Ik had geen idee meer hoe we de rest van de dag op moesten vullen. Er waren geen specifieke activiteiten meer gepland en Louis leek dan ook niet echt zin te hebben in een activiteit. En dus had ik maar mijn boek er bij genomen en had ik gelezen terwijl Louis tegen mijn borst aan lag. Louis staarde voor zich uit voor zover ik wist. Nou ja, daar ging ik van uit totdat ik zacht gesnurk opmerkte. Ik was oprecht verbaasd maar tegelijkertijd was het ook wel iets goeds en iets waar ik ietwat van ontspande. De sfeer was per slot van rekening zo gespannen terwijl hij wakker was. En dus bleef hij slap tegen me aan liggen terwijl ik voorzichtig bewoog wanneer ik een pagina om moest slaan. Ik probeerde zo zachtjes en voorzichtig mogelijk te bewegen. Nou ja, mijn concentratie was dan ook heel slecht plotseling. Ik was meer bezig met de jongen die op mijn schoot zat en zijn hoofd op mijn borst gelegd had. Zijn hele lichaam lag tegen me aan geleund en dat liet me om de een of andere reden goed voelen. Ik was zijn kussen. En ik was trots op het feit dat ik zijn kussen was. Daar had ik alleen maar van kunnen dromen de afgelopen tijd, toen hij nog niets met me te maken wou hebben. De personen waarmee ik vreemd was gegaan waren er niets tegen. Ik was dan ook niet per se trots toen ik de volgende ochtend met Hanna naast me wakker werd. Nou ja, zij was al wakker. Ze was gewoon als een engerd naar me aan het staren. En dat vond ik nog twintig keer zo erg. Wie wist wat ze allemaal gedaan had. Als ze foto's had, dan had ik misschien nog een probleem ook. Ik kon Louis niet weer er op af sturen om foto's te verwijderen. En zelf met haar afspreken voelde echt enorm fout. Ik wou gewoon van alle drama af zijn. Hoe moeilijk kon het zijn? Moeilijk, blijkbaar.
Ik zuchtte en liet mijn boek zakken, om vervolgens gewoon me bezig te houden met Louis tegen me aan houden en voor me uit staren. Nou ja, nog steeds heel voorzichtig. Ik wou hem niet wekken. En ik wist niet hoe vast hij sliep momenteel. Ik had zin om hem stevig te knuffelen, maar dat was waarschijnlijk geen strak plan wanneer ik hem niet wou wekken. Ik moest het zo laten. Maar goed, het was al meer dan ik me ooit kon wensen de afgelopen tijd. We hadden geen seks gehad of iets in die richting voor maanden, naast kussen en knuffelen dan. Maar goed, die spanning was er wel. Die voelde je gewoon. En die wou ik ook niet misbruiken in de tijd waarin hij zich slecht voelde omdat hij een dierbare verloren was. Als hij me daarna nog steeds wou spreken, wanneer hij me niet per se meer nodig had, dan overwoog ik nog wel een move te maken. Maar nu moest ik rustig aan doen. Ik moest zijn grenzen accepteren. Hoe raar dat eigenlijk ook klonk wanneer hij tegen me aan geleund lag met zijn volledige lichaam. Ik glimlachte toch wel bij de gedachte. Ik hield zo veel van hem. Dat was nooit verdwenen eigenlijk. Ik had me ten tijde van het geen contact hebben ook verboden om hem leuk te vinden. Daar zou ik mezelf alleen maar mee kwellen. Maar de waarheid was dat ik echt heel veel van hem hield en hem niet kwijt wou. Ik had wederom ervaren hoe het was om een ander te hebben, maar niets of niemand was zo goed geweest voor me als Louis. En hoewel ik dat hem het liefste vertelde, gewoon alleen al om die lieve glimlach te zien, kon ik dat maar beter achterwege laten momenteel. Ik wou niet te opdringerig over komen door mijn gevoelens allemaal gelijk uit te spreken. En tja, momenteel wou ik helemaal niets uitspreken. Ik liet Louis in zijn waarde. Hij sliep eindelijk eens, en dat zelfs zonder medicatie.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen