Voor Smoakatom!
Let op: bevat driehoeksverhouding naar aanvraag.


Normaal gesproken was Esmée Hale niet zo bang voor horrorfilms. Normaal gesproken kon ze wel tegen de schrikeffecten en de enge clowns of moordenaars die ze lieten zien. Maar de film die Ray Palmer en Leonard Snart hadden uitgekozen, was veel en veel enger dan dat. Het liefst wilde Esmée de film uitzetten en gaan slapen, maar ze had een wed gemaakt met Ray en Leonard dat ze niet bang zou zijn. Welke film ze dan ook zou zien.
De drie leefden al een lange tijd samen en hadden een soort driehoeksverhouding ontwikkeld. In het begin had ze het zelf heel moeilijk gevonden, maar ondertussen waren ze vijf jaar verder en kon ze niet anders meer denken. Ze hoopte nog altijd dat mensen haar begrepen, maar ze wist dat de meeste mensen het toch niet goed zouden keuren. Meestal hielden ze zich afwezig en over het algemeen hield Esmée Leonards hand vast als ze uit gingen. Waardoor Ray het derde wiel aan de wagen leek. Soms vroeg ze zich af wat hij daarvan vond. Al kreeg hij daar genoeg voor terug binnenshuis.
Ze waren aan elkaar gewend geraakt en deden niks meer alleen. Daarom ook dat Esmée tussen die twee in bed was gekropen toen ze de film gingen kijken. En dat ze nog altijd beide mannen niet had aangeraakt, verbaasde Leonard een beetje.
Hij had verwacht dat ze al vanaf moment één bang zou zijn, maar de film was nu een kwartier bezig en Esmée hield haarzelf goed staande.

Af en toe wisselde Leonard een blik met Ray, die zijn wenkbrauw op trok. Toen hij de film voor het eerst had gezien, was hij zelfs bang geweest. En alhoewel Leonard het niet toegaf, was hij ook af en toe geschrokken.
Toch voelde Leonard hoe Esmée steeds wat dichter naar hem toe schoof. Hij wilde zo graag zijn arm om haar heen slaan, maar hij wilde ook zien hoe ver ze ging voor de twintig euro die ze zou krijgen. Hij wist echter ook dat het over een minuut of vijf nog veel erger zou worden en dat ze dat toch niet uit kon staan.
Dus wachtte hij, net als Ray, af tot ze toegaf.
Ray had zijn armen over elkaar geslagen en focuste zijn blik op Esmée. Ze kwam zo kwetsbaar en klein over, omdat ze de helft van de tijd haar adem inhield en met grote ogen naar de televisie keek. Ze had niet eens oog voor hem of Leonard. Of misschien wilde ze het niet toegeven.

De minuten gingen voorbij en het moment dat Leonard in gedachten had kwam voorbij. Esmée gilde hard en schoof naar achter. Ze pakte het eerste wat ze tegen kwam, Leonards arm en kroop erachter. Het moment bleef aanhouden en Esmée kneep steeds harder in Leonards arm.
"Ray kom eens hier." zei ze bang. Ray lachte zachtjes en schoof wat dichter naar haar toe. Ze pakte zijn hand en legde die om haar schouders heen.
"Deze film is niet leuk!" zei ze bang.
"Wil je hem uitzetten? Je hebt toch al verloren." grijnsde Leonard.
Esmée schudde haar hoofd.
"Geef me nog één kans." zei ze snel.
"Éen kans, niet meer dan dat." zei Ray.

Het duurde niet meer dan vijf minuten voordat Esmée letterlijk achter Ray kroop. Leonard begon te lachen en zette de televisie uit.
"Dat is niet grappig. Ik krijg straks nog een trauma aan clowns of horrorfilms." zei ze gefrustreerd. "Hoe komen jullie aan deze film?"
Ze keek Ray quasi-boos aan, waardoor hij snel naar Leonard wees. Leonard rolde met zijn ogen en haalde zijn schouders op.
"Ik heb hem ooit eens gezien met Mick." hij begon te lachen. "Hij was zo bang."
Hij moest lachen om de herinnering en schudde toen zijn hoofd.
"Maar ik moet toegeven dat ik het ook een best wel enge film vind. Hij is goed gemaakt." zei hij toen.
Esmée gromde wat en kroop toen over Ray heen uit het bed. Haar hart was nog steeds niet gekalmeerd en klopte als een gek van de spanning. Ze haalde haar handen over haar gezicht en klopte tegen haar wangen aan.
"Ik kan je nu alvast vertellen dat er niemand weg gaat vannacht." zei ze zuchtend. Ze pakte een flesje water van de tafel bij het raam en nam een grote slok.
Normaal gesproken wisselde ze hun slaapplek af. Het bed was te klein voor hun drie en eigenlijk vond ze het af en toe wel fijn om alleen te slapen. Maar na deze film gezien te hebben, wist ze dat ze voorlopig niet zou slapen als ze aan de buitenkant van het bed zou liggen. Of alleen.
"Jullie gaan maar lekker krap liggen, maar jullie gaan niet weg. Ben al bang genoeg dat iemand nu vanonder het bed mijn voet vastpakt."
Leonard begon te lachen en Ray lachte ook zachtjes.
"Ik haat jullie!" zei ze lachend, waarna ze naar de twee wees.

Toen Esmée eindelijk een beetje was bijgekomen van de spanning liep ze terug naar het bed. Ze kroop over Ray heen, die haar vastpakte en haar tegen zich aan drukte. Ze gaf hem een korte kus voordat ze tussen hen in ging zitten. Ze keek op haar horloge, bijna twee uur 's nachts.
"Tijd voor het tweede deel?" opperde Leonard. Met een ruk keek Esmée hem aan, waarna hij in de lach schoot. Ze sloeg hem tegen zijn arm, waarna hij haar tegen zich aan drukte. Ze hield van zijn lach en vooral als hij haar vasthield. Hij was niet zo klef als Ray soms kon zijn. En hoe graag ze van Ray ook die aandacht wilde, bij Leonard vond ze het meestal niet zo erg. Voornamelijk omdat dit soort momenten dan nog erger gekoesterd werden. Ze drukte haar lippen op die van Leonard en legde haar rechterhand in zijn nek.
"Maar die twintig euro krijg je niet hoor." zei ze tegen zijn lippen aan.
Hij ging rechtop zitten en keek haar aan. Een glimlach op zijn gezicht.
"Ik vind het wel goed zo. Jouw gezicht was te mooi voor woorden." zei hij toen.
Hij pakte haar hand en wreef er zwijgend overheen.
"Vinden jullie het oké als ik de lichten uit ga doen. Ik ben een beetje kapot van werk." viel Ray tussenbeide. Esmée draaide een kwartslag en knikte.
"Natuurlijk, Ray." zei ze. Leonard knikte ook. Ray stond op en liep naar de badkamer. De kraan ging aan en Esmée kroop tegen Leonard aan.
"Vind je het niet erg om hier te slapen?" vroeg ze aan Leonard. Hij zou vandaag diegene zijn die alleen sliep. En net als Esmée zelf vond hij dat soms wat fijner.
"Nee hoor." zei hij. "Ik had al verwacht dat je zo iets ging zeggen."
Esmée haar wangen werden lichtjes rood, omdat Leonard precies wist hoe Esmée in elkaar zat.
"Laten we alvast gaan liggen." zei hij toen. Samen zakte ze onderuit en zodra Leonard goed lag, legde ze haar hoofd op zijn borstkas en deed de dekens over hen heen. Ze keken toe hoe Ray weer terug kwam en de lichten uitdeed.
"Wil je dat licht aan laten staan?" vroeg Esmée zachtjes. Ray keek om en zag toen dat ze wees naar zijn nachtlampje. Een grote glimlach ontstond op zijn gezicht.
"Natuurlijk." zei hij. Nadat hij het laatste licht, behalve zijn nachtlampje, had uitgedaan liep hij richting de andere kamer. Hij kwam terug met een deken en glimlachte naar Leonard en Esmée.
"Met jullie twee houd ik niks over." legde hij uit.
"Moet jij nodig zeggen, Raymond. Jouw lichaam neemt al een hele deken in beslag. We hebben genoeg ruimte zo." zei Leonard met een grote grijns.
Ray rolde met zijn ogen en kroop naast Esmée.
"Ik kan altijd nog weg gaan." grinnikte hij, maar Esmée had zijn hand al gepakte en trok hem naar zich toe.
"Echt niet." mompelde ze, terwijl ze voelde hoe Ray zich tegen haar aan nestelen. Ze glimlachte zachtjes, toen ze een kusje in haar nek voelde.
"Waar is mijn kus?" vroeg Leonard. Zuchtend kwam Ray overeind en drukte zijn lippen op die van Leonard. Ray kon het niet laten om te lachen.
"Ben je nu blij, Len?" vroeg hij. Waarna Leonard knikte. Ray lachte zachte en kroop toen weer tegen Esmée aan.
Leonard pakte Esmée haar kin en kuste haar, voordat hij zijn ogen sloot en gelukzalig zuchtte.
"Welterusten," fluisterde ze. "..als ik überhaupt nog kan slapen."
Waardoor beide mannen weer in de lach schoten en besloten haar de rest van de nacht niet meer los te laten.

Reacties (31)

  • AckIes

    DEZE OS IS ECHT CUTE AF LOVE IT

    2 jaar geleden
  • AckIes

    en besloten haar de rest van de nacht niet meer los te laten.

    zo wil ik elke nacht wel slapen, for real

    2 jaar geleden
  • AckIes

    "Waar is mijn kus?" vroeg Leonard. Zuchtend kwam Ray overeind en drukte zijn lippen op die van Leonard.

    OH YASH COLDATOM AF!!!!

    2 jaar geleden
  • AckIes

    "Echt niet." mompelde ze, terwijl ze voelde hoe Ray zich tegen haar aan nestelen. Ze glimlachte zachtjes, toen ze een kusje in haar nek voelde.

    ADSBHFDJSKDS

    2 jaar geleden
  • AckIes

    "Moet jij nodig zeggen, Raymond. Jouw lichaam neemt al een hele deken in beslag

    dit is zo true tho

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen

Add Your Banner Here