Na de korte discussie met Angela komt Jackson aan lopen, hij grijpt haar bij de middel en kust haar kort op de wang. Meteen wend ik mijn blik paniekerig af en kijk afwachtend naar de voorkant van mijn afgetrapte schoenen.
‘Hey Elliot, we hebben je gemist gisteren. Waar was je?’ Vraagt hij en legt met, een zware klop, zijn hand op mijn schouder.
‘Zou je me alsjeblieft niet kunnen aanraken. Moet gaan, heb straks een vergadering,’ Ik trek mezelf terug en loop zonder te wachten op zijn reactie, weg van de twee. Ik loop richting de lift zonder dat ik door heb dat Angela me achter na loopt.
‘Hij wilt je gewoon beter leren kennen Elliot. Aangezien je mijn jeugdvriend bent is het helemaal niet zo gek.’ Ik schud mijn hoofd nog steeds haar blik afwijkend.
‘Nee.. ik heb geen interesse.’
Jackson is niet goed voor Angela, hij zorgt weer voor dat aantrekkingspuntje, maar ze wilt niet luisteren. Dat is het probleem van haar, ze houdt van de mensen die niet van haar terug houden.


Na vijf minuten te hebben gewacht op iedereen, is de vergaderruimte gevuld met de personeel. De helft heb ik bijna nooit mee gesproken, of gezien.
‘De grote hacks op E-Corp is en grote zorg. Niet alleen voor hen maar ook voor ons, we moeten ervoor zorgen dat iedereen z'n uiterste best doet vanmiddag. Maar... voordat we beginnen hebben we eerst wat te vieren,’ Gideon kijkt naar Angela en iedereen beging happy birthday te zingen als de stukjes taart worden uitgedeeld. Waardoor Angela, schaapachtig moet glimlachen...







[face=courier]PSYCHOLOGIST’S OFFICE


Onwillig heft mijn been op en neer terwijl ik afwachtend wacht op wat Krista te zeggen heeft.
‘Waar denk je aan, Elliot?’
‘Niets,’ is mijn snelle en definitive antwoord.
‘Wil je weten waar ik over denk? De eerste keer dat je hier kwam...’
Ik ben niet precies naar Krista gekomen, ik werd gedwongen, echter vind ik haar leuk. Haar wachtwoord was simpel, Dylan9172, haar favorite artiest en het jaar waarin ze is geboren achterstevoren. Ik kon met die informatie haar Facebook, G-mail, iTunes en Lexxa account binnen treden. Ik weet dat ze vier jaar geleden is gescheiden en daar echt kapot van was, en sinds dien lowlifes op Lexxa dated. De meest recente is Micheal Hansen, hij brengt weer die zelfde aanrtekkings puntje in me op. Ondanks haar tittel, is ze heel slecht in mensen lezen, maar ik wel...
‘Je was boos, je haatte iedereen. Ik zei tegen je dat je het systeem niet kan veranderen door het te haen.’
‘Ja, dat weet ik nog.’
‘Je schreeuwt niet meer als eerst, en dat is heel goed. Maar ik zie dat je er nog mee zit, we moeten echt werken aan je agressie problemen. Je bent boos op iedereen, en op de gemeenschap.’
Fuck de gemeenschap.
‘Je hebt veel redenen om boos te zijn, maar om het voor jezelf te houden, stil blijven zoals je aan het doen bent. Gaat je op geen enkel manier helpen. Ik zie dat je gekwetst bent, en daarom willen we je eraan helpen.’
Ik weet me er geen reactie op te bedenken, waardoor het stil is tussen ons. Krista leunt voorover en legt haar hand op mijn knie, waardoor ik in een snelle beweging mezelf terug trek.
‘Wat is het precies, dat je zo erg haat aan de gemeenschap?’ Vraagt ze, terwijl ze terug leunt, ze kruis haar benen over elkaar wachtend op mijn antwoord.
‘Niets,’ ik kan het niet laten om hopeloos te zuchten na het antwoorden van de vraag. Haar gezichtsuitdrukking verandert, waardoor ik me opnieuw ongemakkelijk voel.‘Wees alsjeblieft niet gefrustreerd.’
‘Waarom zou ik gefrustreerd moeten zijn?’
‘Je bent anders dan andere, je probeert het tenminste... Je begrijpt het.’
‘Wat begrijp ik?’ Vraagt ze een geïntegreerd.
‘Hoe het voelt om alleen te zijn, je begrijpt de pijn. Je wilt er mensen voor beschermen. Ik respecteer je daarvoor.’ Krista weet zich geen houding aan te nemen, en kijkt naar beneden. Ik doe hetzelfde, wetend dat ik teveel gesproken heb. Als een hacker moet je weten hoe ver je je verdiept in een onderwerp, en ik heb mijn mond nu voorbij gesproken.
‘Waarom denk je dat?’
De huiveringwekkend geluid van mijn kloppend hart, laat zonder dat ik het wil mijn ademhaling drastisch omhoog gaan. Het intens gevoel om weg te rennen of te vluchten wordt geprikkeld, langzamerhand voel ik mezelf in een paniekaanval zakken.
‘Elliot, krijg je weer en aanval.’
Onzeker wat ik moet sta ik op van de bank zwaai de zwarte boekentas op mijn rug.
‘Ik moet gaan, sorry.’
‘Nee, Elliot!’ Voor dat Krista verder praat ben ik haar kantoortje haastig al uit gelopen. Mijn ogen zijn gefocused op de grond waardoor ik zonder dat ik het wil per ongeluk tegen iemand aan bots.
‘Oh shit sorry!’ ik kijk kort omhoog waardoor ik in twee smalle ogen in staar. ‘Gaat het?’ Vraagt ze, ik knik kort en wil zo snel mogelijk het gebouw uit lopen maar opnieuw staat ze in de weg.
‘Was je net bij Krista? Is ze al klaar?’ Snel knik ik en loop deze keer succesvol weg.





Als ik mijn kleine appartement binnen loop, wordt ik meteen gegroet door Dennis, de kater van de buren maar die word vreselijk verwaarloosd door zijn baasjes dus besloot ik maar voor hem te zorgen.
Ik open het kattenvoer en meteen begint hij hongerig te eten. Als Dennis er niet was zal ik helemaal alleen zijn. Een eenzame traan rolt langs mijn wang, en zonder dat ik het word die ene traan er meer.
Ik haat het als het me niet lukt om mijn eenzaamheid in te houden, ik huil de tijden vaker dan normaal. Wat doen normale mensen wanneer ze verdrietig zijn? Ze gaan naar mensen die van ze houden, vrienden of familie.


Met het glas druk ik de morphine pillen plat, en maak er dan lijntjes mee met mijn credit card. Ik do morphine, ik heb geen vrienden. En familie... is geen optie.[/face]

Reacties (1)

  • Shibui

    Hoezo....Geen optie?

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen