naar me toe, waardoor ik er automatisch een achteruit zette. Met een zachte bonk kwam ik tegen de liftwand terecht. Louis maakte er slim gebruik van door me in te sluiten. Zijn blik hield de mijne vast terwijl hij met zijn hand probeerde mijn cameratas te pakken te krijgen. Toen dat hem niet lukte deed hij iets wat ik niet zag aankomen. Hij overbrugde de laatste paar centimeters en drukte zijn lippen op die van mij. Ik was zo verrast dat de grip op mijn tas verslapte en hij hem te pakken kreeg. Op dat moment gingen de liftdeuren met een pling open. Louis liet me los en liep met mijn tas over zijn schouder de lift uit.
Totaal verbouwereerd liep ik achter Louis aan. Had hij dit nu echt gedaan?
Lang kon die vraag me niet bezighouden, want mijn mond viel letterlijk open toen ik het uitzicht zag.
‘Wauw,’ mompelde ik zwaar onder de indruk. Je kon oneindig ver kijken hoe de Theems door Londen slingerde, hoe de stad zich had uitgebreid. In de verte zag ik een voetbalstadion en onder me krioelden de mensen en auto’s alsof het speelgoed was.
Toen ik naar Louis keek werd ik voor de zoveelste keer vandaag verbaasd. Hij had mijn camera in zijn handen en was foto’s van mij aan het maken.
‘Hé, voorzichtig! Je moet wel…’
Maar opnieuw onderbrak Louis me. ‘Ik weet wel hoe ik met een camera moet omgaan,’ beloofde hij me met een geruststellende glimlach.
Ondanks dat ik hem toch niet helemaal vertrouwde met mijn camera, richtte ik me weer op het prachtige uitzicht voor me. Steeds vielen me nieuwe details op, en ik ging zo in het uitzicht op dat ik Louis en mijn camera niet eens meer opmerkte.
‘Macy, ben je klaar om weet te gaan? Ik heb namelijk nog een verrassing.’ Ik draaide me met een glimlach om naar Louis. Hij gaf me mijn camera tas terug die ik dankbaar van hem aanpakte. Samen liepen we naar de lift.

***


Louis parkeerde zijn auto aan de rand van een bos en ik was benieuwd wat we hier gingen doen. Onderweg waren we gestopt bij een klein wegrestaurant omdat we beide honger hadden. Gedurende de rit was ik me meer gaan ontspannen en eigenlijk was het heel gezellig geweest met Louis. We hadden gepraat over van alles en nog wat en meegezongen met de radio.
Ik stapte uit en deed de autodeur weer dicht. Met een afwachtende blik keek ik naar Louis. Zonder enige twijfel pakte hij mijn hand vast en liep samen met mij het bos in.
De zon stond lager aan de hemel en wierp een gouden gloed over het groene bos. Mijn vingers jeukten om te fotograferen, omdat ik wist dat het licht hier voor hele mooie foto’s zou zorgen. Maar Louis’ hand in de mijne zorgde ervoor dat ik me inhield en alleen genoot van de prachtige omgeving om me heen.
‘Wauw, het is hier prachtig,’ zei ik.
‘Wacht maar, het wordt alleen maar mooier,’ beloofde Louis me geheimzinnig.
Mijn geduld werd snel beloofd. We stapten tussen de bomen door en stonden voor een meertje. Het water was prachtig helder en weerspiegelde de groene bomen rondom het water. Louis begeleidde me naar een omgevallen boomstronk waar we plaats namen.
‘Oh, hoe de zon hier valt, het is echt prachtig.’ Louis schoot in de lach.
‘Ja mag straks een foto maken, eerst even echt genieten van het moment.’
Ik draaide me naar Louis toe en glimlachte. ‘Dankjewel dat je me vandaag hebt gedwongen met je mee te gaan,’ zei ik, terwijl ik mezelf opnieuw verloor in die helderblauwe ogen van hem.
Louis glimlachte terug en veegde met zijn vrije hand een pluk haar achter mijn oor.
‘Je moest gewoon een beetje leren genieten van de mooie moment in het leven,’ zei hij.
‘Dit is een mooi moment,’ fluisterde ik zachtjes, voor ik mijn lippen op die van hem drukte voor een kus. Heel even dacht ik dat Louis niet gediend was van mijn impulsieve actie, maar toen zoende hij me terug. De spanning die al de hele dag tussen ons hing kwam volledig tot uiting in een passionele zoen.
En ik genoot enorm van dit moment.


Zo, daar ben ik weer. Eindelijk! Ik had vandaag opeens heel veel inspiratie! Alleen een originele titel bedenken was wat lastiger, dus sorry voor het cliché, haha. X

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen