Buitenadem arriveerde ik bij Harry’s poort. Soepel stapte ik van mijn fiets af en drukte op het knopje van de huissleutel, waardoor de hekken automatisch opende. Ik wilde net de oprijlaan op fietsen, toen mijn stem in het Brits werd geroepen. Ik herkende de stem niet, waardoor ik verbaasd over mijn schouder keek. Het volgende moment verblinde een flits me. Een man met een fotocamera kwam op me aflopen. Hij leek zelfverzekerd en vastbesloten een paar antwoorden uit me te krijgen. Het deed me verstenen. Weglopen was onbeleefd en egoïstisch, niet een status die ik direct als de ‘vriendin van Harry’ wilde krijgen. Alleen ik betwijfelde of het wel verstandig was om het verhaal van de man aan te horen. Het was kiezen tussen mezelf beschermen en Harry’s status of mezelf zijn en beleefd afwachten wat de man te zeggen had. Mijn twijfel moest zichtbaar zijn, want de man stond al met zijn camera in zijn hand voor mijn neus. Hij was lang en dun. Vaag had hij iets weg van Harry Potter. Zijn bril met een zwart montuur gaven hem een pientere uitdruk, waardoor ik wist dat hij wel geleerd moest zijn. Het deed me afvragen voor welke krant of tijdschrift hij werkte. Van dichtbij zag hij er jonger uit. Ik zou hem niet ouder dan dertig durven schatten.
‘Feline Johanssen, is het toch?’ De jongen keek me met doordringende ogen aan. Het was een retorische vraag, iedereen wist het antwoord al. Ik zette mijn glimlach op, waarvan ik wist dat hij niet als ‘nep’ aangeduid kon worden. Het was namelijk een oprechte glimlach. Hoewel ik deze hele confrontatie beangstigend vond, was dit ook mijn kans om de ware Feline aan de kranten te laten zien en niet de magere golddigger met psychische issues, zoals de tijdschriften me afschilderden.
‘Ja, dat ben ik. Wat is uw naam?’ Ik keek de man afwachtend aan. Hij stak gelijk zijn hand uit, die ik vriendelijk aannam.
‘Thomas Waiden.’
‘Waarmee kan ik je helpen, Thomas.’ Mijn blauwe ogen bestudeerden de man nog altijd afwachtend. Het was dat hij alleen was, anders zou ik niet zo kalm kunnen blijven en had ik waarschijnlijk voor de vluchtoptie gekozen. De man begon in rap Engels uit te leggen waarvoor hij werkte, maar ik nam het met een korreltje zout. Het enige wat ik onthield, was de naam van het tijdschrift. Dan kon ik me alvast voorbereiden voor wat morgen gepubliceerd zou zijn.
‘En het zou heel gaaf zijn als ik als eerste wat vragen beantwoord kan krijgen over de relatie tussen jou en Harry,’ sloot hij zijn betoog af en leek voor het eerst iets onzekers door te laten schemeren. Ik was me er echter van bewust dat het een grote act was. Onschuld werkte beter, dacht de jongeman. Ik herkende de gespeeldheid van mijn eigen dagen op de toneelschool. Acteur hoefde de man niet te worden, dat was niets voor hem.
‘Ik heb niet heel veel tijd, want Harry wacht binnen op me en ik zal niet in staat zijn om alles te beantwoorden.’ De man kreeg zijn dwingende blik terug, maar ik bleef glimlachen. ‘Maar ik denk dat vijf minuutjes wel moet lukken.’ Ik knikte de man toe en hield mijn hart vast voor de vragen. Vanbinnen bad ik dat ik met mijn juridische vermogen om juridisch correct antwoord te geven ook hier mezelf correct wist neer te zetten, zonder dat al mijn antwoorden verdraaid werden.
‘Oké, vorige week was Harry bij jou in Nederland op bezoek geweest. In dat weekend zijn concerten van Harry massaal uitverkocht, waardoor zijn tournee eerder begint. Wat betekent dat voor jullie relatie?’ De vraag haakte gelijk in op een onderwerp waar Harry en ik het deze week over zouden hebben. Het was een pijnlijk puntje, maar wist de glimlach niet van mijn gezicht te slaan. Ik was er namelijk van overtuigd dat Harry en ik ons daar doorheen zouden slaan.
‘Het is natuurlijk moeilijk te zeggen hoe alles in de toekomst zal lopen. Vooral aangezien het nu pas begin juli is en Harry’s tournee in augustus begint. Dus we hebben nog een heerlijke maand, waarin we elkaar waarschijnlijk vaak genoeg gaan zien.’
‘Waarschijnlijk?’ De man benadrukte het woord waarschijnlijk, waardoor ik wist dat hij probeerde te peilen of de relatie tussen mij en Harry instabiel was.
‘Ja, waarschijnlijk. U weet ook nog niet wie u over drie weken ziet, ofwel?’ Met een grote grijns keek ik de man aan. Mijn ogen twinkelden en ik begon te merken dat ik dit spelletje leuk vond.
‘Je kan het wel afspreken.’
‘Dat kan zeker, maar naar mijn mening is het leven leuker als er dingen spontaan gebeuren. Maar terug naar uw vraag over het tournee. Harry en ik leiden totaal verschillende levens. Ik ben hard aan het studeren voor het behalen van een juridische titel, terwijl Harry heel hard werkt voor zijn solocarrière. Het zijn doelen op een heel ander niveau, maar geen van ons beide wil de dromen van de ander in de weg staan. Dat Harry dan nog meer concertzalen vol weet te krijgen, nog meer mensen weet te inspireren en nog meer succes weet te behalen kan ik dan alleen maar aanmoedigen.’
‘Maar als je meer van spontane planning houdt dan van een uitgestippeld leven is een relatie met een popster niet echt naar jouw behoefte. Dat gaat moeilijk samen, aangezien Harry’s leven ongetwijfeld voor de aankomende maanden al helemaal uitgestippeld is.’ De man hield zijn hoofd een beetje schuin. Ik glimlachte, terwijl ik mijn mobiel in mijn jaszak voelde trillen. Harry belde waarschijnlijk, zijn poort stond immers al veel te lang open.
‘Harry’s leven is inderdaad een stuk meer uitgestippeld dan het mijne. Het enige waarmee ik het kan vergelijken is de planning die ik heb voor tentamens en deadlines. Die liggen voor mij ook al gedurende het hele jaar vast. Datzelfde geldt voor Harry met zijn concerten, interviews en fotoshoots. De werk- en studiegedeeltes in ons leven ligt helemaal vast, maar ons privé- en sociale leven is vrij en alles behalve volgepland. En ja, Harry’s werkgedeelte vergt meer tijd dan mijn studiegedeelte, maar dat geeft mij ook de vrijheid om mezelf te blijven ontwikkelen.’
‘Jezelf te ontwikkelen? Wat voor een ontwikkelingen had je in gedachte?’
‘Allerlei ontwikkelingen. Iedereen heeft dromen, zo ook ik. En ik hoop gedurende de komende jaren deze meer te verwezenlijken.’ Na dat antwoord wierp ik een blik op mijn horloge. Er waren al meer dan tien minuten voorbij getikt. ‘Ik vind het spijtig om te zeggen Thomas, maar ik moet nu echt gaan.’ Met die woorden schudde ik zijn hand, die hij standvastig vasthield. Hij kneep mijn vingers nog net niet fijn.
‘Nog één vraag.’ De handschudding deed pijn, waardoor mijn glimlach lichtjes bevroor.
‘Alleen als u mijn hand loslaat.’ Mijn blauwe ogen kregen dezelfde dwingende gloed als de man. Ik voelde een golf van zelfverzekerdheid door me heen golven, alsof ik aan het winnen was. De man liet langzaam mijn hand los, waarna ik het stuur van de rode fiets stevig vastpakte.
‘Je hebt in het verleden anorexia gehad. En in Harry’s leven zijn veel modellen, actrices, zangeressen en andere vrouwen actief. Maakt dat je onzeker?’ De vraag deed me mijn maag omkeren, omdat het antwoord altijd fout zou zijn. En de onzekerheid nog altijd gevoelig lag.
‘Ik ben inmiddels twee jaar van mijn ziekte af. Gedurende de periode waarin ik streed tegen de ziekte, die ik levens heb zien breken, heb ik ongelofelijk veel geleerd. Het is een ziekte, die onbegrijpelijk is wanneer je er als buitenstaander niet onder lijdt. Ik hoop dan ook met het boek dat ik momenteel aan het schrijven ben duidelijk te maken wat de ziekte inhoud, wat het met iemand en diens omgeving doet. Als u me nu zou willen excuseren, er wacht iemand op me.’ Met een glimlach en een klein hoofdknikje begon ik vooruit te lopen. De poorten sloten automatisch achter me. Het geklik van de fotocamera achtervolgde me nog even, maar eenmaal bij Harry’s huis was het geluid niet meer te horen. Ik opende de zijdeur van de garage en parkeerde mijn fiets op de plek waar ik hem had aangetroffen. De laatste vraag van de journalist had mijn vrolijkheid uit me gezogen. Ook de aanwezigheid van al die vrouwen lag me immers gevoelig. Ik checkte wekelijks of Harry nog met een andere, veel mooiere vrouw was gespot. Ja, het maakte me onzeker. Ik vergeleek mezelf met de modellen en actrices, dat wist ikzelf ook. En ik wist dat het gevaarlijk was. Daarom was deze vraag zo lastig. Ik zou moeten liegen om mezelf, Harry en mijn ouders een bevredigend antwoord te geven. Een leugen die ik niet kon opbrengen. Ik was niet ziek meer, maar ik moest wel oppassen. En dit soort vragen waren niet bevorderend. Met een diepe zucht liet ik mijn hoofd even tegen de koude muur rusten en balde mijn handen tot vuisten. Ik had weg moeten lopen van Thomas Waiden.
‘Fé?’ Harry’s schorre stem galmde door de garage. Geschrokken keek ik op. Had Harry me zien aankomen? Hoe wist hij zo snel dat ik hier was? ‘Gaat het?’ Binnen drie seconde wist Harry de grote ruimte te overbruggen en legde zijn grote warme handen op mijn wangen. ‘Je bent lijkbleek. Voel je je wel goed? Waar was je? Wat is er gebeurd?’ De bezorgde stem van Harry deed me kleintjes glimlachen, maar maakte het verdriet heviger naar de voorgrond komen. Ik wilde niet huilen. Echt niet. Vandaar dat ik Harry’s polsen vastpakte en zijn handen van mijn wangen haalde.
‘Ik heb een beetje trek van het fietsen, denk ik.’ De leugen was keihard. Ik trek? Het leek eerder alsof mijn ontbijt weer uit mijn maag moest. Ik verstrengelde mijn vingers met die van Harry en speelde met zijn ringen.
‘Ik heb borrelhapjes klaar staan.’ Hij liet me hem aankijken. ‘Maar ik geloof je niet.’ Ik beet hard op mijn lip.
‘Er is niks. Kom we gaan lekker naar de woonkamer.’ Met die woorden liet ik Harry’s hand los en liep hem voor naar de woonkamer. Harry volgde me in mijn hielen. In de woonkamer trok ik mijn jas uit, die Harry vlug van me aannam. Ik keek de jongen na, terwijl hij de gang in verdween. Hij was lief. Iets wat ik nooit achter hem verwacht had. Binnen een aantal seconde kwam hij weer terug. Zijn groene ogen stonden nog altijd bezorgd en ik wist dat hij een betere verklaring wilde horen. Of beter gezegd, de waarheid. Ik plofte neer op de bank, die ongelofelijk lekker zat, en keek naar de wijnglazen en de klaargezette borrelhapjes. Hij had zelfs kaarsjes aangestoken.
‘Wil je witte of rode wijn?’ Harry’s stem was aarzelend. Ik zag de twijfel in zijn stem. Hoe ging hij dit aanpakken? Ik besloot het hem makkelijker te maken. Dat verdiende hij wel.
‘Ik pak het zo wel. Kan je even bij me komen zitten?’ Beschaamd sloeg ik mijn ogen neer. Harry kwam schoorvoetend op me af en liet zich naast me zakken. De angst was in zijn ogen af te lezen. Ik streek met mijn duim over zijn hand en haatte mezelf voor mijn kwetsbaarheid.
‘Fé, wat is er? Je maakt me bang.’ Zijn warme adem gleed over mijn gezicht, waardoor ik kippenvel kreeg. Met mijn blauwe ogen keek ik hem aan. Ik bestudeerde zijn gezicht nauwkeurig en gleed met mijn duim over zijn wang en streek vervolgens over zijn lippen.
Mijn hart bonsde tegen mijn keel. Opeens had ik geen zin meer om te praten. Ik wilde hem tegen me aanvoelen. Ik wilde niks anders dan dat. Ik wilde zijn warme armen om me heen. Ik wilde zijn lippen tegen de mijne. Dat was de enige troost die ik wilde. Vastbesloten drukte ik dan ook mijn lippen tegen de zijne en kroop dicht tegen hem aan. Harry was overdondert door mijn verrassende actie, maar ging er niet veel later al te graag op in. Zijn handen gleden over mijn rug en volgden de lijnen van mijn ruggenwervel. Zijn warme handen voelden aangenaam aan op mijn blote huid. Ik liet mijn handen door zijn haren glijden, langs zijn nek naar de onderkant van zijn blauwe trui. Mijn handen gleden onder zijn shirt, waardoor Harry afstand nam. Zijn groene ogen keken me onderzoekend aan.
‘Fé, wat is er?’ Zijn vraag zweefde in de lucht. En hoewel het het moment kon verpesten, was dat niet de sfeer die in de lucht hing. Ik zou Harry nog wel vertellen over Thomas, over de vraag en over mijn onzekerheid, maar niet nu. Niet op dit moment. Daar was het te mooi voor.
‘Ik houd van je.’ De woorden kwamen fluisterend over mijn lippen, maar terwijl ik het uitsprak, wist ik dat het uit het diepst van mijn hart kwam. ‘Ik weet dat het vroeg is, maar ik kan er niks aandoen. Alles in mijn lichaam wil bij je zijn.’ Harry’s handen staakten zijn strelingen over mijn rug en zijn blik had een vreemde uitdrukking, die ik nog niet eerder bij de jongen had gezien. ‘Je hoeft het niet terug te zeggen,’ begon ik aarzelend. ‘Ik bedoel, ik weet ook niet waarom ik het zei. Het floepte eruit.’ Mijn geratel ging onbewust over in het Nederlands. Dit maakte een gegrinnik bij Harry los, waarna hij zijn lippen op de mijne drukte.
‘Fé, ik houd ook van jou. Denk ik. Jij maakt iets los wat ik nog nooit heb gevoeld en als dat houden van is, dan houd ik ook ontzettend veel van jou.’ Zijn woorden verbraken de stilte en deden me glimlachen. Zijn woorden deden me aan het denken zetten. Houden van is inderdaad een onduidelijk en vaag begrip. Wat is het? Lang de tijd had ik niet om over Harry's ingewikkelde, maar ook diepzinnig mooie woorden na te denken. Soepel stond Harry op en tilde me van de bank af. Ik sloeg mijn benen om zijn middel en mijn armen stevig om zijn nek. Met een gelukzalige blik en een grote grijns begon hij te lopen. De trappen op. Ik keek nieuwsgierig om me heen, terwijl het nog onbekende deel van Harry’s huis aan me onthuld werd. Voordat ik het doorhad stonden we in de badkamer. De modern ingerichte badkamer had een gigantische douche. Ik had geen tijd om de badkamer uitvoerig te bestuderen, aangezien Harry me tegen een muur drukte. De koud van de tegels deed me met een kreetje dichter tegen Harry aankruipen. Vervolgens zette Harry met een tevreden grijns de warme douche aan, waardoor we binnen enkele seconde doorweekt waren. Opnieuw slaakte ik een kreetje, nu van totale verrassing. Harry zette me neer op de grond en zette zijn handen aan weerszijden van mijn hoofd. Zijn indringende blik deed me het water vergeten en mijn glimlach verdwijnen.
‘Féline Johanssen, ik houd ook van jou.’


Nu wel echt de dag daarna nog een stukje (: Ik hoop dat jullie het weer leuk vinden. Tips zijn altijd welkom! En gister 5 kudo's!! Wauwie, echt top!! <3

Ik heb vanaf morgen tentamens, helaas, dus ik hoop dat het goed gaat komen!

Reacties (4)

  • FollowYourDream

    Dit is echt te schattig! Ik ship Feline en Harry zo hard!
    Ik denk niet dat het slim was dat Feline met de journalist praatte. Die journalisten schrijven toch wat ze willen, waarheid of niet. Ze gaan sowieso Feline haar woorden verdraaien, waardoor het voor Feline allemaal slechter uitdraait.
    Journalisten doen er alles aan om extra lezers te hebben, en het maakt helemaal niet uit of ze de waarheid schrijven of niet.

    Heerlijk verhaal!

    Heel veel succes met je tentamens! Ik duim voor je!

    Xxx

    3 jaar geleden
  • EvaSalvatore

    YEAAH! en wow intens op het einde! zie het helemaal voor me! snel verder (zeker na die valse upload van 43 die 16+ is)

    3 jaar geleden
  • Teal

    Jaaaaa cute

    3 jaar geleden
  • MR11

    OH YES FINALLY*O*

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen