See, all my life I've been
Silently reaching for
A hand to hold, to warm the colder
Sparkle lights, to guide me through, alright?
And after stumbling through the years
I thought I found you, just to see you fading out into the night

- Passenger

Harry staarde op naar de bekende façade van de Berliner Philharmonie. Hij strekte zijn vingers en ademde diep in. De geur van de lucht was vermengd met de geur van gefrituurd eten. Hij moest zijn kantoor gaan zoeken. Dan wat papierwerk en daarna zou hij zijn eerste ontmoeting hebben met het orkest. Hij heeft nog niet nagedacht over wat hij tegen hen zou zeggen. Hij zou zich waarschijnlijk stotterend vooruit helpen met zijn vervaagde Duits, tot hij hem genoeg voor schud had gezet.
"Thuis," zei hij. Hij staarde naar de concertzaal en hij wilde dat het ook zo zou aanvoelen. "Thuis." Dit zou zijn thuis zijn voor een lange tijd en de mensen die hij zou gaan ontmoeten zouden zijn familie zijn. Uiteindelijk zou alles een verre herinnering worden, net zoals die andere herinneringen. Hij zou zich op zijn werk hier storten. Hier, in Berlijn. Hij sloot zijn ogen en probeerde het zichzelf voor te stellen.
Net op dat moment trilde zijn mobiel. Hij had een email van Niall.

Harry, vriend,
Ik ga met hem praten. En doe nu maar niet alsof je niet weet over wie ik het heb.
Hij is de grootste idioot in deze situatie, maar jij moet ook weten dat hij niet zo sterk en onafhankelijk is als hij zich voordoet. Oké?
Ik moet je de groeten doen van Gladys. Drink een Bitburger voor me.
Het komt allemaal wel goed.


Harry snoof en drukte op het knopje van zijn mobiel waardoor zijn scherm zwart en koud werd. Tranen prikten in zijn ogen en hij dacht dat hij geen tranen meer over had. Hij beet op zijn lip en liet zijn blik weg dwalen van het raar gekleurde gebouw van de Philharmonie. Met zijn zijden laars probeerde hij een kauwgom los te maken van de grond. Terwijl hij probeerde om niet te huilen. Louis niet onafhankelijk, natuurlijk. Het is duidelijk daarom dat hij Dennis f*cking Turner verteld heeft dat ik geen goede aanwinst was voor het LSO. Omdat hij wilt dat ik blijf en voor hem zorg en hem pannenkoeken maak als ontbijt. Logisch. Trillende haalt Harry adem. Het voelde alsof hij nog steeds geen controle over zichzelf had, alsof hij geen controle meer had gehad sinds zijn gesprek met Liam Payne in het Barbican een heel leven en een continent geleden.
"Waarom zou je me zo iets aandoen, Louis?" fluisterde hij. Zijn handen hadden elkaar stevig vast op zijn rug, zijn lichaam stijfjes. Hij zou het hem niet meer laten raken. Hij zou zich niet meer voelen alsof -- Ugh, nee, hij zou die breakdown op het vliegtuig niet meer herbeleven. Dat had geleid tot drie stewardessen die hem servetten aanboden om zijn ogen droog te vegen. Hij zou niet meer denken aan Louis' lichaam. Zijn gouden, mooie lichaam of zijn glimlach. Of de manier waarop hij Harry plaagde. Net genoeg zodat Harry zich wat verlegen voelde, een klein beetje maar. Harry zag toen de affectie in Louis' sparkelende blauwe ogen.
"God, wat heb je met me gedaan?"
Harry haalde diep adem, hij moest zichzelf kalmeren. Net op dat moment voelde hij een hand op zijn schouder en hij schrok zich een ongeluk.
"Hallo, Harry!" Het was Florian Weil. Hij zette zijn vioolkoffer neer en opende zijn armen voor een omhelzing. Harry viel in zijn armen en zuchtte diep. Gelukkig had hij hier toch één vriend. Een vervanger voor Niall. Dat is wat ik hem terug zou mailen. Hij kon Niall bijna horen lachen vanuit Londen.
"Herr Weil!" zei hij met zijn beste Duitse accent. "Wie geht's? Es ist schön dich wiederzusehen!" Florian trok zich terug uit de omhelzing en grijnsde, donkere ogen gingen over zijn gezicht. Harry herinnerde zich hoe behulpzaam hij was geweest de vorige keer toen hij zich alleen en verloren voelde in Berlijn, bijna zes jaar geleden. Hij verbeterde op een vriendelijk manier zijn Duits en toonde hem de mooiste plekjes van Berlijn. Florian was een heel erg aardige man. Zijn vriendelijk glimlach veranderde in een bezorgde frons als hij Harry's rood omringde ogen zag.
"Alles oké?" vroeg hij en schakelde zonder probleem over naar foutloos Engels. "Je hebt toch geen heimwee?" Harry probeerde niet te denken aan hoe Louis zou reageren als hij Harry zo gevonden zou hebben. Hij zou hem geplaagd hebben door iets te zeggen in de trend van 'depressief voortslepen, converseren met de stoep. Je bent helemaal gek, Styles'. In plaats daarvan probeerde hij Florian's vriendelijke bezorgdheid te appreciëren.
"Ik ben, um..." antwoordde hij met een bevende stem. Hij liet een zwakke lach horen, die meer als een kreun klonk en hij rolde met zijn ogen. "Oh, ik ga je niet doen luisteren naar mijn geklaag over mijn gebroken hart."
"Nonsense!" zei Florian, terwijl hij zijn viool opnam en zijn arm door die van Harry stak. "Laten we een plek zoeken om te zitten en te eten. Je gaat me alles vertellen. Alles," herhaalde hij streng. Zijn wenkbrauwen stonden kordaat, maar zijn ogen waren warm. Harry nestelde zich in zijn zij, terwijl ze door Tiergarten slenterden. Het voelde verkeerd om met iemand zo groot te wandelen, maar het deed goed om menselijk contact te hebben.
"Du bist der beste, Flo," zuchtte Harry. "Maar je hebt geen idee waar je aan begint. En trouwens, hebben ze hier nog steeds die enorm vettige döners?"
"Die gaat zo dadelijk langs je kin lopen. Super scharf, dat beloof ik je." Harry keek op zijn uurwerk, hij had nog steeds iets meer dan een uur voor hij in zijn nieuwe kantoor moest zijn.
"Oké, dat klinkt goed." Het was een vreemd gevoel na een week in zijn bed gelegen te hebben in Londen. Terwijl hij honderden tissues gebruikt had en honderden triestige films gekeken had. Hij had die tijd beter gebruikt om zijn loft op de markt te brengen. (Of om alles goed in te pakken.) Maar hij dacht dat het beter was om het niet te verkopen. Nu toch nog niet en misschien kon Gemma het nog gebruiken in de toekomst, als ze ooit definitief zou verhuizen naar Londen.
"Hoe gaat het met Anja?" vroeg hij plots, toen hij besefte wat voor sukkel hij was om niet naar Florian's vriendin te vragen.
"Oh," glunderde Florian. "Wunderschön. Ze is zwanger." Harry stopte in het midden van het pad en gooide zijn armen open.
"Flo!" riep hij. "God, proficiat. Glückwünsche!" Ze omhelsden elkaar en Harry kreeg een gemeende glimlach op zijn lippen, terwijl hij opgewonden op en neer sprong. Florian was vroeger een non-stop fuifbeest, altijd klaar voor een one-night-stand. Hij wist dat er geruchten waren, maar naast het constante gespeculeer of over zijn seksualiteit, was Harry er vrij zeker van dat Florian hetero was. En nu had hij eindelijk iemand gevonden om zich bij te nestelen.
Harry's hart stak. Ik niet. Ik heb dat niet. Plotseling voelde het alsof hij elk moment opnieuw zou kunnen huilen.
"F*ck" fluisterde hij toen ze elkaar loslieten. Florian lachte naar hem. "Ik bedoel,'" hoestte Harry. "Voor wanneer is het? Weet je al of het ein Jung of ein Mädchen zal zijn?"

Ze praatten nog wat over de zwangerschap. Anja zou bevallen binnen vier maanden, in september en het zou een jongen worden. Florian vond de naam Lukas de mooiste, maar Anja wou liever Moritz. Tegen de tijd dat¨ze hun druppelende, in folie gewikkelde döner hadden en een bankje hadden gezocht, vuurde Florian vragen op Harry af.
"Ik heb eten voor je gekocht," zei hij. "Verdien dat nu maar terug door me te vertellen over de persoon die je zo achtergelaten heeft. Wie moet ik vermoorden?" Harry glimlachte triest, zijn mond vol met lam en groenten.
"Het is uhm..." Hij slikte. "Louis Tomlinson." Florian gromde en spuugde bijna zijn döner terug uit.
"Tomlinson. Die kleine..."
"Heeey," verdedigde Harry automatisch, zijn wenkbrauwen een stormachtige expressie. Florian rolde zijn ogen en zweeg.
"Oké, maar vertel het me nu maar vlug voor ik zelf conclusies ga trekken." Harry mompelde en liep door het verhaal, sommige persoonlijke dingen hield hij natuurlijk voor zichzelf. Florian zat naast hem en knikte en knabbelde.
"Ik doorboor hem met mijn boog," gromde Florian. "Recht door zijn kleine, koude hart. Wist je dat we hem 'gemene Amati' noemden vroeger?" Harry zuchtte en likte een druppel saus van zijn pols, voor hij het lege papier verfrommelde en in de vuilbak gooide.
"Ik wist dat niet, maar ik kan het wel geloven," zei hij droog. Hij voelde de nood om te protesteren. Louis was niet koud, hij was een wonderlijke persoon, hij was zo mooi, hij was... Ik moet echt stoppen met mezelf voor de gek te houden. Hij heeft me gekwetst en het is niet acceptabel. Hij heeft me gekwetst, want dat is wat Louis Tomlinson doet.
Harry haalt trillend adem en probeerde de pijn te negeren. En toch, ergens diep in hem was er nog dat sprankeltje hoop dat Louis het met één of andere goede reden gedaan had. Dat Harry niet alle tekens verkeerd gelezen had. Dat Louis bang was of misschien wel op één of andere manier gemanipuleerd was, dat terroristen een geweer tegen zijn hoofd gehouden hebben en... Dat is het moment waarop zijn theorieën helemaal ongeloofwaardig werden. F*ck, waarom? Dacht Harry, hij kon het maar niet begrijpen. Hij gaf om mij. Echt. Toch?

"Ik moet echt stoppen om mezelf voor gek te houden," vertelde hij Florian toen ze opstonden en terug richting de Philharmonie wandelden. "Ik voel me gewoon alsof ik tijdens heel de relatie door een filter ben gegaan. Ik dacht dat we iets helemaal anders hadden, dan wat er blijkbaar was. Het maakt me helemaal gek. Hoe kon ik zo veraf van de realiteit zitten en niet beseffen hoe het echt zat?"
"Hij moet echt goed geweest zijn in bed." zei Florian. Harry gromde

Afspeellijst
+Hell Or High Water - Passenger

Let me know what you think!
Greetz Translator

ps: Mijn ander verhaal Who's the murderer? // Harry Styles gaat eindelijk opnieuw verder. Ga zeker eens een kijkje nemen!

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen