Evan

Ik schrok op door een luide knal en een hoop stof dat naar beneden kwam vallen. Net als de man met het pistool keek ik verbaasd op naar wie er zojuist in de lucht had geschoten. Ik geloofde mijn ogen niet: Jonathan!? En Jinnie was er ook! Hoe kwam hij aan dat geweer? Hoe wist hij dat ik hier was? Had hij me gehoord? Was Jinnie veilig? We duizelde vragen tolden door mijn hoofd maar dat was niet het moment voor antwoorden, maar voor overleven. En om alles nog tien keer erger te maken, kwam de jongeman van eerder, Felix, de kamer binnenstormen met geheven wapen. Ook hij had een handpistool. Hij richtte meteen op Jonathan maar Jonathan richtte ook op hem. De man met het litteken had zijn wapen nog steeds onder mijn kin gedrukt. ‘Als je op hem schiet is je vriend er geweest!’, kraste hij. Jonathans ogen flitsten even mijn kant op. Ik keek hem hulpeloos aan, met het pistool tegen mijn kin en de tranen nog aan mijn wangen gekleefd. Daarna landden mijn ogen op Jinnie, die zich achter Jonathan verschuilde en hopeloos terug staarde. Ik wou haar troosten en zeggen dat alles oké zou zijn, maar daar was ik op dat moment met een pistool onder mijn kin toch niet zo zeker van. Ik hoorde Felix zijn pistool laden, klaar om te schieten. Langzaam deinde Jonathan achteruit, totdat hij bij een ijzeren tafel die langs de kant stond aan was gekomen. In één snelle beweging had hij de tafel omgegooid zodat die als een schild op z’n kant lag, en had hij Jinnie mee getrokken achter de tafel. Daar waren ze min of meer veilig. Mijn spieren spanden in schik en paniek aan toen Felix herhaaldelijk op de tafel begon te schieten, met de hoop door het ijzer heen te komen. Dit kon ik niet laten gebeuren, mijn vrienden waren in levensgevaar en ik zat hier toe te kijken! Ik had Jinnie’s waardevolle leven gered en nu zat ik toe te kijken hoe die verspild zou kunnen worden?! Ik begon hopeloos heen en weer te spartelen, hopend dat ik de touwen waarmee ik vast zat kon breken en uit de grip van de man met het litteken kon komen. Hij leek moeite te hebben met me in bedwang te houden, ik leek steeds tussen zijn vingers door te glippen terwijl ik zo hard mogelijk aan de touwen om mijn polsen trok. Maar het touw sneed alleen maar in mijn vlees en ik voelde een brandende pijn en vervolgens een hete vloeistof die over mijn vinger drupte. Maar ondanks dat ik bloedde door het harde trekken, bleef ik door gaan. ‘Zit stil verdomme!’, gromde de man. Het lukte hem niet om het pistool nog goed op z’n plaats te houden. ‘Je laat me geen keuze.’ Even was ik bang dat hij op me zou gaan schieten, maar dat was niet het geval. Even liet hij me met één hand los. Maar toen greep die hand hard tussen mijn benen. Ik bevroor, bang om nog te bewegen. Paniek kroop op en ik begon te hyperventileren en te smeken: ‘Laat me los laat me los raak me alsjeblieft niet aan.’ Ik kreeg tranen in mijn ogen van pijn omdat zijn grip zo stevig was. ‘Alsjeblieft raak me niet aan.’, snikte ik. ‘Zit stíl en houd je bék.’, gromde de man in mijn oor. Jonathan had mijn gesnik gehoord en ik kon hem heek even over de tafel heen zien kijken naar wat er aan de hand was. Toen hij zag hoe de man me vast hield, versmalden zijn ogen, en even was ik bang van hem. Hij leek zo... moordlustig. Zijn hoofd kwam nu helemaal boven de tafel uit, maar voordat Felix kon schieten klonk er een harde knal, en Felix greep met een gil naar zijn hand. Zijn pistool was uit zijn hand gevlogen en zijn hand zat onder het bloed. Jonathan had Felix in zijn hand geschoten! Hoe kon Jonathan zo’n goede schutter zijn om iemand van zo ver zo precies in zijn hand te schieten?! ‘Jonathan!’, riep ik geschrokken toen hij op stond en op Felix af rende. Hij smeet de andere man tegen de grond en maakte een beestachtig geluid. Jonathan leek in een monster, een beest verandert te zijn. De man met het littekens durfde niet op Jonathan te schieten met de angst Felix te raken. De mannen rolden over de grond, vechtend voor dominantie die Jonathan uiteindelijk won. Hij zat bovenop Felix, en haalde uit naar zijn gezicht. Maar hij hield het niet bij één, hij bleef herhaaldelijk slaan totdat zijn handen onder het bloed zaten en hij Felix wel dood geslagen had kunnen hebben. Meteen griste hij zijn eigen pistool weer van de grond en richtte op mijn gijzelaar. ‘Laat dat wapen zakken of ik ga je vriendje afschieten in drie...’, begon hij af te tellen. Jonathan omklemde zijn wapen met trillende, bebloede handen. Hij leek hulpeloos en hopeloos, niet wetend wat hij moest doen en of er nog een uitweg was. ‘Twee... laat dat wapen zakken, jongetje.’ Er klonk gesnik van angst vanachter de tafel. ‘Één...’, dreigde hij.
Het klikkende geluid van een pistool dat geladen werd, vlak bij mijn keel.
En een luid schot klonk door de kamer.

Reacties (5)

  • aarsvogel

    Zo, een voordeel, dan haalt hij tenminste geen onvoldoende voor zijn school opdracht, want dan leeft ie al niet meer (:

    2 jaar geleden
  • Butterflygirl

    Natuurlijk is het evan niet?? Hij is een hoofdpersoon...stressss🙄

    2 jaar geleden
  • LaLoba

    Omg omg omg omg hopelijk heeft Johnatan geschoten en is niet Evan neer geschoten

    2 jaar geleden
  • Shibui

    Nooo!!! T is toch niet Evan?

    2 jaar geleden
  • Shibui

    Nooo!!! T is toch niet Evan?

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen