Foto bij tien voor vier

Hello, oversharing Charlotte is back, met dit keer weer een nieuw stukje nachtelijke gedachten. Ik ga binnenkort waarschijnlijk eindelijk eens de film kijken waaruit het plaatje hierboven komt (en ik ga vanavond naar Pitch Perfect 3 en realiseerde me toen ik naar dit plaatje keek dat dat Brittany Snow is, yess!). De jongen in dit hoofdstuk is overigens een andere dan de jongen over wie het gaat in Just because I like you doens't mean I want to snog your face en Crushing, want daar ben ik inmiddels allang weer overheen (:
Anyway, hier is een stream of thoughts die ik vannacht schreef toen ik niet kon slapen, I hope it makes sense! (:

Het is tien voor vier. Buiten waait het hard, zo hard dat het lijkt alsof het zelfs hier binnenin mijn studentenkamer waait. De wind huilt en fluit, misschien door de reling van het dakterras boven mijn hoofd of zoiets, en het klinkt behoorlijk onheilspellend, maar passend bij het uur van de nacht.
Hoewel ik een paar dagen geleden, met nieuwjaar, ook zo laat wakker nog was, omdat het gewoon zo gezellig was, is het nu omdat ik niet kan slapen. Dat komt denk ik gedeeltelijk door de huilende wind en gedeeltelijk door mijn eigen gedachten.
Ik voel me net als het meisje in een film of in een tv-serie: 'waarom belt hij niet?' maar dan 'waarom appt hij niet?' aangezien de enige mensen die ik tegenwoordig nog bel mijn ouders zijn, tenzij het een bijzonder geval is. Daarom schrijf ik op het moment gewoon maar op waar mijn hoofd vol mee zit, in de hoop dat dat iets helpt.
Ik heb laatst, inmiddels zo'n twee weken geleden, gezoend met een jongen van mijn studie. Ik moet eerlijk bekennen dat dit mijn eerste zoen was en dat hij dit (als het goed is) niet weet en dat het gewoon zomaar gebeurde en dat het in principe geen big deal voor me is. Maar hij zei die avond wel dat hij me leuk vond, iets wat ik me al een tijdje af zat te vragen en blijkbaar vond ik hem ook leuk genoeg om het in elk geval niet erg te vinden dat hij me zoende, hoewel dat niet per se iets was wat ik al voor mezelf duidelijk had.
Dat moment dat we zoenden, of dat hij zei dat hij me leuk vond, dat voelde in elk geval als een moment van duidelijkheid. Als: oké, het is niet gek dat ik al een tijdje het gevoel had dat er iets tussen ons speelde, dit zat er inderdaad aan te komen. 'Ik vind je leuk' is lekker duidelijk, klaar als een klontje. En ik denk dat die duidelijkheid is wat ik op het moment mis.
We hebben na die avond een keer afgesproken. We dronken koffie en liepen daarna een tijdje door de stad. We hebben twee uur lang gepraat en dat was het, maar ik vond het fijn want ik heb altijd het gevoel dat ik beter tot mijn recht kom in een groep en dat een-op-eengesprekken niet mijn sterkste punt zijn, maar met hem heb ik als sinds ik hem voor het eerst ontmoette, wat overigens al anderhalf jaar geleden was, al een-op-eengesprekken gehad, zo nu en dan, en ik denk dan ook wel dat er een klik tussen ons is.
Sinds die zaterdag heb ik alleen nauwelijks meer met hem gesproken. Ik heb meerdere keren geaarzeld hem te vragen of hij misschien nog eens zou willen afspreken, maar dat niet gedaan. In plaats daarvan probeerde ik in elk geval met hem te praten, een gesprek aan te knopen op Whatsapp, maar die gesprekken zijn behoorlijk snel doodgebloed en ik weet nu niet of ik nou gewoon wat meer moeite moet doen, of dat ik hem even wat meer moeite moet laten doen (want als hij me inderdaad leuk vindt, zou ik denken dat hij dat zou doen). Misschien dat dit wel het einde is, blijft het bij een paar zoenen en een keer afspreken en dat is ook wel prima, maar dan zou ik dat toch graag duidelijk hebben. Misschien is hij net als ik aan het afwachten, maar ook dat weet ik niet. Er is op momenten als deze altijd iets in me dat afvraagt of ik iets verkeerd heb gedaan of gezegd, maar misschien is het wel paranoia om dat te denken. Waarschijnlijk denkt hij sowieso niet op de manier over deze dingen na zoals ik dat doe, want ik heb al vaker gemerkt dat andere mensen minder moeite hebben hun gedachten stop te zetten en dat het ook gebeurt dat ik gewoon een paar denkstappen op anderen vooruit loop, mogelijk doordat ik gewoon zowel alle fantasieën als doemscenario's al in mijn hoofd ben langsgegaan.
Het is niet dat ik überhaupt duidelijkheid voor mezelf heb, dat ik weet in hoeverre ik hem leuk vind. Ik kan met hem praten, maar het is niet alsof ik zomaar het initiatief zou hebben genomen om hem te zoenen als hij dat niet had gedaan. Ik weet sowieso van mezelf dat ik op dit moment geen relatie hoef, en dat ik mezelf ook niet in relatie met hem zou zien. Ik weet ook dat ik niet zomaar seks met iemand zou hebben, wie dat ook is. Maar wat wil ik dan wel? Zou ik hier überhaupt over denken als ik hem niet ergens wel leuk vond?
Het is nou eenmaal leuk om te horen: 'Ik vind je leuk'. Dit keer echt, en niet 'ik vind je leuk' van iemand die al een vriendin heeft en of blijkbaar heel intens is als het om vrienden maken gaat, of blijkbaar bezig was met iets waar ik niet aan mee wil doen. Of: 'ik zou je doen', nog erger, wat ook niet al te lang geleden een keer tegen me gezegd is. Gewoon 'ik vind je leuk' simpel als het is, en niet zo ingewikkeld als alles wat mijn overdenkende hoofd van dit soort dingen maakt.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen

Add Your Banner Here