Het geluid in de Great Hall is oorverdovend, maar niks vergeleken met de chaos in mijn hoofd. Luke is niet komen opdagen voor het eten. De woorden van Draco moeten een nog groter effect hebben gehad op Luke dan ik eerst al dacht. Het maakt me nieuwsgierig, want zou dit een antwoord kunnen zijn voor mijn Luke probleem? Het is iets dat ik niet weet door het zwijgen van de jongen die schuin rechts van mij zit en mij nog geen blik waardig heeft gegund. Hij is druk in gesprek met Blaise en hij beantwoordt zelfs Pansy die zich om de haverklap in het gesprek mengt. Hij doet alles behalve mij aankijken, mijn aanwezigheid erkennen.
Ik besef me dat het beter zal zijn als ik ook geen aandacht aan hem besteed, vooral nu hij zo naar de waarheid aast. Vandaag was slopend, iets dat ik voel in mijn lichaam, maar ook in mijn hoofd. Het was dat ik ging vragen naar de kennis van Draco over Luke zijn verleden, anders had Draco nog maar even door hoeven vragen en ik was gaan stromen als een waterval. Ik besef me dit maar al te goed, één van de redenen waarom ik me zo ontzettend gefrustreerd voel. De andere redenen zijn Luke en Draco.
‘Hallo? Kun je nog meer afwezig zijn?’
Handen die voor me ogen wapperen, halen me uit mijn gedachtes, waarna ik Mia pissig aan kijk. ‘Dat kan zeker.’ Ik sta op en been vervolgens de Great Hall uit. Mijn reactie was plotseling en verbaast zelfs mij terwijl ik de gangen doorloop naar de kerkers, al is het wel een typisch karaktertrekje van mijn vroegere zelf. Ik voel me gewoon zo gefrustreerd, dan kan ik echt niet even leuk gaan doen voor Mia. Het irriteert me ook mateloos dat Draco me zo negeert, alleen maar omdat ik ook vragen voor hem had.
Ik trappel de treden af en bevind me gelijk in een veel donkere en koelere setting, iets dat welkom is. Mijn hoofd is één grote knoop die ik niet kan lostrekken zonder ravage aan te richten. Ik kan niet Draco vragen om te antwoorden op mijn vragen zonder zijn vragen eerlijk te moeten beantwoorden. Ik kan ook niet niets doen, want Luke zal niet lang wegblijven, dat weet ik zeker. Zal hij zelfs nog erger worden na de woorden, wat ze ook mochten betekenen, die Draco sprak?
Ik ben ondertussen in één van de gangen gaan zitten, mijn hoofd leunend tegen de stenen muur en mijn handen op de koude grond. Ik laat de kou via mijn handen door mijn lichaam trekken en merk hoe langzamerhand de chaos alleen nog maar een vervelende ruis word. Ik sluit mijn ogen en voel voor het eerst vandaag een rust tot me komen.
Die al snel weer verdwijnt.
‘Wie denkt hij dat hij is?’ Zijn stem klinkt ver, maar duidelijk. Laag en agressief.
Ik sper mijn ogen wijd open, kijk vluchtig om me heen om te concluderen dat hij niet hier in dezelfde gang is. Ik krabbel overeind en begin gelijk te lopen, weg van zijn stem. ‘Wie denkt hij verdomme wel niet dat hij is?!’
Wat doet Luke hier? Weet hij dat ik hier ben? Ik kan hem niet tegenkomen. Ik mag hem echt niet tegenkomen. Er zijn teveel dingen gebeurt, hij heeft al teveel effect op me gehad voor één dag.
‘Ik ben sterker dan hij ooit was.’
Zijn stem laat mijn lichaam beschamend rillen. Ik vervloek mezelf dat ik zo op hem blijf reageren als het even te zwaar is. Ik maak mijn weg door de gangen van de kerkers terwijl ik zoveel mogelijk afstand probeer te creëren tussen Luke en mij. Maar dan staat hij voor me.
Zijn ogen zijn misschien wel het ergste waar ik van schrik. Ze kijken me aan, maar hij kijkt niet naar me alsof ik een mens ben. Hij ziet een object voor zich. Een object dat hij heeft gevormd, gemaakt. Een object waarvan hij denkt dat het van hem is.
Mijn reflexen zijn te laat, nog perplex van de schrik, waardoor ik de klap niet kan ontwijken. Ik voel de pijn door mijn kaak trekken en even heb ik moeite met mijn evenwicht. Ik hoor de verwijtingen die Luke naar me schreeuwt, maar tegelijkertijd neem ik ze niet in me op. Ze zweven langs me heen. Ik ben te overrompeld, maar tegelijkertijd verbaast het me niets. Luke moet laten zien dat hij de baas is, dat hij nog steeds controle heeft. Niet iets dat ik nog pik. Ik vind het laatste beetje kracht van vandaag en spuug recht in Luke zijn gezicht. ‘Go to hell.’


Alvast een fijne jaarwisseling lieverds! Dank jullie wel voor het lezen van dit verhaal en voor jullie reacties. Ik ben heel erg blij dat het verhaal zo goed bevalt (toch?) en ben stiekem ook best trots op dit verhaal. Tot in 2018!
Ik heb trouwens best wel vooruit geschreven en kom steeds dichter bij het eind o:

Reacties (4)

  • Butterflygirl

    Oh shit datzag ik al aankomen maar het maakt me zo nieuwsgierig echt goed dat ze voor zichzelf opkomt

    3 jaar geleden
  • Slughorn

    Netjes!!
    Beste wensen voor 2018! ^^

    3 jaar geleden
  • Catmint

    Wooooohooooooo, ze spuugde in z'n gezicht!!!!

    3 jaar geleden
  • Sunnyrainbow

    Aah wat goed dat ze voor zichzelf op komt!

    Verhaal bevalt zeker, al merk ik dat er voor mij iets te veel tijd tussen de hoofdstukken zit, waardoor ik wat moeite heb ik het verhaal te blijven:).

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen