Image and video hosting by TinyPic" alt="Foto bij 387. Yasmin Evans" style="max-width:100%; display:inline;" />

Eileen leek me bijna te bespringen toen ik terug bij het huis van tante kwam. Tante leek een poging gedaan te hebben om haar wat in te tomen. Toch werd ik de volgende dag binnenshuis gehouden. ik probeerde nog uit te vinden of Eileen spaarzaam was met mij of met haar kleinkind. Ergens vreesde ik het tweede. Severus had een briefje voor me achter gelaten dus dat maakte de dag een heel stuk beter.
Wat de dag een stuk minder aangenaam maakte was dat ik tante kon inlichten over het feit dat ik het nieuws over ons mini veldhospitaal was beginnen verspreiden. Dat vond zij ook niet zo aangenaam.
"Yasmin, dear, ik dacht dat dat nog in de idee fase zat. Ik kan in mijn eentje geen ziekenhuis beginnen. Zeker geen undercover in het midden van een oorlog. Wie gaat je patiënten verzorgen dan?" Vroeg ze een beetje geschrokken en niet zo heel gelukkig.
"Er moet iets gedaan worden. Het verzet valt uit elkaar. Als er nu niets gedaan wordt dan is het game over. Er is nu nood aan hulp. En ik kan je best helpen. Ik heb niet meteen een opleiding tot healer maar ik kan best wat doen..." Probeerde ik. Het werd vrij duidelijk dat dit geen privé gesprek was toen Eileen fronsend binnen liep met de meest verrassende woorden.
"Jij bent zwanger." Ik keek haar even met een vreemde blik aan.
"Had ik al meegekregen, thank you very much." Wat kon je daar nu anders op antwoorden?
"Ik wil best wel in je plaats helpen in jullie mini ziekenhuis." Stelde ze voor. Ik haalde mijn wenkbrauwen op.
"Je hebt net geconstateerd dat ik zwanger ben. Ook al wist je dat al een tijdje... Als prognoses zolang duren dan ..." Plaagde ik een beetje. Eileen rolde met haar ogen.
"Ik snap ineens waarom Severus voor jou gevallen is. Dat zou hij vast ook hilarisch gevonden hebben." Plaagde ze terug. Ik bloosde lichtjes. Om een of andere reden klonk het vreemd uit haar mond.
"Maar even serieus nu.. die bevalling van je zal niet heel lang meer duren, dear. En zo kan je niet werken." Tikte ze me op de vingers. Ik liet even een zucht ontsnappen. Ik was me echt wel bewust van de situatie. Die ballon was niet echt te negeren, maar ik wou niet weer met mijn vingers lopen draaien. Ik kon niet niets blijven doen.
"Misschien niet, maar er moet iets gedaan worden. En er is een iets dat jullie niet kunnen doen, dat alleen ik kan doen." herinnerde ik haar. Eileen haalde uitdagend haar wenkbrauw op, alsof ze zich niets kon inbeelden dat ze me niet uit handen kon nemen.
"Je patiënten verzamelen en hierheen brengen." Bracht ik aan. Eileen en tante moesten inderdaad toegeven dat ik iets meer kans had om ordeleden op een degelijke manier naar ons veldhospitaal te krijgen.
"Maar dat is ook gevaarlijk." Eileen had makkelijk praten, ik wist dat ze me veilig wou houden, maar ik kon niet in een bubbel blijven leven.
"En het moet gebeuren." herinnerde ik haar. Daarmee leek het gesprek afgelopen.

Ik hield me de volgende dagen bezig met het omvormen van het bijgebouw tot ziekenhuis. Ik deed mijn best om zoveel mogelijk uit de kast te halen om te zorgen dat het toch een soort van aangenaam verblijf zou zijn voor wie hier terecht kwam. Al was het natuurlijk ook de bedoeling dat ik snel iets wist te creëren dat zo snel mogelijk degelijk operationeel was. Tante hield zich bezig met Eileen haar snelcursus terwijl ik bezig was.

De handen mochten iets sneller uit de mouwen gestoken worden dan we in eerste instantie verwacht hadden. Ik had me voorgenomen om de ziekenboeg wat aangenamer aan te kleden en de laatste dingen te perfectioneren, tot ik Remus' patronus zag binnen springen.
Als het even kan, ik heb een patient voor je. Is je ziekenhuis gebruiksklaar? Hoorde ik Remus uitbrengen. Hij klonk buiten adem.
"Waar haal ik je op?" vroeg ik, terwijl ik mezelf probeerde te kalmeren. Hoewel Remus duidelijk snel hulp nodig had -dat kon je horen- maar hij leek niet op het randje na dood. Ik gaf teken aan Eileen en Tante dat ik snel weg moest en volgde de patronus die Remus gestuurd had. Ik moest hen ophalen aangezien tante haar landhuis nog beter beschermd had waardoor ongewenst bezoek voor het moment onmogelijk zou moeten zijn.
Eerlijk gezegd moet ik toegeven dat ik behoorlijk opgelucht was om Remus te zien staan met iemand anders om zijn schouder geslagen, die er duidelijk zo erg aan toe was dat Remus onze hulp zocht. ik greep zijn hand beet, en die van de jonge man en verwijnselde met ze naar de ziekenboeg. We hadden die zo beschermd dat die eigenlijk meer een op zichzelf staand iets was.
Pas toen Remus de andere man op een van de bedden wist te werken, en ik het gezicht zag veranderen, merkte ik dat het een Weasley moest zijn, alleen al aan de kleur die tevoorschijn kwam aan de kruin. Door het grote litteken op zijn gezicht kon bijna iedereen de man identificeren als Bill Weasley. Ik voelde me alleen maar schuldiger dat ik zo opgelucht was in eerste instantie dat het niet mijn schoolvriend was die gewond was.
Uiteraard was mijn tante meteen in actie geschoten toen we binnen kwamen, ze zou geen patiënt aan zijn of haar lot overlaten. Ik probeerde half te letten op wat tante deed, maar ook Remus uit te horen hoe ze in Merlins naam in deze situatie terecht gekomen waren.
"Weerwolf infiltratie, wat maakt anders zo'n wonden." mompelde Remus met een bedroeft knikje naar Bill die probeerde heel heldhaftig niet te kreunen terwijl mijn tante zijn wonden -die bij nader onderzoek zeer duidelijk van tanden en klauwen afkomstig waren- probeerde te verzorgen.
"Niet iedereen vind ons zo leuk. Normaal komt het zo ver niet, maar de death eaters hebben ook hen infiltranten in de weerwolf gemeenschap, en dat maakt het niet altijd makkelijk." legde hij uit, met een bezorgd oog op Bill.
"Ik heb Fleur beloofd om op hem te passen, om ervoor te zorgen dat hij niet in de buurt komt van een mogelijke besmette beet.. maar het is altijd riskant." hij trok het zich meer dan een beetje aan.
----

Reacties (2)

  • Brownyxxx

    Yes, ik ben weer bij!

    2 jaar geleden
  • Shibui

    Arme Bill!

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen