Foto bij O15 • Chaos

Ethan Carson

We hebben net onze spullen – en Rose haar dierbare pil waar ze nog altijd met een lichtelijk rood hoofd naar kijkt en een kleine glimlach probeert te onderdrukken als ze denkt dat ik het niet zie – in de auto gedropt en zijn via een paar zijstraatjes in de winkelstraat terechtgekomen.
Of tenminste… wat je een winkelstraat kan noemen. De ruiten zijn gebarsten, overal ligt glas, verroeste auto’s bevinden zich oftewel midden op straat oftewel een beetje op het trottoir en zombies zwerven rond alsof deze stad nu van hun is. En misschien is dat ook wel zo.
In elk geval gaan we heel erg stil moeten zijn als we deze plundertocht willen overleven. In elk geval hebben we alle medische benodigdheden en wapens al, nu moeten we zorgen dat we toekomen met voedsel en drank totdat we ergens een plaats vinden waar we dat voor het grijpen hebben.
Ik bijt wat verward op de binnenkanten van mijn wangen. Als ik mijn gedachtegang zou geloven, zou ik denken dat ik van plan ben om nog maandenlang met Rose op te trekken. Ik houd mezelf voor dat dit echter niet kan. Uiteindelijk gaan we beiden onze eigen weg weer in moeten slaan en wie weet hebben ze over een paar weken al wel een tegengif gevonden waardoor we weer ons eigen leven kunnen hervatten.
Die gedachte laat me bijna hardop lachen. Ik denk niet dat ik ooit nog een normaal leven zal hebben, niet na wat er gebeurd is. Ik heb geen geld, geen baan en mijn familie ben ik zo goed als kwijt. Er is geen weg terug hierna en eigenlijk zou sterven de betere optie zijn, maar laat ik daar nou net geen zin in hebben.
Mijn hoofd keert zich naar Rose en even vraag ik me af wat haar verhaal is. Wat deed ze daar in die kofferbak? Wat is haar achtergrond? En wat zorgt er in godsnaam voor dat ze ’s nachts gillend wakker wordt en heeft dat litteken op haar schouder veroorzaakt?
Alsof Rose in de gaten heeft waar ik aan denk, draait ze haar hoofd naar me toe en ontmoet ik haar blauwe ogen. Haar wenkbrauwen zijn gefronst en ik merk dat ik het moeilijk vind om mijn blik van haar af te scheuren.
“Oké,” zeg ik om de aandacht van ons beiden af te leiden. “Ik weet dat zich daar een supermarkt bevindt, maar dan moeten we wel zien hoe we daar komen zonder opgemerkt te worden.”
Alsof ze het er echt om doen, verschijnt er net op dat moment een zombie om de hoek. Ik heb Rose al achter me geduwd en mijn mes steekt al in zijn schedel voordat het onmenselijk wezen ook maar één geluid kan maken.
“Laat mij voorop gaan en volg me pas als ik teken geef dat je mag komen,” zeg ik tegen haar. “En wees alsjeblieft verstandig genoeg om je wapens te gebruiken die ik je heb gegeven als je op de één of andere manier toch opvalt.”
Ze knikt naar me en het valt me op dat ze lang niet meer zo bang kijkt als ik toen haar ontmoette. Hm. Tja, dat is tenminste totdat een zombie haar weer aanvalt en ze het waarschijnlijk weer in haar broek doet waardoor ik haar moet redden. Niet aan denken, Ethan. Heb nu eens voor één keer vertrouwen in haar. Zucht.
Ik schud mijn hoofd om het gesprek met mezelf te onderbreken en kijk of de kust veilig is. Wanneer ik zie dat het gaat, begin ik iets te doen wat op snelwandelen moet lijken, maar waarschijnlijk eruitziet alsof ik een rotje in mijn kont heb zitten of dringend naar de wc moet.
Waarom begin ik altijd aan onnozele dingen te denken op serieuze momenten? Noem het een talent, maar het is vervelend als de pest. Ik draai me naar Rose toe en wenk haar. Tot mijn verbazing volgt ze me al even geruisloos en zakt niet veel later naast me tegen de auto aan waar ik me achter verberg. Dit gaat een tijdje door totdat we uiteindelijk ongeschonden en ongezien aankomen bij de supermarkt.
Het is niet zo moeilijk om in te breken: alle ramen zijn kapot en de ingang, waar vroeger schuifdeuren waren, ligt aan diggelen waardoor er één groot gat is ontstaan waar je gemakkelijk doorheen kan lopen. Om echter te voorkomen dat we ongewenst gezelschap in ons gezicht krijgen gesmeten, kies ik ervoor om aan de rechterkant van het gebouw naar binnen te gaan.
Ik laat Rose als eerste naar binnen klimmen en werp nog één blik over mijn schouder voordat ik zelf naar binnen ga. Ik pak een stuk glas op en smijt deze hard door de verlaten ruimte heen, maar er weerklinkt geen gegrom en het blijft enkele minuten later ook nog steeds stil.
“Verzamel jij drank, dan ga ik opzoek naar voedsel,” zeg ik zacht tegen Rose.
We geven beiden een tikje tegen onze rugzak om aan te tonen dat we weten wat ons te doen staat en niet veel later scheiden onze wegen. Ik haast me naar de rekken waar ze blikvoer hebben staan en kijk onderweg verlangend naar de soorten vlees die koel bewaard worden in koude boxen. Waarschijnlijk zijn ze allang over datum en zou mijn gezicht er even goor als die zombies uitzien als ik ervan zou eten, maar het is het idee dat telt.
Mijn hoofd gaat met een ruk omhoog en ik leg mijn hand tegen het rek tegenover me terwijl ik luister als ik plotseling voetstappen hoor. Het is een duidelijk verschil met de voetstappen van Rose: die van Rose zijn lichtvoetig en nauwelijks te horen, maar deze zijn schuifelend en zwaar.
Met een snelle beweging haal ik mijn mes uit mijn zak en begin te lopen. Ik steek mijn hoofd om het hoekje en kijk een andere gang in dat gevuld is met waspoeder en wasmiddelen, maar ik zie niemand. De schuifelende voetstappen weerklinken deze keer harder en verwijderen zich van me.
Ik probeer te ontdekken waar Rose is, maar het geluid van de schuifelende voetstappen overheerst en dus volg ik die voetstappen maar. Ik doe mijn rugzak achterstevoren aan zodat de rugzak mijn buik bedekt en ben bezig met de rits te sluiten terwijl ik de voetstappen volg.
Er gaan een paar seconden voorbij en opeens hoor ik iemand heel hard “Hé!” roepen. Het is een mannenstem, gevolgd door Rose die een kreet slaakt. Dan weerklinkt een geluid alsof twee lichamen op de grond vallen en ik versnel mijn pas. Dankzij het geroep van Rose is het deze keer niet moeilijk om te ontdekken waar ze zijn.
Ik stoot een kreet van ergernis uit als ik zie wie dat haar tegen de grond probeert te drukken. Het is dezelfde man die haar aangevallen heeft in het kamp. Met een snelle beweging geef ik een trap tegen zijn been zodat hij om moet kijken. Wat ik niet verwacht had, is dat hij een mes vastheeft en deze in volle vaart naar me beweegt.
Ik spring naar achteren, maar het mes raakt me alsnog. Gelukkig voor mij droeg ik mijn rugzak achterstevoren waardoor het mes slechts een snee maakt in de rugzak. Ik doe mijn rugzak snel van me af en laat hem op de grond vallen waarna ik mijn eigen mes stevig vastpakt.
Opeens klemt een hand zich om zijn keel en wordt zijn lichaam naar achteren getrokken. Ik zie dat Rose haar dolk vastheeft en de man probeert te snijden, maar zijn elleboog vliegt genadeloos naar boven en raakt haar recht in haar gezicht.
“Klootzak!” schreeuw ik naar hem.
Dat trekt zijn aandacht, want hij draait zich weer naar voren en doet weer een uitval met zijn mes naar me. Het is te gehaast en ik weet de slag makkelijk te ontwijken. Ik pak zijn pols vast en draai deze hard om totdat ik gekraak hoor en hij het uitschreeuwt van de pijn. Zijn vuist zie ik echter niet aankomen en ik word hard tegen mijn oog geraakt waardoor ik mijn evenwicht verlies en op de grond val.
Ik zie vaag dat Rose een slag in haar gezicht krijgt met de handpalm van de man en dat hij haar aan haar haren naar zich toetrekt. Hij houdt zijn mes op haar keel en draait haar vervolgens een kwartslag zodat we elkaar aan kunnen kijken. En… het lijkt net alsof dat er iets in me explodeert als ik haar angstige ogen naar me zie kijken.
“Blijf van haar af,” snauw ik. “Laat haar los of ik zweer dat je je om meer zal bekommeren dan een gebroken pols alleen.”
De man lacht me in mijn gezicht uit.
“Je bent in geen positie om me te bedreigen,” zegt hij lachend. “En nu op je knieën, schatje.”
Hij geeft een trap tegen de enkel van Rose zodat ze wel door haar knieën moet zakken en hij trekt haar hoofd ruw naar beneden zodat haar keel gevaarlijk hard tegen het mes drukt. De eerste bloeddruppeltjes verschijnen net op het moment dat ik de grip op mijn mes weer vind.
Met een geoefende zijwaartse beweging smijt ik het mes naar hem toe en voel triomf als het mes zich in zijn been boort. Met een schreeuw laat hij zowel zijn mes als Rose los en ik duik naar voren.
“En nu ga je boeten,” zeg ik met een stem die niet op die van mezelf lijkt.
Ik trek mijn mes zonder genade hard uit zijn been en negeer zijn geschreeuw terwijl ik met mijn knieën zijn gewicht tegen de grond druk. Ik leg de punt van mijn mes onder zijn oog en wil net naar boven drukken als er gekraak boven mijn hoofd weerklinkt.
“Ethan, ga daar weg!” hoor ik Rose roepen voordat er een hels geluid de hele ruimte lijkt te vullen.
Ik kijk naar boven en mijn reflexen zorgen ervoor dat het instortende plafond me nog net niet raakt. De man heeft minder geluk: zijn lichaam verdwijnt onder het stof en het puin. Het besef dringt me nu pas tot me door dat ik van plan was om die man te mishandelen en even gaat er een huivering door me heen. Is dit de persoon die ik aan het worden ben?
“Ethan, ben je oké?”
Ik merk Rose haar aanwezigheid pas op als ze een hand op mijn schouder legt en ik word weer naar de realiteit gebracht. Hij had het verdiend. Die eikel zou het verdomme verdiend hebben. Als ik naar Rose kijk en het bloed op haar keel zie, bevestigt dat mijn moordlustige gedachten alleen maar.
Zonder dat ik er wat aan kan doen, leg ik mijn vingertoppen tegen haar keel en veeg het bloed weg. Haar vingertoppen strijken langs mijn oog en dat laat me weer herinneren aan de kloppende pijn die zich daar bevindt.
“Bedankt,” fluistert ze tegen me.
En op dat moment wil ik het liefste een arm om haar heenslaan en haar tegen me aandrukken. Gelukkig weerklinkt er net op dat moment gekreun onder het puin vandaan en herinner ik me wat ik aan het doen ben. Snel laat ik mijn hand zakken en verwijder de afstand tussen ons tweeën door mezelf van haar weg te duwen en mezelf in de richting van het ingestorte plafond te bewegen.
Haar aanwezigheid maakt me zwak, bedenk ik me. Ik ben echt een softie aan het worden en er is niets wat ik ertegen kan doen, buiten het bevechten en hopen dat deze onzin zo snel mogelijk op zal houden. Het zal er ook wel deels aan liggen dat ik net een klap tegen mijn kop heb gekregen en niet helder kan nadenken voor het moment, houd ik mezelf voor.
De man verschijnt half onder het puin en zijn ogen kijken me wanhopig aan, maar ik merk dat ik niets van medelijden voel.
“CDC.”
Huh?
Ik buig me dichter naar hem toe en negeer Rose die hard naar adem hapt.
“Ga naar CDC. Daar… is…”
Ik geef hem een harde klap tegen zijn wang met mijn hand om hem bij bewustzijn te houden.
“Daar is wat?” vraag ik bot aan hem.
“Daar… het tegengif… in CDC.”
Dan sluiten zijn ogen zich en na één laatste stuiptrekking valt hij helemaal stil. Ik leun wat naar achteren toe en laat het me bezinken.
“We moeten naar CDC,” zeg ik dan tegen Rose. “We moeten naar Centers for Disease Control. Daar is een tegengif.”
Rose kijkt me onzeker aan en bijt op haar onderlip, maar geeft dan een zwak knikje.
“Het is het enige waar we nu op af kunnen gaan,” mompelt ze dan.
Ik geef een knikje.
“Laten we de rest verzamelen en dan snel wegwezen voordat er anderen komen.”
Deze keer blijven we wel bij elkaar en nadat we de drank hebben verzameld, gaan we weer terug naar de rekken om blikvoer te verzamelen. Nadat we een hele voorraad ingeslagen hebben, loopt Rose naar de uitgang zodat ze naar buiten kan gaan.
Ik blijf achter en kijk naar de man die op de grond ligt, dood. Ik loop naar hem toe, trek mijn mes en sluit mijn ogen wanneer ik deze door zijn hoofd steek.
“Hij had het verdiend,” fluister ik zachtjes.
Maar het onbehagelijke gevoel blijft me de hele weg terug naar de uitgang van de supermarkt achtervolgen. Het gevoel dat ik klaar was om iemand zijn leven op een niet bepaald eervolle manier af te nemen. En dat allemaal voor een meisje.
Maar toch…
“Hij had het verdiend.”

Reacties (2)

  • AmeranthaGaia

    Ik moet trouwens wel even ontzettend weten wat Roses verleden precies is en dan moet Ethan ook even helemaal lief zijn en als dat niet gebeurd, steel ik al je koekjes.(puh)

    2 jaar geleden
    • Dragonrage

      Die koekjes zijn wel het beste onderdeel van mijn dag hoor 😅

      2 jaar geleden
    • AmeranthaGaia

      Aan het werk, dan.xD

      2 jaar geleden
  • AmeranthaGaia

    Ik snap niet precies waarom die creep hen op het laatst toch helpt. Maar Rose wordt wel echt steeds stoerder! En Ethan juist minder, wat eigenlijk voor hem wel goed is.xD

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen

Add Your Banner Here