Niet schrikken als je opeens relatief laat een reactie kreeg op jouw reactie, want ik had net een helder moment waarin ik besefte dat dit het eerste verhaal is dat ik op Q zet sinds die functie bestaat, dus dan moet ik er ook gebruik van maken. :'D Ik zal jullie niet spammen met persoonlijke bedankjes als dat het enige is wat ik weet te verzinnen, maar sowieso heel erg bedankt voor alle reacties, want ze maken me een enorm blij mens, yay. ❤️

-

Bart wist redelijk zeker dat hij Vladimir met zijn ogen zag rollen, maar het was nog steeds donker. Er was net genoeg reden voor twijfel dat hij er niets van zei. Vladimir leek ook uitgepraat, dus viel er een stilte.

In de stilte besefte Bart dat dit een probleem zou kunnen worden. Ze waren allebei door hun respectievelijke roedels (wat Vladimir ook zei, een vampiergroep was exact hetzelfde als een roedel) hierheen gestuurd om in de gaten te houden wat er met het graf gebeurde, en dat betekende dat ze hier met z'n tweeën opgescheept zouden zitten tot Ava uit haar kist klauterde of de zon weer opkwam. Bart ergerde zich opnieuw aan het feit dat het november was: ergens rondhangen "tot zonsopgang" was een veel minder ernstige opdracht midden in de zomer, wanneer het al licht werd rond een uur of vijf. Bovendien waren zomernachten een stuk prettiger om buiten door te brengen. Hij wreef in zijn handen.
      Ondertussen sloeg Vladimir zijn cape aan de kant om een campingstoeltje te onthullen. Hij zette het op de grasstrook, schoof het een stukje naar rechts toen bleek dat hij een plek had gekozen waar de grond erg ongelijk was en de stoel zou wiebelen, en ging met een overdreven tevreden beweging zitten. Bart wist niet hoe zoiets tevreden kon overkomen, maar Vladimir kreeg het voor elkaar zeer specifieke emoties uit te drukken in zeer onnozele bewegingen.
      Er zat een gat voor een drinkbeker in de rechter handleuning van de campingstoel. Vladimir wapperde weer een beetje met zijn cape, al moest hij daarvoor gaan verzitten omdat hij nu op zijn eigen cape zat (wat tevredenheid door Bart heen liet golven, al was hij niet zo kinderachtig dat hij daarvoor met kledingstukken moest gaan wapperen om het aan de wereld kenbaar te maken), en trok een warmhoudbeker tevoorschijn. De beker vond een plekje in de bekerhouder.
      "Godsamme," zei Bart, want dit ergerde hem om een hele waslijst aan redenen, waarvan hij zelf maar de helft wist te beschrijven.
      Vladimir keurde hem en zijn mini-uitbarsting niet eens een blik waardig. Het was een duidelijk teken voor hoe de rest van de nacht zou verlopen, en Bart kon een hint oppikken wanneer die naar zijn hoofd werd gesmeten. Hij onderdrukte een zucht, want hij wilde Vladimir dat plezier niet gunnen, en ging twee ruime meters van Vladimir en zijn vreselijk goed voorbereide wachthouding op de grond zitten. Hij sloeg zijn armen over elkaar zowel omdat het er demonstratief uitzag, als omdat hij het koud had, en bereidde zich voor op een lange nacht, nu nog ongemakkelijker omdat er iemand naast hem zat die hij daar niet wilde en uit principe niet mocht.
      Hier was een interessant feit over begraafplaatsen in het donker: de eerste vijf minuten waren ze licht griezelig, zelfs als je zelf een mythisch nachtwezen was waar horrorverhalen over geschreven werden. Zelfs monsters konden immers rare dingen overkomen. Onsterfelijkheid behoedde een man niet tegen zakkenrollers.
      Na die eerste vijf minuten was de nieuwigheid eraf, en afgezien van een vaag ongemakkelijk gevoel vanwege persoonlijk trauma dat te maken had met grafkisten, deed de omgeving daarna niet meer zo heel veel wat sfeer betrof. Als het al iets was, was het een beetje een domper. Een erg saaie domper.
      De waarheid was dat er gewoon niet heel veel gebeurde in de wereld 's nachts. De meeste mensen sliepen, de meeste weerwolven en vampiers ook, en de nachtbrakers die er wel waren, hingen niet in groten getale rond op begraafplaatsen. De meeste wezens waren niet getikt genoeg daarvoor.
      Bart begon in zijn hoofd secondes bij te houden. Hij raakte de tel kwijt ergens rond vijfhonderd, en toen hij had uitgerekend dat hij daarmee nog niet eens tien minuten had weten te verspillen, glipte de zucht van eerder alsnog naar buiten. Bijna automatisch keek hij Vladimirs kant op, wat hij zichzelf de hele vijfhonderd tellen lang had verboden.
      Vladimir had een pak kaarten uit zijn cape getoverd en zat nu bijna naar voren dubbelgeklapt op de rand van zijn campingstoel, die nog net niet omkiepte. De kaarten lagen uitgespreid op het gras. Het leek alsof hij solitaire aan het spelen was.
      "Wat ben je in vredesnaam aan het doen?" vroeg Bart, voordat hij zichzelf kon stoppen. Zijn impulscontrole leek deze nacht echt problemen te hebben, maar hij wist toegegeven sowieso niet zeker of hij zichzelf had willen stoppen als hij wel de tijd had genomen om er van tevoren over na te denken. Zelfs een kort, niet geheel vriendelijk gesprek met iemand die historisch gezien zijn rivaal moest zijn zou beter zijn dan tot 3600 tellen en beseffen dat er alsnog maar een enkel uurtje was verstreken.
      "Solitaire," zei Vladimir, wat precies was wat Bart al had gegokt en hem dus een beetje suf liet voelen dat hij ernaar had gevraagd. Vladimir verlegde een kaart. Bart strekte zijn nek, maar hij kon niet veel zien.

Reacties (12)

  • Phlegethon

    De meeste wezens waren niet getikt genoeg daarvoor. meeste ja, maar er zijn vast uitzonderingen(cat)
    Misschien had Bart ook iets om te doen mee moeten nemen. Al zijn er genoeg andere dingen te doen met alleen je mind

    3 jaar geleden
  • ProngsPotter

    Hij onderdrukte een zucht, want hij wilde Vladimir dat plezier niet gunnen, en ging twee ruime meters van Vladimir en zijn vreselijk goed voorbereide wachthouding op de grond zitten.

    :W:WDe manier waarop jij emotie door je tekst heen weeft zonder het daadwerkelijk te benoemen is echt oscar-waardig.

    3 jaar geleden
  • periphery

    Jouw dialogen zijn zo ongelooflijk van de pot gerukt, ik denk niet dat ik al ooit zo hooked ben geweest. Jup, ik wil hier nu een serie van. Hoewel, ik was aan het nadenken over hoe de personages het meest tot hun recht zouden komen en dan zie ik gewoon voor me hoe ze zouden schitteren in een musical, met liedjes zoals "I hate that stupid cape", "Who let he wolf out?" en een soort van Thriller-achtig einde, met Bart en Vlad die dansen zoals Michael Jackson.
    Ik ben niet normaal, hè?

    3 jaar geleden
    • Square

      EEN MUSICAL. HOLY SHIT. Dat is het beste idee ooit, hahaha, en bedankt voor het planten van die gedachte in mijn hoofd, want oh mijn god, ik kan het inderdaad zo voor me zien. Je hebt 100% gelijk, dat zou schitterend zijn, en vanaf nu ook de enige adaptatie die ik ooit zou goedkeuren. :'D

      3 jaar geleden
    • Square

      Overigens, "jouw dialogen zijn zo ongelooflijk van de pot gerukt" is volledig terecht en iets wat ik ook compleet opvat als een compliment waar ik heel blij van word, maar ik vind het wel heel mooi dat je dat zegt onder een hoofdstuk met letterlijk tien gesproken woorden erin, hahaha. Ze gaan nog zoveel babbelen, oh man.

      3 jaar geleden
    • periphery

      Hahahaha, ja maar ik wil dan graag hier even alle woorden die je schrijft overladen met een compliment: ZALIG, gestoord, grappig, geniaal! (:
      En ja toch? Musicals zijn sowieso leuker dan films of series, hoewel 10 seizoenen van dit verhaal ook aantrekkelijk klinkt eigenlijk.

      3 jaar geleden
    • Square

      De enige logische oplossing: een musicalserie. The best of both worlds. 🎶✨

      En ook dank je, mijn woorden waarderen het, ahh. <3

      3 jaar geleden
  • aarsvogel

    Ik vind je verhaald chat geweldig!

    3 jaar geleden
  • Ghafa

    Nooit geweten dat ik echt heel graag een verhaal wilde lezen over een overdramatische vampier en de meest atypische weerwolf ooit, maar hier zit ik dan, haha. Dit is echt fantastisch. :')

    3 jaar geleden
    • Square

      Mijn doel in het leven: mensen overtuigen dat de meest rare shit ooit precies was wat ze nodig hadden in hun fictie. Ik voel me succesvol. 😎✨

      3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen