Het is alweer een jaar geleden dat ik aan deze heb gewerkt en plots had ik zin om er verder aan te werken, dus ik hoop dat jullie ervan genieten!

Er waren alweer een aantal uren verstreken na het versturen van het sms'je naar Brittany, maar desondanks voelde ik nog altijd de adrenaline door mijn lijf stromen. Ik was zo zenuwachtig voor het feestje. Hoe zou iedereen reageren? Zou Emmely niet afhaken? Aan Mark en Jessica hoefde ik zeker niet te twijfelen, maar om Emmely moest ik me toch zorgen maken. Ze had dan wel de stemhervormer voor ons geregeld, maar dat deed ze ook met vrij veel gesteun en gekreun.
Ik schrok op uit mijn gedachtes, toen mijn mobiel overging. Het nummer was onbekend, maar ik besloot om toch op te nemen, nadat hij al enkele keren was overgegaan.
'Met Sophie,' beantwoordde ik het telefoontje.
'Hey meid!' Aan de andere kant van de lijn was de enthousiaste stem van Jessica te horen. Blijkbaar was ze vergeten dat ze haar mobiel nog op anoniem had ingesteld en dit bevestigde ze ook later nog in het gesprek, toen ik erover begon. De reden dat ze me belde, was waar ik al bang voor was: Emmely. Jessica had van Mark gehoord dat Emmely liever thuis wilde blijven, omdat er zogenaamd een goede filmpremière op tv zou zijn.
'Dat gaat mooi niet gebeuren. Laat mij dit maar regelen,' sprak ik geïrriteerd uit, waarna ik ophing en mijn kamer uitliep. Emmely woonde in het huis tegenover mij, dus ik kon zo onaangekondigd naar haar toe.
De deurbel leek het niet te doen, dus klopte ik boos op de deur. Ik zag een schim de gang doorlopen, maar deze bleef staan toen deze geklop op de deur hoorde. Verbaasd keek ik door het raam, maar de schim opende de deur niet en liep de hal uit. Plots ging het slaapkamerraam van Emmely open. We sliepen beiden aan de voorkant en hadden zicht op elkaars slaapkamer. 'Hey, wat kom je doen?' vroeg Emmely, toen ze me beneden zag staan. 'Je weet waarom ik hier ben, Em,' sprak ik haar streng toe. Emmely sloot haar raam en ik hoorde iemand de trap aflopen de hal in. Al snel ging de voordeur open en werd ik binnengelaten. 'We kunnen gewoon in de woonkamer zitten,' stelde Emmely voor. 'Ik ben toch alleen thuis.' Bij die woorden trok ik kort mijn wenkbrauw omhoog. Ik wilde een "maar" opbrengen, maar besloot dit toch niet te doen.
'Waarom heb je geen zin meer om door te gaan met het plan, Em?' vroeg ik haar. Ze keek me met een verbaasde blik aan. 'Ik weet dat Mark en jij twijfels hadden om mij te betrekken bij deze grap, maar ik krabbel echt niet meer terug...'
'Maar Jessica had gebeld met het nieuws dat je een film op tv wilde kijken.' Emmely had nog altijd een verbaasde blik op haar gezicht en schudde haar hoofd. 'Geloof dat de enige goede film die vanavond op tv is, 'Titanic' is en die heb ik al zes keer gezien.' Beiden moesten we toch kort even lachen hierom. 'We vragen vanavond wel aan Jessica waarom ze dacht dat je niet mee zou gaan.'

Het begon al donker te worden en de eerste gasten arriveerden op het feestje van Brittany. De vier vrienden besloten om eerst nog bij elkaar te komen om het plan te bespreken. De drie vriendinnen moesten enkel nog wachten op Mark.

'Luister goed: ik weet ook niet wie jullie gebeld heeft, maar ik was het niet,' zei Jessica geïrriteerd. Emmely haalde gefrustreerd haar handen door haar haar, toen ze een soort van oerkreet uitsloeg. Ik wilde verder met Jessica in discussie gaan, maar op dat moment kwam Mark net aan. 'Sorry dat ik laat ben, maar moest thuis nog wat regelen.' Vervolgens begon hij gelijk het plan van aanpak uit te leggen. Het was kort maar krachtig. Het eerste uur zouden we gewoon lol beleven en wanneer er voldoende mensen waren, zouden twee van ons zich al verkleden, waarna we Brittany weer zouden bellen en na dat telefoontje mochten we helemaal los gaan van Mark. Met die gedachte liepen we naar het huis van Brittany.
Daar aangekomen merkte ik dat mijn veter was los geraakt. 'Lopen jullie maar vast. Ik strik even mijn veter.' Terwijl ik hurkte om mijn veter te strikken, zagen mijn ogen plots iets bewegen bij de oostvleugel van de villa van Brittany. Mijn pupillen konden niks opmerken, maar voordat ik verder liep, wierp ik nog een blik over de oostvleugel. Op de een of andere manier nam de angst toe, maar Mark zou waarschijnlijk verklaren dat het gewoon de zenuwen waren.

Reacties (1)

  • TheCaptain

    Super leuk dat je weer bent begonnen, was deze story helemaal vergeten!!

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen