Star was nog nooit in het kantoor van het schoolhoofd geweest, waar ze moest wachtten.
“Waar wachten we precies op?” vroeg ze zwakjes aan Slughorn.
“Op de rest.” Slughorn ijsbeerde voor de deur heen en weer alsof hij daarmee kon zorgen dat ‘de rest’ er sneller zou zijn.
De deur vloog open en Professor McGonnagal stapte naar binnen. Haar gezicht stond nog erger dan normaalgesproken.
“Het schoolhoofd kan niet op tijd terug zijn,” zei ze op zakelijke toon tegen Slughorn. “Wij zullen voor het transport moeten zorgen.”
“Transport?” bracht Star vaag uit. Ze kwam overeind uit haar stoel. “Wat is er aan de hand?” Tot haar verbazing zag ze dat Black ook het kantoor binnen kwam. Als er iemand was die niets met haar ouders te maken had, was het Black wel. Hij keurde haar geen blik waardig en leek haar zelfs niet te zien.
Dat was nieuw, maar gewenst in deze situatie.
“Ik heb je net verteld dat vandaag voorlopig de enige kans is om jullie ouders te bezoeken,” deelde Slughorn bedroefd mee. “Azkaban staat normaalgesproken geen bezoekers toe.”
“Azkaban?” Het duizelde Star.
“Waar denk je dat ze dan heen gaan?” snauwde Black. “De dreuzelgevangenis? Daar zullen ze vast niet nog meer aanrichten.”
“Black!” waarschuwde McGonnagall.
Star staarde hem aan. Ze begreep niet wat hij hier deed. Ze wilde het vragen. Ze wilde dat iemand haar wegstuurde, maar er kwamen geen woorden over haar lippen.
“Nou, kunnen we gaan?” vroeg Black. “Ik wil zo snel mogelijk weer terug zijn.”
“Jullie gaan niet alleen.”
Black lachte blaffend.
“Ben je bang dat mijn ouders me iets aandoen? U zou best nog eens gelijk kunnen hebben.”
McGonnagalls lippen vormden een dunne streep. Blijkbaar besloot ze het brutale gedrag van Black voor deze keer te negeren.
“Portus.” Ze wees met haar stok op een rol perkament. “Zal ik met ze meegaan?” vroeg ze aan Slughorn.
“Niet nodig. Niemand hoeft mijn handje vast te houden als ik mijn ouders bezoek.” Black grimlachte. “Misschien om te voorkomen dat ik ze sla, als een echte dreuzel.”
Voor er iemand kon reageren, greep hij Stars pols en de portkey. Het kantoor van het schoolhoofd verdween in een angstaanjagend tempo. Verbijsterd keek Star naar Black, die zijn blik de andere kant op richtte.
Ze landde op een harde, stenen vloer. Het feit dat Black haar hand vasthield, was het enige dat voorkwam dat ze viel. Vrijwel direct besefte ze dat het niet de landing was geweest die haar deed vallen. Een misselijkmakend gevoel van troosteloosheid, en kille leegte vulde haar plotseling.
Van alle beschrijvingen had ze niet kunnen weten dat Azkaban zo zou voelen. Het gevoel dat ze hier nooit meer weg zouden komen bekroop haar, snel en dreigend, als een spin van angst.
“Wat heb je gedaan?” vroeg ze schor aan Black.
“Ik hoef geen leraar mee. Mijn ouders verdienen niet dat ik ze bezoek.” Hij liet haar pols los. “En die van jou ook niet, maar dat moet je zelf weten.”
“We moeten straks samen terug. Ik zie je hier.” Hij duwde haar naar voren de gang in.

Reacties (2)

  • HopeMikaelson

    Als dit goed gaat, gaat er meer goed :’)

    3 jaar geleden
  • ProngsPotter

    Ohh dat kan nooit goed gaan! Arme Sirius tho, wordt hij haast gedwongen zijn ouders te bezoeken die hij nogal grondig veracht. Dat is een goed uitstapje -.-

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen