NYC SUBWAY - NIGHT


Ik staar stoïcijns naar mezelf in het raam van de metro, nadenkend over de recente hack. Ik heb hun naam opgezocht op Google, maar kon niets vinden. Ik heb ook nog nooit van ze gehoord.

Ik word gestoord door mijn overpeinzingen als dezelfde man die ik vaker hier zie voor me komt zitten.
‘Rough night?’
Gechoqueerd groeien mijn ogen vanzelf wijder.
‘Ik ga bij de volgende halte eruit. Ik denk dat je met me mee zou moeten komen,’ spreekt hij en hij doet een groene pet op. ‘Maar alleen als je het niet verwijderd hebt. Als je het verwijderd hebt dan hebben we niets te bespreken.’
Ongewillig klopt mijn hart in mijn keel en voel ik mijn maag omkeren en aarzelend vraag ik:
‘Praat u tegen mij?’ Hij reageert niet, maar ik denk dat de stilte slechts een bevestiging is.
De metro komt uiteindelijk tot stilstand, en de man staat op en komt naast me staan voor de deurtjes. Hij stapt uit en even twijfel ik of ik hem achtervolgen moet. En ik kom uiteindelijk tot de conclusie om het wel te doen. De man gaat zitten op een van de bankjes en zonder twee keer na te denken, zit ik naast hem.

‘Wie bent u?‘


‘We wachten op de andere metro.’


‘En daarna?’


‘Dan gaan we naar Brooklyn, Coney Island.’


‘Waarom?’


‘Natuurlijk ga je nu te veel vragen stellen, want dit is raar. Voor jou, maar ook voor mij. Dus houd je bek en wacht tot we er zijn,' is zijn duidelijke en vastberaden antwoord.
Hij grijpt naar een sigaret en steekt hem aan.
‘Je was me aan het volgen... Waarom. Wat wil je van me?’ De man, die ik voor nu Mr. Robot zal noemen door het stuk lap op zijn jas, zucht diep door mijn vraag om vervolgens dan aan zijn verhaal te beginnen.
‘Vroeger dacht ik dat mijn vader vrij was. Hij stal van alles en leerde mij dat het leven nou eenmaal zo hoort. 'Niemand verdient wat hij krijgt', zei hij altijd. Ik vond hem altijd zo geweldig, zo stoer, ik wou net als hij zijn.’ Mr. Robot stopt af en toe om de reactie op zijn verhaal af te lezen van mijn gezicht. Echter, ik weet me er geen op te bedenken en blijf hem strak en emotieloos aankijken. ‘Hij was niet vrij, zoals ik dacht. Hij werd uiteindelijk opgesloten... Net zoals jij. En ik ga je bevrijden, Elliot.’
Ik trek mijn wenkbrauwen op bij het horen van het dramatische verhaal, en kijk hem aan met een raadselachtige gezichtsuitdrukking als hij mijn naam uitspreekt. Voor ik dit kan ondervragen, komt de volgende metro aan zoeven, en gaat hij meteen opstaan.

CONEY ISLAND

Na een tijdje in stilte te hebben gelopen, komen we uiteindelijk bij een verarmde achterstandswijk aan. Waarom ik deze man achtervolg?
Weet ik me geen antwoord op te bedenken. Vanuit de verte kan je een oud reuzenrad langzaam zien draaien. Uiteindelijk komen we aan bij een vervallen en dichtgetimmerde speelhal. De U en N van Fun zijn vervaagd, waardoor er in plaats van Fun Society, F Society staat. Mijn ogen groeien wijd, beseffend waar dit over gaat.
De man opent de achterdeur en we lopen in een smal steegje om opnieuw een tweede deur te openen. Het geluid van tikkende toetsenborden is overheersend als we de speelhal binnenlopen. Het is een grote ruimte waar nog weinig speelapparatuur inzit, die hoogstwaarschijnlijk kapot is.
Vier hackers typen eindeloos achter de computer. Een meisjes met een hoofddoek, dat best wel jong lijkt. Naast haar zit een man met duidelijk overgewicht, en een bril op. Beiden kijken ze niet omhoog, maar het derde meisje doet het wel. Ze heeft een bos lange, kastanjebruine krullen en smalle ogen. Ze komt me bekend voor.
‘Edward, je bent terug...’ Ik luister verder het gesprek tussen Mr. Robot en het meisje niet af. Aangezien ik nog steeds niet weet waarom ik hier beland ben, beginnen mijn zenuwen mijn lichaam over te nemen.
Net als ik mijn mond wil opentrekken, kijkt het meisje me bewaasd aan en ze wendt zich dan naar me toe om zich voor te stellen. Het is dan pas, dat ik haar bekende gezicht herken.
‘Ik ben...’
Alison Brooke, tweeëntwintig jaar oud, alleenstaande moeder van een meisje van vier. En Krista's eerste dochter. Haar wachtwoord was makkelijk te hacken. Door diep in haar oude Facebook rond te snuffelen zag ik dat ze een grote Belieber was en na even rond puzzelen kwam ik erachter dat haar code aliplusbieber is. En die is ook nooit veranderd.
‘Waarom ben ik hier?’ Ik krijg voor de zoveelste keer geen antwoord op mijn vraag, waardoor ik met het moment wat geïrriteerder word.
‘Elliot!’ Ik draai om en zie een meisje staan met haar mond een beetje open. Van de manier waarop ze gekleed is, kan ik opmerken dat ze rond de twintig is. Net zoals velen hier heeft ze een opmerkelijke hippie vibe.
‘Het spijt me, maar hebben we elkaar ontmoet?’ Ik wil zelfverzekerd overkomen, maar het lukt me nauwelijks. Mijn stem is zacht, ik klink langzaam en af en toe stotter ik een beetje.
Stilte zorgt voor een ongepaste sfeer in de koude ruimte, maar voor mijn geluk duurt het niet lang. Het meisje lacht spottend terwijl ze een peuk plat trapt.
‘Wie zijn jullie? Hoe kennen jullie mijn naam?’ Mijn ademhaling gaat als een razende en opnieuw voel ik mezelf in een paniekaanval verdrinken.
‘We are fSociety!’ schreeuwt Mr. Robot met trots, een glimlach dansend rond zijn mondhoeken.
‘Waarom zouden jullie ooit elkaar in het echt ontmoeten?’ vraag ik slikkend als mijn ademhaling weer op gang komt. Mr. Robot loopt naar de popcornmachine en eet er rechtstreeks uit. ‘Weet je nog wat er gebeurde met Lulzsec? Ze waren met z'n zessen en hadden uiteindelijk hun leider verraden door naar de politie te gaan. Lulzsec was verantwoordelijk voor de grootste ICT-aanslagen in de USA.’
‘Ja, dat kwam doordat ze toegang hadden tot alles van hem: zijn e-mails, chatfoto's en zo verder. Dat leidt tot...’
‘Centrale mislukking,’ vul ik zijn zin aan, waardoor hij meestemmend knikt.
‘En omdat ze niet in levende lijven ontmoetten, moet dat via chats en al die onzin, afspreken wat de gang van zaken is. Een belangrijke regel is: het gebeurt hier. Alleen hier. Het is afgelopen wanneer je naar buiten loopt, en begint als je binnenloopt.’
‘Maar hoe communiceren jullie dan... buiten dit om?’
‘Doen we niet. We komen zelfstandig en we gaan, om samen aan het project te werken.’
Geschrokken door zijn antwoord durf ik het volgende bijna niet te vragen.
‘Hoe vertrouw je hen?’
‘Ik laat ze een opdracht doen, als ze die behalen mogen ze hier blijven.’ Een welgemeende blik is af te lezen in zijn ogen. Het duurt heel even voordat ik doorheb wat hij hiermee bedoelt.
‘Gisteravond... het terminal... Dat was de test. Ik moest het niet verwijderen.’ Lachend en knikkend doet Mr. Robot zijn jas uit.
‘Je zei dat er een project was?’
‘Dat komt later pas. Vandaag wou ik alleen dat je de crew ging ontmoeten en dat je wist waar het was.’
Hij loopt terug naar een achterkamer, waardoor ik hem hopeloos achtervolg. Hij slaat zijn MacBook open en begint nadat hij opgestart is als een bezetene te typen.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen