Image and video hosting by TinyPic" alt="Foto bij 386. Yasmin Evans" style="max-width:100%; display:inline;" />

"Hoe staan de zaken er hier voor dan?" Vroeg ik oprecht nieuwsgierig, nadat ik Teddy terug veilig in de armen van zijn moeder had geplaatst.
"Eerlijk gezegd, ik Weet er niet het fijne van. Remus denkt dat hij me beschermd door me in het duister te houden. Dus ik ken alleen de grote lijnen. Harry is al tijden niet meer gezien. De orde verkruimeld terwijl je er naar kijkt. Er worden zo veel wizards en witches vermist en dood terug gevonden. We beginnen op een punt te komen waarop we niet meer kunnen terugkeren. We zijn zwaar aan de verliezende kant. Dat verteld Remus me natuurlijk niet zo maar het is duidelijk te horen in zijn stem." Gaf ze toe. Ik slikte even. Ze wist meer dan ik. Om een of andere reden koesterde ik nog hoop dat we dit nog vol zouden houden. Dat we ons nu tijdelijk verstopten om daarna gezamelijk en ik grote getale op te komen tegen Voldemort. Ik had me gewoon niet gerealiseerd dat we met niet veel meer waren. Dat niemand nog durfde op te komen. Dat zelf verstoppen niet altijd baat had.
"Ik heb te lang aan de zijlijn gestaan. Ik was me niet bewust van hoe extreem prangend de situatie was." Gaf ik meer dan een beetje beschaamd toe.
"Dus die van jou houdt je nog meer in het duister?" Vroeg ze met een speelse knipoog.
Ik zuchtte even.
"Als het aan Sev lag, zou ik mijn bed niet meer uit komen. Al kan dat ook niet fantastisch zijn voor de baby." Vertrouwde ik haar toe, en deed mijn best om niet te letten op het gezicht dat ze trok bij Severus' nickname. Ik snapte haar best, ze kende de man amper.
"Nee okay, maar wat doe je de hele tijd dan?" Vroeg Tonks wat verbaasd. Zij en Lupin waren vrij actief in het verzet; ze beraamden rebelse activiteiten en ze hadden een kersverse baby om voor te zorgen. Genoeg werk. En wat deed ik...? Boeken lezen. Mezelf veilig houden. Dat vooral. Wegvluchten.
"Ik heb zitten denken wat ik kon doen om te helpen. Tante was vroeger een healer. Ze is een pureblood met een grote mansion. Misschien kunnen we daar een soort eerste hulp creëren indien er gewonden zijn die meer nodig hebben dan de gewone health spells die de meeste ouders kennen." Yasmin vroeg zich af wat Tonks Dacht, de vrouw staarde haar een beetje onzeker aan.
"Dat zou best handig zijn... Tot nu toe is Remus nog nooit thuis gekomen met dingen die ik niet kon oplossen maar het zou aangenaam zijn om te weten waar heen te gaan als dat niet zo was." Begon ze. Ik grijnsde breed. Altijd aangenaam als je vermoedden bevestigd werd.
"Maar hoe hou je dat in Merlin's naam geheim en veilig?" Vroeg ze.
"Daar zit ik tot nu toe ook vast..." Gaf ik toe. Tonks knikte.
"Ik zal erover nadenken." Beloofde ze me.
"Dus hoe gaat het met jou...met jullie?" Vroeg ze na een korte pauze. Ik haalde mijn schouders op.
"Met mij gaat het best goed. Volgens Sev en zijn moeder zou ik de hele tijd in bed moeten liggen. Gaat dus niet gebeuren. Al is het wel aangenaam om iemand in de buurt te hebben die weet wat er aan de hand is als ik me niet fantastisch voel, of als ik -vreselijk genoeg- ergens hulp bij nodig ben." Gaf ik toe. Ik ging bijna rillen. Tonks lachte om mijn frustratie van hulpeloosheid, al klopte ze bemoedigend op mijn been.
"Vanuit mijn ervaring is het alles helemaal waard." Verzekerde ze me. Dat was niet zo moeilijk, Tonks glom van trots.
"Dus... Hoe gaat..Snape om met het feit dat ie vader wordt?" Het klonk deels nieuwsgierig en deels....alsof ze wou dat ze haar hoofd kon bleachen. Ik grinnikte.
"Het idee slaat wel aan bij hem. Vandaar de over bescherming waarschijnlijk." Tonks schudde haar hoofd bijna ongelovig.
"Ik kan me niet voorstellen hoe Snape eruit ziet met een baby in zijn armen. Ik had me voorgesteld dat hij dat als een soort horror situatie zou zien. Bleh, baby..." Lachte ze terwijl ze haar armen uitstak in een bijna zombie achtige move. Ik had amper door dat ze haar gezicht in een slechte variant van Severus' had veranderd. Al was het best vreemd om iets te zien dat vrij goed op Severus leek in Tonks kleding. Dat zou leuk zijn als ik Sev nog eens zag. Hoe leg je je vriend uit dat je giechelde omdat je hem voorstelde in de kleren van je vriendin? Liefst zonder dat ie kwaad wordt.
Mijn overpijnzingen werden onderbroken door gestommel in de bijkeuken. Tonks schoot op om te controleren, terwijl Teddy en ik geduldig in de woonkamer afwachten. Het bleef even stil, waarna Tonks de kamer binnen liep met haar man. Gezien ik me veilig wou houden checkte ik ook even ik, voor de zekerheid, dat dit echt Remus Lupin was.
"Yasmin!" Begroette hij me hartelijk. Ik weet nog steeds niet waarom mensen mijn naam uit schreeuwden als begroeting maar goed.
"Het is alweer even geleden, Remus." Gaf ik toe. Hij knikte kort. Hij had behoorlijk wat wonden en blauwe plekken over ....wel, elk deel huid dat ik kon zien. Hij keek ietwat schaapachtig weg.
"Het is gevaarlijk out there tegenwoordig." Dat had ik echt niet door... Stil, ik had niet verwacht dat hij er zo gehavend uit zag.
"Dat had ik meegekregen. Ja... Ze hebben mij altijd aangeraden om niet te gaan stoeien met een weerwolf. But hey, when did that stop me.." mompelde ik met een iets te grote grijns. Remus lachte hoofdschuddend. Niet veel daarna ging het grootste deel van zijn aandacht naar zijn nageslacht.

Reacties (1)

  • Shibui

    Jij kan echt heel goed schrijven!

    2 jaar geleden
    • Romanov

      Dank je ^^

      2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen