Dís kromde haar tenen en ontspanden ze weer zodra ze op een stoel was gaan zitten. Een irritant trekje wanneer ze zenuwachtig was – dat helaas niet was verdwenen nu ze een elfenlijf had. Of misschien had ze wel helemaal niet het lichaam van een elf, maar zag de buitenwereld dat alleen zo. Was de illusie zo sterk dat ze er zelf ook in geloofde? Wás het eigenlijk wel een illusie?
      Dís schudde de gedachte van zich af. Ze mocht de twee dwergen aan tafel niet zomaar negeren, dat zou haar broer haar nooit vergeven. Ze gaf Thorin en Balin beiden een beleefd knikje. De oudste van de twee deed hetzelfde terug, de ander deed net alsof hij het niet zag.
      Dís klemde haar kaken op elkaar. Hij weet niet wie je bent, Dís. Maak je niet zo druk. Maar te weten dat zij zich wel moest beheersen en hij niet, beklemde haar. Of hoefde zij zich ook niet te beheersen? De bedoeling was dat ze wezenlijk een ander persoon werd, toch?
      Een glimlachje spande om haar lippen. ‘Heeft de edele dwerg niet het fatsoen om een knappe elvenvrouw als mij te begroeten?’
      Tot haar tevredenheid zag ze dat de wangen van haar broer ietsje roder kleurden. Hij was niet de enige. Sommige elfen aan tafel wierpen elkaar haastige blikken toe. Zoveel vrijpostigheid waren ze vast niet gewend. Dís kon zich nog net bedwingen om met haar ogen te rollen.
      ‘Daar heb je niets op te zeggen?’ drong ze met een flauwe grijns aan toen Thorin nog steeds naar woorden zocht.
      Naast zich hoorde ze Lórogurth zacht grinniken. Dat moedigde Dís nog meer aan. Thorin had zich altijd autoritair gedragen en bepaald wat goed voor haar was. Ze had zich nooit openlijk tegen hem verzet omdat dat hun familiereputatie schaadde, maar in haar huidige gestalte was daar geen sprake van.
      Thorin vernauwde zijn ogen, raapte zijn gebroken ego-scherven weer bij elkaar. ‘Ik betwijfel of u weet tegen wie u spreekt, vrouwe.’
      ‘Dat krijg je als je je niet aan anderen voorstelt.’
      Een vluchtige glimlach trok over het gezicht van Balin, die zijn hoofd afwendde om het niet te laten merken. Hij mocht zijn koning immers niet afvallen. Het was maar goed dat hij er naast zat. Zijn broer had bij zo’n opmerking vast al met een bijl naar haar hoofd gezwaaid.
      ‘Mijn naam is Thorin Oakenshield,’ sprak Thorin korzelig. ‘Zoon van Thrór, zoon van Thráin, koning onder de berg.’
      ‘Koning onder de berg? Welke berg mag dat dan wezen?’
      Lorogúrth stootte niet onzacht in haar zij. Geërgerd draaide ze haar hoofd opzij. De vrouw knikte naar heer Elrond, die afwachtend naar hen keek. ‘De heer van Rivendell wil graag zijn gasten welkom heten.’
      Het schaamrood verscheen op Dís’ wangen. Het bekvechten met haar broer ging haar net zo vertrouwd af als toen ze nog pubers waren. Ze wierp een berouwvolle blik op Elrond en luisterde gedwee naar zijn welkomstwoorden. Nadat deze afgerond waren, werden de deksels van de schalen gelift en kon het feestmaal beginnen.
      Dís was hier inmiddels al een paar dagen en was een beetje gewend geraakt aan het voedsel, waardoor ze alleen inwendig over het gebrek aan vlees klaagde waar de mannen achter haar zo luidruchtig over jammerden. Ze wierp een snelle blik op Thorin, die op dat vlak gemanierder was en niet liet merken dat hij andere voeding gewend was.
      Links van haar pakte iemand een puddingbroodje van een schaal. Een ruime mouw gleed over de tafel en trok bijna een wijnglas omver, die ze net op tijd opzij kon zetten.
      ‘Och, wat onhandig van mij, toch. Mijn excuses.’ Een bijzonder oude man toonde haar een vriendelijke glimlach. Hij zag er onmiskenbaar als een tovenaar uit. Dat moest Mithrandir zijn, Lórogurth had al over hem gesproken.
      ‘Ik zag het op tijd,’ antwoordde ze, kleintjes terug glimlachend. Ze hield niet zo van tovenaars. Hoe ver reikten zijn krachten? Doorzag hij de illusie?
      ‘Volgens mij hebben wij elkaar nog niet ontmoet. Mij noemen ze Gandalf. Gandalf de Grijze.’
      ‘Eh…’ Dís zocht naar worden. Bij de Goden, wat was haar nieuwe naam ook al weer?! ‘Aangenaam kennis te maken,’ prevelde ze. Dan maar zonder naam. Al was dat nogal hypocriet, gezien ze haar broer daar net min of meer over aangesproken had. De tovenaar keek haar dan ook afwachtend aan. Zweet prikte in Dís’ nek.
      ‘Euh, ik ben Rhona.’ Ze beet op de binnenkant van haar wang. De naam van haar moeder was de eerste die in haar was opgekomen. Niet heel handig. Ook niet heel elfachtig waarschijnlijk – al had ze daar nog niet zo veel verstand van. ‘Ik eh, ben een verre nicht van heer Elrond. En ik word zenuwachtig en zo, van oude mannen. Neem mij niet kwalijk.’
      Dís had het gevoel dat ze zoveel hitte uitstraalde dat de wijn in het glas dreigde te verdampen. Hulpzoekend keek ze naar Lorógurth, maar dat was niet het type vriendin dat je uit penibele situaties redde. Ze voerde een serieus gesprek met de overige tafelgenoten.
      ‘Je wordt zenuwachtig van oude mannen?’ herhaalde Gandalf, met opgetrokken wenkbrauwen van verbazing.
      ‘Ja,’ mompelde ze. Hoog tijd om wat aandacht aan het eten te besteden. Ze prikte er met een vork in.
      ‘Je bent toch zeker ouder dan een mens als ik?’
      Oh ja, tuurlijk. Lieve help, wat ben ik in vredesnaam aan het doen. Ze haalde diep adem. Ach, ze stond toch al vierkant voor paal. ‘Elfen krijgen geen rimpels. Dus ja, dat heeft iets aantrekkelijks bij mensen.’ Ze keek even naar Balin. Niet echt het toppunt van dwergenschoonheid, maar het was beter dan naar haar eigen broer kijken. ‘Of dwergen.’
      Ze voelde en lachbui opkomen. Had ze ooit zo’n gênante conversatie gevoerd? Tot overmaat van ramp was het opvallend stil aan tafel geworden. Gauw sloeg ze haar ogen neer. Ze moest nog erg wennen aan het volume van haar stem…






I know I know, een beetje een flauw hoofdstuk. Ik zit nog in de nasleep van de griep, komt vast daardoor :'D
Ik wens jullie alvast een happy 2018. Een van mijn voornemens is om frequenter te posten.:Y)

Reacties (10)

  • Trager

    Ghehehe go Dís:3

    3 jaar geleden
  • LynnBlack

    HAHAHAHAH geniaal! Wow nu wil ik ook wel eens kunnen veranderen van uiterlijk zodat niemand me herkent waarna ik lekker awkward kan gaan doen en het bloed vanonder mensen hun nagels kan halen!

    3 jaar geleden
  • Laleah

    HAHAHAHA oke ik hield hem niet :') die arme Gandalf hahaha nee oke hij lacht vast in zijn vuistje nu.
    En dat zuster-broerderlijk gekibbel, heerlijk! :')

    3 jaar geleden
  • Laleah

    ‘Ik betwijfel of u weet tegen wie u spreekt, vrouwe.’
    ‘Dat krijg je als je je niet aan anderen voorstelt.’


    Ga maar terug naar de misty mountains om af te koelen Thorin, cause you just got burned!

    3 jaar geleden
  • Kiliphilia

    Ik vind het geweldig! Arme Dis.. Hoewel ze haar broer ook even voor paal zette!
    Voor jou ook een geweldig nieuw jaar!!

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen